Maarten van der Weijden, spreker en voorzitter van de MvdWFoundation

De flexibiliteit van een droom

''ik denk inderdaad altijd kijken naar de mogelijkheden en kansen, en altijd als linksom niet gaat, dan maar rechtstom. maar ook het doel niet heel krampachtig vasthouden. Dat het doel meer een sort van, van richting is.' 

Zaterdag 18 augustus 2018. 04.30u. De Zwette net buiten Leeuwarden. 

Ik sta in het donker en zie hoe Maarten van der Weijden het water in 'valt' en startte aan het zwemmen van de 11stedenZWEMtocht. 

Het plan was eenvoudig en tegelijkertijd ook bijna niet te bevatten: bijna 200km non-stop zwemmen om geld op te halen voor kankeronderzoek. 

Op dat moment wist bijna niemand wat er zou gebeuren. Dat heel Nederland zou meeleven. Dat duizenden mensen langs de route zouden staan en via televisie zouden meekijken. Dat een persoonlijke droom, ontstaan uit desillusie en schuld zou uitgroeien tot een beweging die miljoenen euro's oplevert voor kankeronderzoek.

En precies daar gaat deze editie van LeadingProof de podcast over. In gesprek met Maarten van der Weijden praten we over het ontstaan van een beweging. Over hoe juist de desillusie ruimte kan maken voor een nieuwe droom. Niet rigide uitgestippeld, maar wel met een duideijke richting. Groots in ambitie en flexibel in de weg daarnaartoe. 

Misschien was dat wel wat mij het meest motiveerde om mee te bouwen aan die droom. Impact begint nooit met een perfect plan; het begint met een reden die groot genoeg is om steeds stap voor stap door te blijven gaan. 

🎙️De 7e aflevering van LeadingProof de podcast staat nu live. Luister je mee? 👇 (link in de comments)

Wil je doneren voor kankeronderzoek? Ga naar: https://www.mvdwfoundation.nl/donate/choose  

LeadingProof is een podcast over impact in de praktijk. Over hoe duurzame sociale en culturele impact bijdraagt aan winst, merkwaarde en leiderschapsgroei. 

Mijn naam is Laurien van Unen en om de 2 weken ga ik in gesprek met collega’s en leiders die dagelijks bezig zijn met sociale impact.  

We delen ervaringen, dilemma’s en lessen uit de praktijk — zodat impact niet alleen een ambitie blijft, maar iets wordt wat je doet.

Wil je meepraten of heb je suggesties? Laat het me weten via LinkedIn of Substack. 

Transcript

SPEAKER_03 0:05

Leading Proof is een podcast over impact in de praktijk. Over hoe duurzame sociale en culturele impact bijdraagt aan winst, merkwaarde en leiderschapsgroei. Mijn naam is Laurien van Une en om de twee, na drie weken, ga ik in gesprek met collega's, leiders die je dagelijks mee bezig zijn. We delen ervaringen, dilemma's en lessen uit de praktijk, zodat impact niet alleen een ambitie blijft, maar iets wordt wat je daadwerkelijk doet. Over het ontstaan van zijn foundation heeft hij het volgende gezegd: De reden dat ik ben gestart is om iets terug te doen, dat ik het wel heb gered en veel andere mensen met kanker niet. Dat vriend. Geeft ergens een schuldgevoel, want waarom ik wel en zij niet. Natuurlijk zijn dit de woorden van Maarten van der Weijden van de Maarten van de Weide Foundation. Welkom Maarten in deze podcast. En wat fijn dat ik hier in Vruchten mag komen. Welkom. Dank je.

SPEAKER_00 1:03

En gezellig.

SPEAKER_03 1:04

Wij kennen elkaar natuurlijk wel van de Maarten van der Weijden Foundation. Wij hebben daarin vijf of zes jaar samengewerkt.

SPEAKER_00 1:12

Waar jij bestuurslid bent geweest en daar ook een hele belangrijke rol aan de basis van het succes was natuurlijk al in.

SPEAKER_03 1:19

Ja, dankjewel. Dat is natuurlijk wel waar. Je hebt enorme successen gehad. Je hebt schouder, de Elfsteden Zwemtocht. Twee keer. De Elfsteden triathlon. Je hebt miljoenen opgehaald voor kankeronderzoek. En nu zijn we een paar jaar verder. Waarom blijf jij doorgaan? Je had kunnen stoppen. En dat doe je niet. Wat is jouw motivatie?

SPEAKER_00 1:45

Dat had gekund. Ik denk dat die heel dicht bij de openingskroot ligt die je zo even gaf, dat mijn eigen periode in het ziekenhuis echt wel lang terug was. Dus ik was 19 toen ik de diagnose luukemie kreeg, dus inmiddels 26 jaar terug. En de pijn en het leed en de vanhoop die ik toen voelde en had, die loopt wel terug en die vergeet je wel een soort. Maar de herinnering aan lotgenoten, en dan, omdat ik nu zelf ook vader ben aan ouders die daar liggen en die dezelfde ziekte hadden, dezelfde behandeling kregen, maar die het geluk om te herstellen niet hebben gehad. En het beeld aan die kinderen die om dat bed speelden, wetenden dat zij nu een van hun ouders niet meer hebben, dat het pijn doet. En dat noem ik dan overlevenschuld, mijn overlevenschuld. Het voelt goed om te handelen en dingen te doen naar het leed dat mij met die diagnose leuk niet overkomen is en wat ik allemaal omheen gezien heb. Om hopelijk de kans op herstel voor toekomstige patiënten en dat leed iets draagelijker te maken. Het voelt natuurlijk nog steeds niet eerlijk of zo. Dus de vraag waarom heb ik het geluk gehad om te herstellen en al die andere patiënten in mijn omgeving niet. Dat is niet omdat ik iets speciaals steed, omdat ik in de volksmond zeggen mensen wel eens gooien tegen kanker vechten of doorzetten. Als iemand dan herstelt van kanker, dan zeggen we soms: God heeft het overwonnen. Iemand die sterft aan kanker, dan zeggen we soms, die heeft de strijd verloren. En dat vind ik allemaal afschuwelijke benamingen. Omdat ik niks speciaals heb gedaan. En iemand die aan kanker sterft, heeft niet verloren, die heeft de pech gehad dat er geen therapie was die werkte. Dus dat voelt nog steeds zo oneerlijk dat ik daar graag mijn steentje aan bij blijf dragen.

SPEAKER_03 4:15

Je zegt ook zelf, weet je, ik was 19, zoveel jaar geleden. Blijkt dat altijd nog actueel, dat oneerlijke gevoel?

SPEAKER_00 4:24

Ja, dat oneerlijke gevoel blijft wel. Het wordt wel een soort vermilig. Toen ik met de Stichting begon en de eerste keer de elf steden tocht zwom, toen vond ik ook, goh, ik heb een leukemie gehad. Ik heb zoveel patiënten zien sterven, toen ben ik Olympisch kampioen geworden. Heb ik nu voor die andere patiënten genoeg gedaan? En toen kon mijn antwoord daarop heel duidelijk nee zijn.

SPEAKER_03 4:57

Hoezo nee?

SPEAKER_00 4:59

Omdat ik toen nog niet de stichting had, nog niet een heel veel geld ingezameld had. Dus ik had voor mijn medepatiënten niet heel veel gedaan. Nu zijn we zijn we vele jaren later bijna 18 miljoen euro ingezameld. 45 extra onderzoeken die mogelijk zijn gemaakt. Dus ik heb mijn fair share van mijn dingen doen wel gedaan? Maar dan nog steeds is het een verleden die ik heb en waarbij ik nog wel even graag bijdraag.

SPEAKER_03 5:38

Ja, daar gaan we het zo ook nog over hebben. Als je dan toch over het verleden hebt, ik ben wel benieuwd naar de mensen achter de beweging. Wie ben jij? Waar kom jij vandaan? Hoe kom je op deze plek?

SPEAKER_00 5:52

Nou, ik denk wat in mijn verloop van dingen redelijk belangrijk was, dat ik eigenlijk een jeugd heb gehad, waarbij mijn ouders, maar zeker mijn vader, een hele stimulerende, motiverende rol probeerde te spelen. En dat op een manier deed dat hij vertelde dat als je maar hard genoeg werkte, dat het dan goed kwam. Maar soms werk je ook heel hard en dan komt het niet goed. Alleen die illusie van maakbaarheid van succes, die illusie van maakbaarheid van het leven, ik geloof wel dat ik dat als kind heel erg meegekregen heb. En toen ik die diagnose leukemie kreeg, toen was dat voor mij echt een soort van keerpunt. En stelde ik me vader de vraag: P, je hebt toch geleerd dat als ik maar goed genoeg mijn best doe, dat het dan goed komt. En nu ben ik opeens doodziek, hoe kan dat? Toen was het opeens wel een soort van rationeel voor mij duidelijk dat dat niet kwam omdat ik iets verkeerd had gedaan, maar ik had gewoon pech. En daarmee was die illusie van die maakbaarheid van het leven was doorbroken, dat illusie. Ja, en begreep ik opeens dat geluk en pech een veel grotere rol speelt dan we eigenlijk denken.

SPEAKER_03 7:19

Als je daar je hele leven zo bent opgegroeid en dat valt weg, waar geloof je dan nog wel in?

SPEAKER_00 7:28

Waar je dan in gelooft dat je je stinkende beste kunt doen, dat je dan een kans op succes groter kunt maken. Als je de diagnose leukemie hebt, dan is het wel handig dat je die behandeling doet, maar dat als puntje bij paaldje komt, dat het ook heel anders kan lopen. Mijn behandelende arts zei over dit onderwerp van Maarten, ik heb de grootste optimist, heb ik zien sterven, en de grootste pessimist heb ik het zien halen. Dat geeft ook wel een soort van ruimte. Dat geeft ruimte voor het niet halen. Dat geeft ruimte voor als het anders loopt dan je hoopt dat je flexibel bent in een nieuw plan. En sterker nog, ik denk dat wat er overblijft bijna een soort van reden was dat ik zeven jaar na mijn diagnose een Olympisch gouden medaille kon winnen. Waarbij eigenlijk alle Olympische sporters heilig geloven dat ze Olympisch goud gaan winnen, had ik daar een soort van nuchtere kijk op. En dacht ik, net zoals in het ziekenhuis, weet je, ik doe alles wat ik kan. En dat is als je in zo'n Olympisch traject zit heel veel. Dus ik som elke dag zeven uur in, ik had een hoogteteentje en ik deed alles voor mijn doel. Maar uiteindelijk was mijn kans op succes niet heel erg groot. En dat dacht niet alleen ik, maar Australische boekmakers hadden mij op 1 tegen 40. Het mooie is, is dat kleine kansen kunnen ook uitkomen. En het viel allemaal samen en ik won. Maar in dat proces van het winnen was het heel belangrijk, want eigenlijk duizend meter voor de finish zat ik in een positie die redelijk redelijk kansloos was. En ik had op die plek kunnen verzanden, keihard met mijn hoofd tegen de muur kunnen lopen omdat mijn droom in duigen zou vallen. Want ik besefte van ik ga niet meer winnen. Maar doordat ik me veel minder krampachtig op die gouden medaille had gefocust, maar veel meer van ja, ik doe mijn stinking best en ik zie wel, kon ik eigenlijk dat doel van goud omzetten naar goh, als ik zilver haal, is het ook goed. En uiteindelijk door een rare loop van omstandigheden kwam er toch weer een kans op goud en kon ik winnen. Dus ook geluk. Ja, maar als ik die flexibiliteit niet gehad had, dan zou ik nooit die kans op goud behouden hebben.

SPEAKER_03 10:06

Ja, dat lijkt me bijna los. Maar het lijkt me dan ook door dat die illusie van maakbaarheid weg is gevallen, ik heb jou ook leren kennen in de afgelopen jaren als compleet optimist. En we gaan naar links en als het links niet lukt, ja, maar mijn doel is daar, dan gaan we naar rechts. En als het rechts niet lukt, dan ga ik op elkaar opstaan. En als het dat niet lukt, weet je, het maakt me niet uit, maar ik heb iets voor ogen en dan pas ik dat aan. Die verbroken illusie, heeft dat bijgedragen, ook, of zat het misschien al in je, maar heeft het bijgedragen aan dat eeuwige, optimistische, ik ga ervoor.

SPEAKER_00 10:53

Heb jij ervaren dat altijd het doel hetzelfde bleef, of heb jij ervaren dat ook dat we flexibel in dat doel konden zijn?

SPEAKER_03 11:04

Ik heb ervaren dat we flexibel in het doel konden zijn. Ongelooflijk. Het doel was, nou ja, het generalistisch doel was we willen geld inzamelen voor kankeronderzoek. Maar hoe hoog dat doel moest zijn, hoe lang die tocht, dat maakte inderdaad niks uit.

SPEAKER_00 11:23

En sterker nog, ook in 2018. Toen het op 40% van de afstand ik er helemaal doorheen zat, en ik als sporter voelde van ik ga die elf steden toch nooit halen, toen konden we uiteindelijk toch doorgaan omdat het doel met dat sportieve stuk flexibel was en we konden veranderen naar goh, hoe langer ik zwem, hoe meer geld we kunnen inzamelen. Dus ook al haal ik de hele elf steden toch niet, ik ga toch weer terug het water in. Dus ik denk inderdaad, altijd kijken naar mogelijkheden en kansen en altijd als linksom niet gaat en dan maar rechtsom. Maar ook het doel niet heel krampachtig vasthouden, dat het doel meer een soort van richting is. En de richting met de stichting is zoveel mogelijk geld inzamelen. En de richting tijdens mijn Olympische traject was een zo goed mogelijke prestatie leveren. En als dat goud is, is dat goud. Als dat vierde is, is het vierde.

SPEAKER_03 12:28

Ja, ik denk dat dat wel het belangrijkste is. Als je nu teruggaat voordat je aan 2018 Elfstede zwemtocht begon, hoe is dat idee ontstaan en zo uitgegroeid in richting ook van de foundation?

SPEAKER_00 12:52

Het voelde dat ik niet voldaan had aan die overlevensschuld en dat ik daar meer mee moesten. Dus ik geloof ook, zeker mannen, zijn niet heel erg gewend dat gevoel er mag zijn. Misschien worden we van de huisheid ook wel eens geleerd dat gevoel moeten vooral dat wegduwen. Ik geloof dat dat gevoel een soort van richting aanwijzer kan zijn van waar je heen wilt. Dus ik voelde shit, daar zit nog iets. Laat ik daar een soort van vorm mee vinden. En toen de richting die ik bedacht: goh, ik wil vanuit. Ik denk dat het een soort van overlevensschuld of iets vanuit het verleden en ik wil iets bijdragen. En ik kon denk ik nog niet het woord overlevensschuld helemaal vinden. Maar ik wil iets doen en ik wil geld inzamelen. En laat ik dan, omdat ik nu eenmaal goed kan zwemmen, laat ik dat doen via zwemmen. Het tijdperk van het snel zwemmen ligt ver achter me, ik wil heel ver zwemmen. En met die richting ging ik. Ik denk ook tijdens een training ging ik nadenken over wat dan. En ik dacht: gewoon de Noordzee, de Waddeneilanden, de rivieren. Tocht, ja, als je het echt wilt laten werken, dan speel natuurlijk ook de symboliek van het stuk dat je zemt een hele grote rol. En toen dacht ik, de meest bekende route over het water in Nederland is de Ledeocht. En toen besloot ik op dat moment dat dat het moest worden.

SPEAKER_03 14:25

En had nog nooit iemand verzonden.

SPEAKER_00 14:26

Terwijl ik ook niet wist hoe ver het was eigenlijk. Dus toen reed ik naar huis en toen ging ik internet.

SPEAKER_01 14:33

Nee.

SPEAKER_00 14:34

En toen zag ik 200 kilometer langer. Holy shit. En toen dacht ik eerst, is wel heel ver. En toen dacht ik ja, maar ik weet ook niet zeker dat het niet kan. En wat mij toen ook heel erg hoop, was dat ik dacht, nou ja, weet je, als het nou allemaal, als het allemaal meezit, dan zou het misschien kunnen. Maar daar zit ook die compassievolle, nuchtere andere kant in. Het zou zomaar kunnen dat ik alles goed doe, en dat het niet lukt. En dat dat in zekere zin oké is. Dat heeft echt als basis het doorbreken van die illusie van maakbaar, zorg het ervoor dat het kan. En zorgde er dus voor dat ik ook groter kan dromen. En toen was die elftide zwemtochtdaag. Waarbij ik geen idee had wat dan en hoe dan. En toen ging ik maar een beetje coaches om me heen zoeken. En ik dacht, nou, als ik dat dan toch wil doen, misschien moet ik een keertje achter elkaar zes uur zwemmen. Terwijl berekenende, ja, ik dacht, ja, de elf deden toch dat zal dan drie dagen of zo zijn. Maar laat ik eerst maar eens gewoon een paar uur. En toen merkte ik wel dat het sportief het aantal uren opbouwen dat dat redelijk oké ging. En toen vertelde ik dat idee een beetje her en der. En ook, ik heb een beetje verstand van zwemmen, maar ik heb helemaal geen verstand van geld inzamelen en actie groot maken. Toen ging ik in mijn netwerk een beetje vragen wie wat kon doen. En toen had ik verschillende netwerken aan elkaar geknoopt. Dus ik som natuurlijk, of ik had veel gezomen in het verleden. Ik had mensen bij de zwembond. Ik heb bij Unilever gewerkt vijf jaar, daar mensen. Ik heb bij de VVD, de Politieke Partij dingen gedaan, daar mensen. En die heb ik een soort van bij elkaar gekneed. En waar ik in mijn eentje geen idee had hoe ik zoiets moest aanpakken. Was de collectieve kennis van die groep opeens een stukje groter. En zodoende zijn we gaan maken wat het uiteindelijk werd.

SPEAKER_03 17:01

Ja, want niemand had verstand van het zwemmen van een Elfsteden, toch? En wat dat zou doen. En hoe dat fysiek voor jou is natuurlijk. Maar had jij destijds al een stichting? Hoe dacht je aan het geld? Hoe dacht je aan het schieten van jouw sportieve kracht om te zetten naar geld voor onderzoek?

SPEAKER_00 17:27

Ja, nou, volgens mij had ik wel al met de KWF Marathon weken had ik een keer lang gezwongen. Dat had wat aandacht opgeleverd. Daarmee hadden we KWF 20, 30.000 euro ingezameld. Ik was. Ik vertelde net, ik heb voor andere patiënten wel heel weinig gedaan. Dus ik moest wat doen. Is niet helemaal waar dat ik niks had gedaan. Ik was met KWF had ik best wel dingetjes gedaan als vrijwilliger. Ook wel meegekeken, waar zij hun gelden besteden. Dus ik wist van die wereld wel iets. Dus ik had dat als model van aandacht genereren en daarmee donatiegeld vragen. Wat natuurlijk bijzonder was van de aanloop die we hadden, was dat het niet een bestaand iets was waarbij een soort van stapje extra deed. Maar het was vanuit een tekentafel. Waarbij ik eigenlijk vanuit mijn netwerk vanuit verschillende sectoren een heleboel dromers samen hebben zetten. En de vraag op tafel had liggen: hoe gaan wij dit doen? En het bijzondere daarvan, als jij die vraag zo stelt, is dat je omdat je niet voortbouwt, is het nadeel dat er niets is. Maar het voordeel is ook dat er niets is. Dus er zijn geen kaders. Dus eigenlijk begonnen we op elk vlak met het, goh, wat zou het allertofste zijn? En dat deden we niet alleen maar met ik ga heel ver zwemmen. Misschien lukt wel zelfs de elf stenen toch. Dat was het meest ambitieuze plan. Maar dat zat hem ook in: goh, we gaan een evenement bedenken waarbij andere zwemmers kunnen meezwemmen. En wat zou het? Voor mij hebben we ooit nog in de beginfase, wat zou het gaan als dan? In elke stad duizend mee. Wat zou dat toch zijn? Dus op alle fronten ontstonden er alleen maar dromen. En goh, we hebben natuurlijk natuurlijk kosten, we hebben inkomsten. Maar die kosten, weet je, wij zitten er helemaal in omdat we dit willen doen. En hier aan tafel niemand die krijgt wat. En wat zou wel tof zijn als we net zoals wij dat doen, een heleboel vrijwilligers kunnen vinden die dat allemaal helemaal gratis doen. Zodat eigenlijk, en dan kunnen misschien organisaties verleiden dat ze ook diensten helemaal gratis leveren, zullen we als ambitie hebben de kosten. Die zijn gewoon nul kosten. En laten we dan alle donaties die wij krijgen, die zetten we één op één volledig door. Wat zou dat gaaf zijn?

SPEAKER_03 20:19

Ja, dus het is droom op droom op droom.

SPEAKER_00 20:23

Ja, omdat daar geen enkele basis was, dus we moesten vanuit de start iets maken, wat als nadeel is dat de kans op succes en de kans dat het niet lukt, wel heel veel groter wordt. Maar we bouwden inderdaad droom op droom op droom. Wat uiteindelijk natuurlijk ook wel weer als een soort van, een droom werkt marketing technisch natuurlijk ook wel weer heel goed. En dus werd het ook heel tastbaar en heel echt en heel rauw. En was dat juist misschien ook de meest ideale weg. Maar hadden we was er geen draaiboek dat dat zo zou gebeuren.

SPEAKER_03 21:14

Nee, helemaal niet. Er was compleet geen draaiboek. En iedere keer als je dacht, tenminste vanuit mijn optiek, dacht grip te hebben op een situatie, dan vervloog dat weer. Dan was dat weer compleet anders dan anders.

SPEAKER_00 21:30

Ja, en ook. Je zat in die droom. En ik denk dat die mensen aan tafel, die kikten er ook op een soort, dat ze een onhaalbare droom voorstelden. Dus ik denk het ongrijpbare, ik denk uiteindelijk wat heel erg tegenviel was die duizend zwemmers in elk stad regelen. Maar ik denk dat het ongrijpbare ook was op deelstukjes. Dat als u die duizend wel gehouden. Dan hadden we gedaan. Nee, we willen er 2000 of 10.000. Dus de algemene basis was: ze moeten alles geven. En het lastige is, alles geven is dus nooit goed genoeg. Dus dat is ook het ongrijpbare, er zit geen einde aan en je blijft maar doorrollen. Wat ook wel een tikkeltje vermoeiend kan worden. We zitten nu tien jaar verder en het werkt nog een soort van.

SPEAKER_03 22:30

Het is absoluut vermoeiend. Maar ik probeer ook even te begrijpen hoe je dan vanuit een startpunt, vanuit zwemmen, waar je mee bezig bent, een overlevingsschuld, maar ook geen illusies meer hebben, de kracht kunt hebben om vrijwilligers, want dat waren we allemaal, om achter jou te gaan staan en achter jouw doel om geld in te zagen om anderen te helpen. Wat doet dat voor jou? Wat doet dat voor jou als mens zijn dat je denkt van nou, ik schaar ze bij elkaar en ik kijk wel waar we uitkomen, maar voor mij was het natuurlijk ook iets heel ongrijpbaars.

SPEAKER_00 23:10

Maar ik was ook heel dankbaar dat je kijk, er zijn voor kankeronderzoek zoveel mensen die hun stinken stinken bepest doen. En door dat concept, door die mensen, door al die vrijwilligers, was de impact die ik naar, startende vanuit mijn overlevenschuld, Ik wil iets bijdragen, was natuurlijk de impact die we met z'n allen konden hebben opeens heel erg groot. Dus dat dat zo werkte, dat was waanzinnig.

SPEAKER_03 23:44

Ja, en het werkte inderdaad. En dan ben je daarmee bezig. Wat zijn voor je dingen die ongelooflijk positief uitvielen? En wat zijn de zaken die minder positief uitvielen? Wat viel je tegen? Maar eerst wat viel je mee?

SPEAKER_00 24:03

Ja, wat meevalt is, waar we het zo even over hadden, denk ik ook weet je de kracht van die droom hebben en die droom nastreven en daarbij willen horen. En ook collectief zo duidelijk weten waarom je het doet. Ik denk dat die beweging heel sterk is. Kijk, je kunt je ook voorstellen dat verschillende netwerken met verschillende culturen bij elkaar zetten en we gaan dit doen. We hadden als gemeenschappelijke factor die enorme droom. Maar onderliggend waren het natuurlijk qua werkafspraken, werkcultuur. Hoe regel je dingen was het verschil mega groot. Dus we hebben natuurlijk ook fases gehad, wat dan een beetje tegenviel, was dat hij zei: Ja, maar Jantje kan niet zo goed met Pietje. En Pietje doet zo en het is vreselijk en die vind ik vind ik irritant dat hij zo doet Maarten en die dat. Helemaal schuringen. En dat dat lastig is. En dat je dat, mijn rol was dan dat aanhoren en zeggen, ja, dat vind ik heel namelijk, die probeert ook dat en dat en dat van het begrip voor elkaar te krijgen. Het bijzondere was dat daar altijd wel een soort van wegvoorwaarts bleek. En het bijzondere was dat naar de hand het sentiment over het samenwerken sloeg volledig om. We streefden een droom na en die droom lukte en we hadden iets samen gedaan en we hadden opeens miljoenen euro's ingezameld. En opeens hoorde ik alleen maar op, ik heb nog nooit zo fijn samengekeken. Dit ging zo soepel.

SPEAKER_03 25:41

Ja, dat is wat succes doet natuurlijk.

SPEAKER_00 25:44

Succes, maar ook een heel duidelijk doel naast. En dat je met z'n allen iets goeds doet.

SPEAKER_03 25:50

Maar nu weet je, het doel wat we net ook zeiden, was ik bedrag. Waarvan ik weet dat je ooit zei van ja, weet je, al kan ik maar een kleinste beetje geld inzamenhaal, heb ik maar één onderzoek al draag ik maar bij aan een onderzoek. Dat betekent dat ik dus een verschil heb gemaakt op andere mensen.

SPEAKER_00 26:08

Maar ook daarin is volgens mij al vanaf 2018. Hadden we volgens mij, want dan hadden we één onderzoek aan een stad verbonden. Dus er waren dan elf onderzoeken in die hele tocht. En om die 11 onderzoeken mogelijk te maken, volgens mij hadden we zelfs al de eerste keer 4 miljoen nodig. En volgens mij hadden we niet echt nagedacht als we dat niet halen, wat dan?

SPEAKER_03 26:36

Nee. Maar ook niet het idee, we moeten het halen. Nee, we gaan vooruit.

SPEAKER_00 26:42

Ja, maar hoe bizar is het dat we vanuit niets? Het succes verraste ons. Maar het gekke was, we waren volledig voorbereid dat het zo zou gaan. Alle draaiboeken waren gemaakt dat het heel groot werd. Wat in de positie achteraf bizar was.

SPEAKER_03 27:03

Ja, en ook niet bewust, denk ik. Niet bewust dat het zo groot was, maar wel bewust van het is belangrijk dat we iets doen voor de ander. Het is belangrijk dat we die onderzoeken proberen te realiseren. En dan moet je uit het water komen en dan stagneert de tocht. En dan haal je het niet de eerste keer. En dan weet ik wel dat je daarna weer een bestuursvergadering had en dat je zei ja, maar ik denk dat ik het in 2019 nog een keer probeer. En dat we toen al bedachten, nee, nee, nee. Wat is jullie advies hoor? Ik zou het niet doen. Maar weer, je kies je ervoor om het wel te doen. En weer staan we achter je. En we bedoel ik massaal.

SPEAKER_00 27:58

Want hoe heb jij wat mij het meest verbaasde met het niet halen van 2018? Wij zijn natuurlijk als maatschappij vanuit dat succes is maakbaarheid idee, naar mensen die hun doelen niet halen, echt wel oordelend, en echt wel hard, als het Nederlands voetbal elftal slecht speelt, weet je, natuurlijk heel hard. Dus ik had bedacht dat als ik de Elf Steden tocht, weet je, ik was die jongen die naar voren stapte en zo zeiden ik ga deze hele tocht zwemmen. Ik was echt overtuigd, als ik het niet haal, dan gaat mijn kopper af.

SPEAKER_03 28:38

Ja, wij allemaal. Ja, het gaat koper af, weet je, aan de andere kant, dat is één één richting. Aan de andere kant, omdat er geen. Er was wel een doel, maar het was een droom. En dromen, daar kun je iets niet in halen of dromen kunnen anders lopen. En ik denk dat dat ook ermee te maken had. Sowieso de intentie om de prestatie te doen en de beweegheden en de unieke vorm. En ik denk Friesland deed heel veel. Dat maakte het acceptabel dat er van alles kon gebeuren. Dus jij ook het water uitkomen. Dat de menselijkheid kon naar boven, denk ik. En dat is iets anders dan met een Nederlandse elftal dat pertinent voor de beker moet gaan.

SPEAKER_00 29:36

Nou ja, en het verschil is natuurlijk ook dat die zingeving zat er heel duidelijk achter. En mensen zagen me die dagen daarvoor nonstop zwemmen. En bij voetbal komt er altijd natuurlijk het verwijt, hebben ze wel genoeg op die penalties getraind, hebben ze dit gedaan, dat gedaan. Dus mensen zagen dat ik alles, alles gaf, waardoor er een soort van collectieve compassie voor het niets halen ontstond. En waarom dan, zeg maar, nog een keer? En ik denk dat dat. Ik geef regelmatig presentaties ook. Maar als je natuurlijk in een team compassie hebt voor als een keer iets anders loopt, dan is de kans dat diegene het nog een keer probeert een heel stuk groter. Dus door die compassie kon ik veel makkelijker zeggen, ik ga het volgend jaar nog een keer proberen.

SPEAKER_03 30:31

En toen wel gehaald.

SPEAKER_00 30:32

En toen wel gehad.

SPEAKER_03 30:35

En die compassie bleef. Iedereen gunde jou je succes dat je het wel haalde. Dus dat was wel bijzonder. En daarna heb je de elfde triathlon gedaan. 2023 in 2023. Nu is het al een tijdje stil. Hoe zit het nu met die overlevings? We hadden het in het begin over. Hoe sta je daar nu in? Je hebt de Stichting, de onderzoeken lopen. Je hebt ongelooflijk veel geld ingezameld met een heel team. 2023 ook weer 3,4 miljoen, schat ik.

SPEAKER_00 31:20

Nee, meer 4-8, ja.

SPEAKER_03 31:23

Gigantische bedragen: onderzoeken gaan. Heb je podcast geluisterd? Super interessant. Je helpt patiënten. En dan, wat gebeurt er dan met Maarten? Wat gebeurt er met de overlevings?

SPEAKER_00 31:36

Ja, heel eerlijk. Dus ik ben best wel veel bezig met die vraag: hoe zit het met de overlevensschuld? Heb ik die nog? En hoe ervaar ik dat? En overlevensschuld kan iets, heb ik als iets moois ervaren ook dat het mij richting geeft, dat je iets wil bijdragen dat je heel duidelijk doel hebt. Maar ik heb ook wel ervaren dat overlevens schuld ook een soort van verantwoordelijkheid kan geven en een soort van last kan zijn bijna.

SPEAKER_03 32:10

Verantwoordelijkheid voor?

SPEAKER_00 32:11

Nou, je kunt daaruit ook een soort van redeneren dat ik moet iets terugdoen om het waard te zijn dat ik mocht herstellen en mijn leven mocht voortzetten. Dus ik sta bij het leven in het krijt. Dus ik moet iets terugdoen. En het is mijn taak en mijn missie dat ik andere patiënten help. Terwijl tegelijkertijd in dat project en het succesverhaal van 181923 mijn allerbeste vriend Sebastian ziek werd, die in 1819 zelf nog mijn coach was en we die miljoenen samen inzamelden. En dat hij dan zelf ziek wordt en dat er dan voor hem geen behandeling is. En we een paar maanden na de Elftedeaton zijn uitvaart hadden, ja dat het vreselijk is. En dat ik er alles aan heb proberen te doen dat dat niet zo zou lopen. Dus ik ging ziekenhuizen in, ziekenhuizen uit, alle therapieën, niks werkte. Maar dat ik hem niet kon redden. En dat dat niet kunnen redden, mij ook echt een soort van pijn doet. Dat dat een soort van last is, dat ik rationeel begrijp dat het leven niet maakbaar is en dat ik daar niet voor verantwoordelijk kan zijn. En tegelijkertijd, in tijden van stress en crisis, ga je ook weer terug naar de lessen die je in je jeugd geleerd hebt. Waarbij die maakbaarheid juist wel hebt of zo. Dan mezelf verantwoordelijk voelen daarvoor. Dat maakt het extra zwaar of zo. En dat zit best wel dicht op dat overlevensschuldstuk. Dus ik ben heel erg aan het kijken wat wil ik van het overlevensschuld wel en wat niet, en wat wil ik bij me houden en wat wil ik misschien wel afronden en doorgaan? En welke rol spelen dan de Stichting hierin en eventueel nieuwe langzame uitdagingen?

SPEAKER_03 34:20

Dat is natuurlijk wel interessant. Welke rol spelen de stichting? Opgestart om bepaalde doelen of dromen te behalen, kan zoiets verder overleven zonder jou als boegbeeld, is natuurlijk een logische vraag. En kun je continu blijven zwemmen?

SPEAKER_00 34:44

Ik kan fysiek nog heel lang zwemmen. Dus er is een Amerikaanse vrouw, een hele mooie Netflix. Doku Nayet. Dat is een Amerikaanse vrouw die nog echt op een 65ste van Cuba naar Florida zwon. Dus je kan nog op een hele late leeftijd nog heel ver zwemmen. Het kost wel heel veel tijd. Of ik dat, en ik heb ook geleerd vanuit mijn ziektebed dat tijd ook schaars is. Fysiek zou dat kunnen of ik mijn tijd daarin wil steken, weet ik niet. Jouw andere vraag of de Stichting levensbestendig is zonder mij. Ja, die hebben we in bestuursvergaderingen natuurlijk heel vaak gehad. En daar kwamen natuurlijk heel vaak heel veel initiatieven. Moeten we dan dit proberen, of zo, of dat of zus? Ja, heel eerlijk, is dat niet heel erg gelukt in de mate van impact, in de mate van dromen die we hadden als ik een heel lang stuk ston. Dus ik denk dat die lastig zal zijn.

SPEAKER_03 36:00

Wanneer is goed genoeg voor jou?

SPEAKER_00 36:03

Goede vraag. Als je dus alles moet geven, is die vraag heel lastig. Als je alles mag geven en dus ook mag stoppen, dan is die heel veel eenvoudiger. En dan komt er een moment dat ik dat genoeg gekoud heb op dat gevoel, op die keuze. En ik sluit niet uit dat er een dag komt waarbij ik zeg, nou het is nu wel klaar.

SPEAKER_03 36:35

Als goed genoeg mogen is, kun je daar inderdaad een andere blik op werken. Ik kan nog uren met je doorkomen. Maar de tijd is gekomen om ook deze podcast af te ronden. Ik ben benieuwd waar je de komende tijd mee bezig gaat zijn. Hoe kijk jij naar voren?

SPEAKER_00 36:58

Ja, ik ben heel enthousiast over de komende maanden. Ik denk dat daar best wel wat zou kunnen, dat daar best wel wat knopen doorgehakt worden.

SPEAKER_03 37:09

Spannend.

SPEAKER_00 37:11

En dan ben ik heel nieuwsgierig naar wat er overblijft wie ik ben zonder dat ik een noodzaak tot ik moet moeten redden voel.

SPEAKER_03 37:23

Ik denk dat dat de beste afvonding is. Dankjewel voor je tijd. Dankjewel voor je ontvangs van de vugd. Ik ben benieuwd. Ik houd je natuurlijk nauwkeurig in de gaten. Thanks.

SPEAKER_00 37:34

Dankjewel.

SPEAKER_03 37:38

Dankjewel voor het luisteren naar Leading Proof. Wil je op de hoogte blijven of meepraten over impact en onderwerpen in Leadingproof de podcast? Laat het me weten via LinkedIn of volg me daar voor nieuwe gesprekken en afleveringen. Graag tot de volgende keer.