Ik Ben Niet Gek de Podcast. Afl 4. Hanneke Mijnster

Hanneke Mijnster is schrijfster en freelancejournalist. Ze vertelt over haar late ADHD-diagnose. Hanneke is onder andere schrijfster van het boek He is dit ook ADHD, Lekker laten gaan en in september 2026 komt haar nieuwste boek Gulzig uit. Meer informatie is te vinden op haar instagrampagina @hannekemijnster of www.hannekemijnster.nl

Transcript

SPEAKER_02 0:00

Wat als je word geconfronteerd met een diagnose? Doe je nog wel mee in de maatschappij? En hoe reageert je omgeving? Wat zijn de mogelijkheden vanaf hier? Ik, Tim Ackerman, ben zelf in mijn jeugd in behandeling geweest en heb daar verschillende ervaringen op gedaan. Samen met Merl Ole Hook bespreken we diverse mentale diagnosen in de podcast Ik Ben Niet Gek.

SPEAKER_01 0:21

Ik, als moeder van een dochter die autisme heeft, werd ook geconfronteerd met vele vragen. Vragen die soms lastig te beantwoorden zijn. Bijdens deze zoektocht ontdekte ik ook iets over mezelf. Ik bleek een vorm van ADHD te hebben. In deze podcast bespreken we die vragen. Samen met ervaringdeskundigen en mensen uit het vak.

SPEAKER_02 0:40

Waar media zich uitlaat over de misstanden binnen de zorg, willen wij juist de positieve kant belichten.

SPEAKER_01 0:45

Waar liggen de mogelijkheden op dit moment? Wat zijn handige tools die ervoor zorgen dat je positief met uitdagingen kan omgaan?

SPEAKER_02 0:52

In Ik ben niet gek gaan we op zoek naar antwoorden. Ja, welkom bij een nieuwe aflevering van de podcast Ik Ben Niet Gek. En deze keer gaat het over het onderwerp ADHD. Ja, Merel, jij hebt iemand uitgenodigd.

SPEAKER_01 1:09

Daar heb ik Hanneke Meister voor uitgenodigd. En zij heeft ook onder andere een boek geschreven. Hey, is dit ook ADHD? Ik heb het gelezen en ik heb het dus zelf ook, zoals jullie in de intro kunnen horen. Dus voor mij zijn er heel herkenbare dingen in. En ik denk dat het fijn is als Hanneke eerst wat over zichzelf vertelt.

SPEAKER_04 1:28

Ja, welkom Hanneke. Ja, nou dankjewel. En ook dankjewel voor deze introductie. Ik heb inderdaad ook ADHD geschreven. Ik ben schrijver en journalist. Ik schrijf veel over ADHD, maar ook over psychologische groei. En over het ouderschap. En al die zaken waar ik eigenlijk zelf altijd vragen bij heb en waar ik alles over wil weten. Daar ga ik over schrijven. Want dan mag ik meteen de beste experts bellen, die ik gewoon als Hanneke Meisje niet kan bellen en als Hanneke Meiste de journalist wel. Dus dat is zalig. En zo is mijn boek eigenlijk ook ontstaan.

SPEAKER_02 2:06

Dat klinkt heel interessant, inderdaad, dat je gewoon eigenlijk twee gezichten kan. Fantastisch. Ja, dat is echt heel leuk. We gaan even terug spoelen. Waar kom je vandaan? Hoe ben je opgegroeid? Wanneer kwam de eerste kenmerken van de diagnose ADD bij jou aan de deur aan het kloppen?

SPEAKER_04 2:24

Ja, nou dat is een interessante inderdaad. Want ik ben opgegroeid in Brabant, in Breda. Nee, niet. En nee hoor je niks van hè. Ziel nou. En daar was het toch ook altijd een beetje doen we normaal, doe je gek genoeg. En we kijken helemaal niet naar boven de rivieren, maar ik keek altijd wel naar boven de rivieren. Ik dacht, het is allemaal hartstikke leuk hier. Maar ik wil naar Amsterdam en ik wil naar New York. En dat vonden mensen allemaal best wel uitbundig van mij. Maar ja, ik voelde dat wel zo. Dus ik had veel gevoelens en ik had veel vragen overal bij. En dan werd er ook gezegd: vragen is ook een vorm van zeuren. En dan dacht ik nee, helemaal niet. Ik heb gewoon al die vragen. En heel veel interesse. En ook worstelingen met vriendschappen, dat ik dacht, oh ja, maar moeten we nou wel weer afspreken? Ik wil eigenlijk gewoon naar huis. Oh, maar dat hoort. Dat hoor je leuk te vinden. En al die zaken vond ik allemaal best wel moeilijk, maar ik had geen idee dat het bij ADHD hoorde. Ik denk dat ik zelfs tot op mijn middelbare schooltijd, zeker, dus halfwege jaren 90, niet eens van ADHD gehoord had. Het was gewoon altijd dat ik een droomerig meisje was. En tegelijkertijd zag mijn schoolcarrière echt uit de Skyline van New York. Hele hoogsotoets, maar wel een docent die zei: nou ik maar naar de MAVO, want ze zit zoveel in haar hoofd en anders was het allemaal te moeilijk. Waardoor ik me weer heel erg afgewezen voelde. En ik in de brugklas mocht ik uiteindelijk naar het VWO. Van de MAVO naar het VWO. Ik ging meteen echt mijn rapport onder zijn neus duwen, omdat ik me gelijk wil naar. En dat is eigenlijk de essentie: dat gevoel van ik ben zo vaak niet gezien of misplaatst. En dat hele gevoel bracht ook heel veel worstelingen met zich mee.

SPEAKER_02 4:24

Ja, dat lijkt me wel inderdaad. Hoe ging dat thuis?

SPEAKER_04 4:28

Nou, daar was het ook wel zoeken. Want mijn ouders waren wel van de strakke opvoeding. Het was best wel zwart-wit. En zij hielden gewoon wel van mij strak houden, terwijl dat was helemaal niet wat ik nodig had. Toen zei ik ook tegen mijn moeder later, van het was echt zwart-wit, maar wat ik nodig had was 5020 rijs eigenlijk. Bij mij zitten overal veel schakeringen aan en nues. En ik heb heel veel context nodig. Dus er waren heel veel situaties waarin ik niet begreep waarom ik iets niet mocht vragen of waarom iets niet mocht. Of eigenlijk dat ik er veel meer over uit wilde leggen. Dus dat was allemaal heel moeilijk. En daardoor ontwikkelde ik eigenlijk een kopingmechanisme voor mezelf om rustig te kunnen worden, om mezelf te troosten. En voor mij was dat eten. Ik begon al heel vroeg met. Ieder kind steelt wel zijn snoepje van zijn moeder. Ik heb dat nog nooit. Ik denk dat jij een hele lieve jongen was. Maar ik deed dat dus wel. En dat werd eigenlijk ook steeds erger. Ik ging als weet ik veel, achtjarig of zo ging ik suikerzakjes sparen. En die ging dan al echt heel terug natuurlijk allemaal leeg gooien in een blikje en dan in een mapje plakken. Maar die suiker uit dat potje ging ik allemaal opeten. Ieder moment dat ik me eigenlijk heel overwhelm voelde. Of onveilig of verdrietig. Of ja, nee, van tien keer kon ik natuurlijk helemaal geen woord aan geven. Want ik voelde, ik wist alleen ik wil niet dit. Dan stopte ik mijn vinger weer in die pot met suiker en dan had ik dat leeg. En zo ging ik heel langzaam.

SPEAKER_02 6:17

Maar werd je daar rustig van dan?

SPEAKER_04 6:19

Daar werd ik rustig van. En warm, zo was het sprookje van het meisje met de zwavelstokjes. Dat gevoel. En dan kwam ik zo in mijn eigen bubbel en in mijn eigen veiligheid.

SPEAKER_02 6:30

Er wordt ook al gerefereerd dat suiker druk maakt. Maar in dit geval was het natuurlijk vice versa.

SPEAKER_04 6:35

Het maakt ook moe. Het maakt ook heel moech dan even heel druk. Want het was ook bijvoorbeeld, als ik mezelf te sloom vond, kon ik ook suiker inzetten voor een ophepper. Dus ik dacht, oh, ga nou eens dit. Kom nou eens dat. En ja, met ADD is het toch zo: je staat echt aan of je staat echt uit. En je wil eigenlijk altijd naar de overkant. Je wil altijd naar die andere kant toe. Ik heb dat helemaal met suiker of met niks, eigenlijk daar een heel ritme in gemaakt. En ik had echt wel last van depressies al, zeker op de middelbare school, in de tweede, heel erg. En in de vierde nog een keer. En toen ben ik ook naar een counsel gegaan. En dat vonden mensen allemaal heel raar. Ja, jij bent zo'n vrolijk meisje. Hoezo dan?

SPEAKER_01 7:25

Niemand die er ooit bij nadacht, dit is misschien ADAD.

SPEAKER_04 7:29

Nee, dat is toen wel. Ik was toen bij een orthopedagoog en die stelde bij mij de diagnose NLD, wat eigenlijk inmiddels niet meer bestaat. En dat was zeg maar een soort neurolinguïstische taalstoornis. En zij koppelde dat aan dat ik soms grapjes niet begreep. Of dat ik als ik de achterkant van een pak las, zeg maar, met een recept, dat ik het steeds opnieuw moest lezen, omdat ik steeds iedere stap echt meteen vergat. Ook al ging ik voor de zestiende keer een cake bakken, wist ik nog steeds niet wat ik bij stap 3 moest doen. Dat is nu nog steeds zo. In inmiddels wordt dat ook allemaal toegeschreven aan ADHD. En toen ja, ik denk dat het gewoon ook toch echt de pech van de tijd geven.

SPEAKER_01 8:17

Ja, want het klinkt best wel zonde van dat je het toen niet wist.

SPEAKER_04 8:21

Dat is toch ook wel een beetje de drukke jongetjes. En bij RDD werd nog veel meer gedacht aan ruzie zoeken of aan woedeuitbarstingen. Had ik allemaal nooit.

SPEAKER_02 8:33

Ik kan het ook weer hetzelfde zijn, wat we ook bij. We hebben het ook over autisme gehad, waar ook heel bekend werd dat het bij vrouwen veel minder werd gedignostierd en dat ook niet eens aangekoppeld werd, is dat bij ADHD misschien ook wel een stiekem het geval. Dat jonget zijn altijd druk. Dus dat was alweer zo. Maar als het noddrukker was, dan was het al dat etiket. Bij vrouwen of meiden in dit geval, werd dat natuurlijk minder snel misschien.

SPEAKER_04 8:57

Ja, dat klopt. En dat is ook zo met zowel ADHD als autisme, dan gaat het ook vaak over de last die de ander ervan heeft. En dat is met jongens, mannen, hebben anderen er vaak last van. Want voor niemand is een woedeuitbaring een fijn moment. Maar ik had dezelfde emoties van binnen, alleen ik had er alleen zelf last van. En mijn ouders dachten, nou ze zit lekker rustig op de kamer. Oh, ze zit daar echt uren. Oh, nou ja, ideaal eigenlijk wel. Ze zal het wel naar de zin hebben. En niemand had door hoe het werkelijk met mij had. Ik ook zelf niet, pas heel veel laat. Je wilt dat net vragen.

SPEAKER_02 9:37

Want ik denk wat je net schets ook met de depressies die je de. Dat was misschien later pas een duidelijk beeld dat over is een depressie waar je zat.

SPEAKER_01 9:46

Ja, want hoe voelt het dan als je daar met de kennis van nu op terugkijkt, dat je nu weet, oh, dat was het.

SPEAKER_04 9:53

Nou, ergens is dat wel fijn. Ik vind het fijn dat ik nu weet dat het daar allemaal bij hoort. Want toen in die tijd heb ik me daar ook echt heel verloren over gevoerd. Ik dacht dan bijvoorbeeld, toen ik veertien was, had ik mijn eerste echte depressie te pakken zonder dat ik het toen eigenlijk door had. En ik kwam daarachter, omdat ik op een gegeven moment bij de juf bij de mentor moest komen. En ik had zelf het idee dat het heel goed ging op school. Ik zat in twee atteneemen. En ik had het idee van nou, misschien ga ik wel naar het gymnasium, misschien ga ik wel Grieks of Latijn toch erbij doen, maar heb ik dan meer aan, misschien Latijn. Ik zat helemaal op die float en zij zei tegen mij, wat denk je wel niet? Je blijft zitten. En ik had het totaal niet door. Ik was gewoon in een parallel universum aan het leven. Want ik had een vriendje en dat vond ik veel te ingewikkeld. Veel te ingewikkeld allemaal. Hoe moest ik daar nou mee afspreken? Wat moest ik daarmee doen? Het was nog even voor iedereen, de tijd voor de mobiele telefoons. Jongens, dat was nog niet uitgevonden. Dus hoe ging dat? We schreven elkaar brieven. En die gaven we aan een gezamenlijke vriendin. En die gaf dat door.

SPEAKER_02 11:15

Echt ons koeien hier.

SPEAKER_04 11:17

Nou, dat is echt. Dat was zoveel overdenken. Ik vond het echt allemaal heel intens. En ik voel mezelf te lelijk en te dik. En ik voelde er allemaal van alles bij. En ik was gewoon helemaal in die hele puberteit. Wat natuurlijk ook vrij logisch is als je weet. PRD heel erg geageerd ook op hormonen. Dus ik was helemaal gewoon naar een ander universum afgedreven. En ik had tegelijkertijd geen aandacht voor school, maar wel het idee dat ik mijn best deed. En ik voelde me dus heel somber over het leven dat gebeurde. En dat moment was zo'n vertrouwensbreuk met mezelf. Zo'n klap in mijn gezicht dat ik echt niet snapte waarom ik niet had zien aankomen dat ik helemaal niet overging. Dus ik voelde me toen extreem raar. Dat ik had gedacht, ik kan wel Latijn erbij gaan doen op het gymnasium. En dat het gewoon was, je blijft nu zitten of je gaat naar de HAV. Ik ging echt met staart tussen mijn benen naar de HAVO. Toen is de schaamte echt onwijs toegenomen. En dat is eigenlijk altijd zo gebleven, onzekerheid, van angst. Dat is toen er zo hard in gehakt. En dat is eigenlijk altijd gebleven. En daarmee is het eten wat ik toen deed om te dempen, is toen ook in vogelvlucht te gaan ook. Ik begon toen met werken, met mijn bijbaantje, dus ik had een beetje geld. Ik ging op school steeds mijn lunch weggooien. Want dat is toch een beetje wat meisjes onder elkaar dan cool vonden. En kijk, ik kan echt heel weinig eten. Maar daarna ging ik op weg naar huis, ging ik naar de haphoek en ging ik daar friet eten. En daar ging ik nog iets kopen. En dan ging ik allemaal de verpakkingen en zo weggooien. En dat werd al een heel soort stiekem leven. Waardoor, nou ja, toen ik in de vierhaven zat, zeg maar 16, 17 eigenlijk was, had ik gewoon de volgende depressie te pakken. Zo jong al.

SPEAKER_01 13:27

Ja, en ook zo zonde achteraf.

SPEAKER_04 13:29

Zo jammer. Dat is het. Dus toen ik eenmaal wist na heel veel jaren therapie en heel veel jaren hulp zoeken met eten, toen ik op een gegeven moment echt begreep, wacht.

SPEAKER_02 13:43

Hoe oud was je toen, toen je dat traject inging met de hulpverlening?

SPEAKER_04 13:49

Voor ADAD of sowieso?

SPEAKER_02 13:53

In een behandeling genomen of ging je 17 was de eerste.

SPEAKER_04 13:59

En op mijn 21ste heb ik opnieuw hulp gezocht.

SPEAKER_02 14:03

Toen voornamelijk over je eetprobleem.

SPEAKER_04 14:05

Nee, dat ging eigenlijk vooral over mijn lage zelfbeeld. Wat natuurlijk ook echt met ADD verbonden is. Dus dat ging over mijn laag zelfbeeld. Want over eten durfde ik toen nog helemaal niet te praten. Dat was echt helemaal mijn geheim. Niemand wist over mijn eetbuien. Niemand wist dat ik me onzeker voelde over mijn gewicht en over mijn uiterlijk. Helemaal met niemand sprak ik daarover. Het was echt een geheim. En bijna werd het een soort imaginary friend. Want het was ook echt mijn beste vriendin die bijna hadden. Het was echt mijn ding. Het is pas mijn 42e de diagnose ADHD gekregen. En ik heb denk ik pas op mijn 34ste voor het eerst hulp gezocht bij mijn probleem met eten. En toen was het zelf nog een soort verkate versie. Want toen durfde ik alleen maar hulp te vragen over het stukje. Ik lust zo weinig. En ik ben bang voor veel voedingsmiddelen die ik niet lust, of waar ik een gevoel bij heb. En ik zet mezelf daarmee op sociaal vlak gewoon in de hoek. Ik ging grapjes maken over mezelf. Bijvoorbeeld in een kantoorsituatie ging ik altijd grapjes maken dat ik alleen maar toen boterhammetjes met kipfilet had. En dan gingen allemaal mensen. Ik had een hele toffe collega die ging hele Indische rijstafel staan koken tijdens de lunch, had ook Arscadia D, dus die wilde gewoon wat anders doen. En dat was eigenlijk heel tof. Maar soms maakte die ook wat spannendere dingen. En dan kreeg ik echt gewoon bijna vlekken in mijn nek. Toen ik allemaal heel.

SPEAKER_01 15:54

Wilde je niks mee te maken hebben?

SPEAKER_04 15:56

Nee, terwijl ik ook wel nieuwsgierig was, maar dan zoveel voelde van die setting met al die mensen erbij. Dus toen ging ik daarvoor het eerst hulp voor vragen, maar alleen ook weer voor het veilige hoekje van dat ik te weinig lusten. En dat ik in vaste structuren ging eten en zo.

SPEAKER_02 16:15

In plaats van de kern van net.

SPEAKER_01 16:16

Ja, je bent echt in hele kleine stapjes de overing ingaan.

SPEAKER_04 16:20

Ja, ik heb echt pas, op het moment op een gegeven moment dat ik me dus echt realiseerde, ik wil van die eetbuien af. Ik ben al nu 15 jaar schrijver. En ik merkte op een gegeven moment, ik heb mij zelf helemaal aangeleerd dat ik eigenlijk alleen maar kon schrijven met een stapel koekjes naast mijn toetsenbord. Want daar kon ik dan aanzitten en dan maakte het ook weer helemaal uit wat voor soort koekjes. Het moest dan niet een vol vette boterkoek zijn, want dat voelt niet lekker. Maar een caffeinwaar wel, die is lekker glad. En dat maakt een geluidje.

SPEAKER_02 16:56

Die koffiearoma die je dan gaat.

SPEAKER_04 16:59

En het is gewoon zacht aan je handen en ronde koekjes met lettertjes erop. En allerlei. Daar ben ik ook heel druk mee geweest met het hele uitgeving. Dat was moeiend. Maar toen dacht ik wel op een gegeven moment, ik hou zo van schrijven, maar ik kan niet zo tot mijn zeventigste doorgaan. Met alleen maar koekjes eten.

SPEAKER_02 17:20

En steeds ook het besef dat die link daar zo aan elkaar zit.

SPEAKER_04 17:26

Ja, ik ging googlen op onrust plus eetbuien. Omdat ik merkte, ik was toen al wel, toen ging ik voorzichtig een beetje met mensen praten over het eten. En iemand had aan mij gevraagd: hoe zit dat dan met jou? Waarom doe je dat dan? Want je kan toch ook een bakje worteltjes. En dat deed ik ook wel eens, maar ik had ook heel goed door, dat doet de truc niet. Net als appelpachtjes, denk ik ook, dat zijn kleine dingen, maar dat doet het hem niet.

SPEAKER_02 17:56

Nee, echt die samenstelling.

SPEAKER_04 17:58

Ja, en ik had ook gemerkt dat als ik dus wel heel veel had gegeten, dan kon ik beter op mijn stoel blijven zitten. Als ik mezelf letterlijk had verzwaard. Want ik merkte heel erg, zelfs als ik een column moet schrijven en ik weet precies wat ik wil zeggen, moet ik naar iedere alinea opstaan. En dan dacht ik ook, ik wil dat niet. Ik wil door. Ik wil hem nu maken, want ik wil hierna nog iets anders doen.

SPEAKER_02 18:22

Je zou bijna zijn dat het een soort dwangnur's is.

SPEAKER_04 18:25

Ja, nou ja, het leek bijna alsof ik, zeg maar. Ja, precies, als het zo dwang was, steeds moest ik opstaan, maar dat zat dus met de onrust die in mijn middenrift zat. En dat ik dus merkte als ik en een sugarhigh had en gewoon een hele zware maag. Dan kon ik in een roes wel vol schrijven en meteen daarna nog iets. En dan was ik heel blij en dan waren mijn opdrachtgevers heel blij, want dan had ik ook geen last meer van faalangst. Toen was ik eigenlijk zo overwikkeld door die suikers, dat ik dacht, dan rolt het er allemaal zo uit.

SPEAKER_02 19:00

Valt er dan een rust over je heen?

SPEAKER_04 19:04

Eerst natuurlijk een soort hyperfocus en ook wel een soort blijdschap. En toen ging ik meteen alles googlen en alles lezen. En zeker drie online ADHD-tests doen. En toen ging ik uiteindelijk naar de huisarts en toen hoefde ik alleen maar uit te leggen wat ik zelf al had gediagnosticeerd. Zo werkt natuurlijk niet. Maar er kwam wel een rust. Want ik was wel heel blij dat ik dacht, er zijn meer mensen die dit dus doen.

SPEAKER_01 19:31

Je voelde je niet meer eenzaam.

SPEAKER_02 19:33

Dat is inderdaad, je voel je niet eenzaam. Maar ik heb ook het idee dat je dan ook een noemer hebt. Je hebt iets om het pas te pakken van hé, waarom dit?

SPEAKER_01 19:40

En dat je er wat mee kan doen.

SPEAKER_04 19:41

Ja, precies, want toen kwam ook de volgende fase: Ja, waarom wil je dat dan weten? Want met ADHD is het toch ook heel veel. Zeker als je het stapje naar medicatie gaat. Alsof dat alleen maar van belang is voor kinderen die op school zitten en nog een diploma moeten halen.

SPEAKER_02 19:57

Concentratie.

SPEAKER_04 19:59

Maar dat is natuurlijk niet waar. Want ik vind het nu juist, ik heb het nu veel meer nodig om mijn leven te kunnen doen. Ik heb verschillende waarden in mijn leven. Ik ben ook moeder. Ik wil graag goed voor mijn kinderen zorgen. Ik wil mijn administratie op tijd doen. Want anders, ik heb ze allemaal gehad. De deurwaarders aan de deur en de boetes en de facturen vergeten te sturen. Oh ja, sorry, ja, kom eraan. Lang maar 15.000 euro in de cloud. Dat is echt of schuwelijk. Dat wil je niet kan vinden. Nee, dat is echt. dan voel je je zo klein. Dat is echt verschrikkelijk. En ook dat mijn kinderen wel eens naar beneden kwamen. Gaan we nog eten vanavond. En dan was ik helemaal weer weggezonken in een idee of zo lekker aan het schrijven, en dan was het half acht en dan had ik nog niks gedaan. Geen eten in huis, geen plan.

SPEAKER_02 20:51

De structuur was gewoon ver weg.

SPEAKER_04 20:54

Ja, en als ik helemaal een kunstenaarsleven kan leiden, is dat prima. Dan voel ik mijn beste versie van mezelf. Maar zo is het niet. Want ik heb kinderen en ik heb verantwoordelijkheden. En die wil ik goed doen. En ook ik wil graag goed voor mezelf zorgen. Ik wilde dat net zeggen.

SPEAKER_02 21:14

Want wat je al begin in het gesprek zei, jezelfwaarde en je gedeeld wordt natuurlijk ook steeds slechter daardoor.

SPEAKER_04 21:22

Ja, dat klopt. Nou ja, dat is het. En dat is wat de diagnose ADHD en uiteindelijk ook de diagnose eetbustoornis. Was echt even een klap in mijn gezicht, die eetbuornis. Dan dat ik dacht, oh, er is dus wel serieus iets aan de hand. Ik vond dat wel heel stop, want ik had mezelf echt heel lang wijs gemaakt. Na dit project wordt het allemaal anders. Dan ga ik gewoon weer drie keer in de week hardlopen en drie keer per dag eten. En dan komt het allemaal goed. Maar het kwam nooit goed, want er komt altijd een nieuw project: er is altijd iets.

SPEAKER_02 21:58

Heb jij een vraag? Je ergens tegenaan? Wil jou graag naar ik ben niet gek de podcast at gmail.com.

SPEAKER_00 22:04

Wil je meer weten over dit onderwerp? Kijk dan op onze website www.ben niet gek de podcast.nl. Daar vind je meer informatie en hoe je ons kunt bereiken.

SPEAKER_04 22:15

Toen ik wist dat ik ADHD heb en dat heel veel van wat ik doe en voel daaruit voortkomt. En dat er dus heel veel mensen zijn met eenzelfde soort brein als ik. Dat gaf me zoveel rust. Dat ik dacht, nu snap ik waar het vandaan komt. En daarmee kwam een soort mildheid en een soort verontschuldiging naar mezelf toen. Ik was zo hard voor mezelf. En mensen waren ook hard naar mij, mensen die mij niet begrepen, of mensen die mij toch vervelend vonden in werksituaties of in relaties of in. Of die mij soms dan heel hard vonden of zo. Maar nu weet ik allemaal wel waar het vandaan komt. En dus toen ik ging zoeken, zeiden mensen ook, ja, maar waarom wil je die diagnose dan nog? En je hoeft toch geen pillen te proberen. En maar dan dacht ik, daar gaat het niet over. Ik wil het wel. Ik wil het weten, ik wil het begrijpen, ik wil het proberen en daarna zie ik wel.

SPEAKER_01 23:16

En je wil je zelf leren kennen. Ja, want vooraf natuurlijk ook al eventjes gesproken. En daar vertelde je ook dat je, zeg maar, ja, toen je inmiddels wist dat je ADHD had, dat je ook anders naar je huwelijk, waar je inmiddels van bent, of je man waar je inmiddels van bent, op terugkijkt.

SPEAKER_04 23:38

Ja, nou ja, dat klopt. Want dat is ook wel zo. Ik was dus in Breda kreeg ik een relatie met de vader van mijn kinderen die ik al kende uit het alternatieve café waar ik op mijn zestiende al kwam. En toen op mijn negentiende kregen wij een relatie. En dat was helemaal dat ik echt voelde, dit is een hele goede man. Dit is echt een hele lieve, warme man. Hij houdt van creëren. Hij houdt van muziek. Dat vond ik allemaal heel belangrijk. En dat ik voelde, hier ben ik veilig. Dit is echt helemaal goed. En dan kan ik de rest, als ik ergens al voelde, ik heb nog heel veel shit uit te werken. Dat kan dan allemaal.

SPEAKER_01 24:21

Maar dit is helemaal de feite basis die ik nodig had.

SPEAKER_04 24:26

En dat was ook zo. Dus wij hadden het heel lang heel goed samen. En ongeveer tien jaar nadat we samen waren, iets korter, kregen we kinderen. Ook allemaal heel bewust en we hebben twee jongens. En op dat moment voelde ik echt al gewoon een soort ademnood. Heel langzaam komen terwijl ik ook dacht: ja, maar dit wilde ik toch zo graag. En hij is gewoon de beste vader, ook die ik me had kunnen wensen. Qua helemaal betrokken. En toch. Je miste toch wat? Ja, mezelf. Ik miste echt mezelf. Want ik kon mezelf gewoon helemaal niet meer kwijt in. En ik raakte mezelf kwijt. Ik raakte echt mezelf kwijt. En dat zat niet in de man en niet in de kinderen, maar in de soort geinsconstructie. Ik wil gewoon ook leven. Ik wil ook dingen doen. Dus ik werkte drie dagen en op de dagen dat ik de kinderen had, zat ik echt gewoon te kijken tot hij thuis kwam. En dan zat ik al in mijn hartloopkleren klaar. En dan zei ik hier, ze zijn voor jou. En dan ging ik meteen rennen. En dat is natuurlijk, als je twee kinderen hebt onder de vier, is voor niemand een makkie. Laat wel wezen.

SPEAKER_02 25:46

De goede tropiaren.

SPEAKER_04 25:47

Precies, dus dat zijn de echte tropiaren. Dus dat wist ik ook allemaal wel, maar ik voelde ook, je zit meer achter. Het is niet alleen maar de alleen de tropear.

SPEAKER_02 25:57

Toen in dezelfde periode dat je natuurlijk bezig was ook met je diagnose, denk ik.

SPEAKER_04 26:00

Nee, dit was echt nog tevoor. Ja, want ik ben nu tien jaar gescheiden. En ik heb pas drie jaar mijn diagnose. En het is wel dus de periode dat ik in therapie ging voor en mijn lage zelfbeeld en mijn gevreubelde eethulpvraag. Dus dat was een beetje die periode. En daar kwam ook wel een beetje uit voort dat ik merkte, ja, maar ik moet gewoon anders leven. De geinsstructuur past mij niet.

SPEAKER_02 26:30

Op een gegeven moment ben je tot de conclusie gekomen: dit werkt niet meer. Hoe is dat op dat moment gegaan?

SPEAKER_04 26:36

Ja, uiteindelijk hadden we dat gesprek, wat natuurlijk heel moeilijk is, je had die ruimte echt nodig. Ik had echt die ruimte nodig. En dat kon ik wel tegen hem zeggen, over die ruimte. En ik was heel blij dat dat vertrouwen er wel was dat hij ook echt het beste voor de kinderen wilde. En dat ik ergens wist ik gewoon wel dat hij ook een kouderschap zou willen dan. De eerste, en die we nu ook weer hebben, is zeg maar, de ene week zijn de kinderen bij mij. En de andere week leef ik mijn eigen leven. En dat was de eerste jaren als een soort student. Lekker weer uit de pan eten op de bank voor de tv. Totaal tot rust komen, echt helemaal opladen. En inmiddels weet ik ook, zo werkt mijn brein ook. Mijn brein werkt zo dat ik de ruimte nodig heb om dat altijd mijmertijd, om in mijn hoofd te kunnen zitten en met mezelf te kunnen zijn zonder.

SPEAKER_02 27:40

Afleiding van buitenaf.

SPEAKER_04 27:42

Ja, afleiding en verwachtingen en gewoon verantwoordelijkheden. Die heb ik gewoon nodig. En in de andere week, als er kinderen zijn, dan ben ik helemaal daar.

SPEAKER_02 27:52

Dan kun je de focus daarop leggen.

SPEAKER_04 27:54

Ja, en dan kan ik hem ook helemaal erop leggen. En dan is het ook heel leuk om een ADD moeder te hebben. waarmee je ook gek dingen kunt doen of waarbij je heel veel kan. Na dit boek heb ik een ander boek geschreven, dat heet Lekker laten gaan. En dat is een betoog om tieners meer ruimte te geven. Omdat het nu zo'n tijd is dat tieners eigenlijk overal gevolgd worden en heel veel moeten. En bijlessen erbij en cijfers online bekijken en al die zooi. Terwijl ik echt vind, dit is de tijd dat zij nergens meer naartoe kunnen. Dus je moet ze lekker laten gaan, je moet ze een beetje laten aankutten. En dan kan ik wel helemaal de moeder zijn waarbij dat kan.

SPEAKER_02 28:37

Ik herken dit. Ik heb natuurlijk zelf ook geschreven, heb ik ook een co-houderschap en dan twee om twee dagen. En het heb ik heel bewust op die manier gekozen. Het voordeel is dat ik alles eigenlijk, wanneer ik ze niet heb, inplan. Dus alle zakelijke dingen of studiodagen, etcetera. En als ze er wel zijn, dan zijn ze volledig voor mij. En gaat mijn telefoon op stil, die leg ik weg, geen mails. Dat ook echt onderaan mijn mail, dat ik maandag dinsdag gewoon echt niet bereikbaar ben. En echt de meest urgente dingen altijd wel. Maar ik wil daar niet afgeleid zijn. De volgende dag komt dat wel weer aan bod.

SPEAKER_04 29:09

Dat is het exact. Ik zeg ook zeker nu, mijn jongens zijn nu 15 en 17. Mijn functie nu is eigenlijk gewoon nog dat ik het bankstel ben. En zij kunnen bij mij aanschuiven. Ik sta daar de hele tijd.

SPEAKER_02 29:21

Ik ben de pinautomaat.

SPEAKER_04 29:22

Ja, dan ben ik ook misschien bij mij aan de zijkant, inderdaad. Nee, maar dat is zo fijn dat ik die rust kan voelen.

SPEAKER_01 29:30

Ja, dus dat is wel het verschil. En nu pus je dat ook toe in je werk, zeg maar. Je werkt natuurlijk ook freelance.

SPEAKER_04 29:38

Ja, maar ook hierom. Ook hierom werk ik freelance. Om echt, alles wat ik doe, richt ik nu in op mijn energie. Dat klinkt echt heel tingeltangel. Maar dat is gewoon wel de waarheid.

SPEAKER_02 29:51

Ik denk oprecht dat heel veel mensen die dit horen, ook dit herkennen. Dus misschien nog niet de situatie hebben kunnen creëren die jij nu hebt gecreëerd, maar dat voor veel mensen misschien dit ook wel een soort antwoord is. En zeker bespreekbaar kan zo en zou moeten zijn.

SPEAKER_04 30:04

Nou, maar dat is een hele goede. Maak het bespreekbaar. Want ook als je een hele goede relatie hebt en je merkt wel, ik heb dit nodig, maak het bespreekbaar. Want als je dat niet doet, dan kom je op een kookpunt zoals ik. En dan moet je er echt uit. Maar als je het wel bespreekbaar maakt, dan zijn er misschien ook wel tussenoplossingen. En als je echt kijkt naar hoe je energie stroomt en hoe dat werkt. En ik heb voor mijn werk een aantal keer echt een soort. En ik heb er een hegel aan, maar een Excel gemaakt. Met kleuren voor hoeveel energie geeft een klus mee. Of kost een klus mee. En hoeveel geld. Want je bent zo geneigd om dan naar geld te kijken. Of naar prestige. Poen, prestige plezier. En dat ik dan ook zeg, oké, nou ja, die klus is goed qua prestige, middelmatig qua poem. Maar die kost me zoveel energie. Waarom doe ik dat dan nog? Of als ik dan dacht, ik kan hem nu nog niet laten gaan, maar dan doe ik hem bewust op dinsdag. Want op dinsdag zit ik vol in mijn energie. En op donderdag ga ik al richting de uitfringer. Dan moet ik niet dat soort dingen van mezelf verwachten.

SPEAKER_02 31:22

Heel mooi. Ik vind het wel een heel mooi voorbeeld.

SPEAKER_04 31:24

Da hadden echt de mensen wat aan kunnen hebben.

SPEAKER_02 31:26

Ik vind dat zeggen, als je het visualiseert wat jij nu doet, dat maakt het een stuk makkelijker. Het ander voorbeeld wat ik wel eens heb gegeven. Destijds met de keuze om direct te verlaten. Wat natuurlijk best een heftig keuze is op heel veel vlakken. Ben ik gewoon echt op een A4'tje, twee A4'tjes had ik naast elkaar gelegd. En dan de voor- en nadelen. Dus wat is het voordeel van dat is het nadeel? En eigenlijk andersom eerst het nadeel opschrijven en daarnaast het voordeel op een ander A4'tje. Toen schoof ik ze allebei opzij. En dan leg ik een A4'tje ertussen. Om vervolgens een lijn te maken van oké, maar hoe kan ik dan dat nadeel naar een voordeel trekken? En als dat uiteindelijk een percentage meer voordelen met zich meebrengt, dan is de keuze helder. Als dat niet zo is, dan moet ik gewoon toegeven dat de situatie het niet anders kan dat die is. En dat onderaan de streep begreep ik gewoon bij mezelf. Ik hoor hier gewoon ongelukkiger van. Financieel weet ik niet waar ik in terecht kom. Maar oké, ik weet helemaal niet waar ik in terecht kom. De enige zekerheid is de onzekerheid. Maar ik wil deze droom niet. Uiteindelijk werd het een droom. In het begin was het van ik wil mezelf niet wegcijferen in iets wat niet meer houdbaar is.

SPEAKER_04 32:33

Nee, en dat is het. Je kan ergens voelen dat het niet meer houdbaar is. En dat is met ADHD, is het heel vaak zo dat je toch denkt: ja, maar ik moet doorzetten. Ik moet mijn schouders eronder. Ik moet beter kunnen als ik het nou zus probeer, als ik het nou zo probeer. En daarom ging ik het ook visueel maken. En toen wist ik ook nog niet eens dat ik ADD had, toen ik dat voor het eerst deed. Nu doe ik dat nog steeds. Omdat ik weet, en dan helemaal gewoon met kleurtjes. Dan kan ik echt op gevoel zo'n streep trekken van zo'n vlak van oh, dit voelt echt wel heel lang. Bordeaux rood. Nee, precies. Dat vind ik wel echt heel leuk. Dat helpt zo goed. En dat is dus ook het mooie, vind ik dus met kleurtjes, want verbaal ben ik heel sterk, ook naar mezelf toe. Dus als ik het alleen in order zet, dan kan ik alles weer leggen. Maar toen ik het met kleuren ging doen, dan was het gewoon een slap in mijn eigen feest. Wat ben ik nou aan het doen? Want ik voel ergens al wel iets. Anders zit ik dit niet te maken natuurlijk.

SPEAKER_02 33:41

Ik wilde nog een vraag trouwens, heb jij broerssen? Ja, ik heb een jongere broer. Want dat is natuurlijk ook in het gezinsdynamiek. En zeker nu dat het bij jou zo pas veel later in je leven duidelijk is geworden van waar alles vandaan kwam. Heb je dan met je broertje? Ook gesprekken daarover, bijvoorbeeld bij jou in het gezin hebt misschien wat kwartjes gevallen inmiddels.

SPEAKER_04 34:10

Ja, nou ja, dat is wel mooi inderdaad. Want ik heb met hem daar nu heel veel gesprekken over. En met mijn ouders trouwens ook wel. Want de grap is, op het moment dat mijn boek af was, las mijn moeder het. En die wist toen zeker dat ze ook ADD had.

SPEAKER_02 34:28

Daardoor.

SPEAKER_04 34:30

En toen ook naar de huisarts moet ik laten testen. En die huisarts zei, nou, ik zie het zo al wel. Heb je daar eerder ook nog nooit over nagedacht? Nee, helemaal niet. En met mijn broer, die is ook eenzelfde traject ingegaan. En met hem heb ik er heel veel over gepraat. Ook omdat ik ben en naar een eetkliniek gegaan. Omdat ik ook wel echt van het probleem met eten afbeelden. En daar moest ik ook veel praten over. Vroeger ging hij ook mee. En ben ik ook veel bij hem wel gaan toetsen en gewoon gaan vragen, hoe heb jij dingen ervaren? En dat is ook heel mooi, hè? Want wij schelen dus een jaar, drie maanden, zes dagen. En toch hebben we bepaalde dingen echt anders beleefd.

unknown 35:15

Grappig is dat.

SPEAKER_04 35:17

Het is geen repositie in het gezin en toch misschien ook jonge meisjeverschil. Maar ja, dus dat is heel grappig.

SPEAKER_02 35:25

En ook onthouden waarschijnlijk. Je maakt ook een bepaalde herinnering aan, die misschien niet helemaal nawerkelijkheid is. In jouw hoofd wel, maar niet van de buitenwereld.

SPEAKER_04 35:33

Precies. En dat is ook heel fijn om het daar nu juist veel over te hebben en ook weer meer te kunnen plaatsen. Want ik dacht ook, hoe als hij in hetzelfde gezin is opgegroeid, hoezo is hij altijd aan de magere kant geweest en ben ik dit geworden? Hoezo dan?

SPEAKER_02 35:55

Zie je dingen bij je eigen kinderen?

SPEAKER_04 35:58

Ja, mijn oudste heeft ADHD. En de jongste niet. Mijn ex ook. Dus de jongste is eigenlijk de enige die af en toe tegen mijn vader zegt: zullen wij samen in een hotel zijn een beetje te dood.

SPEAKER_01 36:14

Dus dan is het juist de omgekeerde wereld. Wij proberen juist dit normaal te metalen issues bespreekbaar te maken. Maar hij voelt zich juist anders.

SPEAKER_04 36:25

Nou ja, hij kan er ook wel om lachen. Maar ja, hij is daarin wel echt anders dan ik en dan zijn broer. En zijn vader. En dan zijn vader. Dus hij kan er ook wel echt om lachen. Maar hij is bijvoorbeeld super gestructureerd. Dan ga ik een poging doen om een hoekje in de gang waar schoenen liggen en waar ik van alles in gooi op te ruimen. En dan zegt hij, nou, zal ik het maar even doen? En dan is het heel snel heel netjes. En dan zegt hij ja, de voorjaarsvakantie, dan gaan we echt samen even de was aanpakken op jouw slaapkamer. En dan denk ik. Want ik weet, ik heb hem nodig.

SPEAKER_01 37:06

Want ik kan dit niet. En kan je het dan ook netjes houden? Net als hij zegt al. Nee, maar ik doe wel pogingen. Ja, ook voor hem natuurlijk.

SPEAKER_04 37:16

Ook voor hem. Want ja, het is best wel. Dat was best wel zoek. Hij heeft wel echt structuur nodig. En dat is ook wel het mooie. Hij heeft ook in de klas heel mijn boek gelezen. En dat is fijn ook van deze leeftijd. Want je kunt nu echt gesprekken met ze erover hebben. Hij kan nu naar mij kijken en zeggen, ik zie het al aan je ogen. Je bent overprikkeld. Ga maar even zitten.

SPEAKER_02 37:44

Nu dat je het weet, is het ook ook fijn. Want als je het vaak niet weet, dan heb je het niet eens door.

SPEAKER_04 37:48

Ja, maar het is ook als je dus begrijpt hoe je hoofd werkt, en dat is met autisme zo, en met ADHD ook. Dan weet je ook op een gegeven moment bij welke punten als je echt uitgaat van wat zijn mijn waarden. Nou ja, een van mijn waarden is natuurlijk, ik wil echt gewoon de goede moeder zijn voor mijn kinderen. Ik wil dat zij zich gezien voelen en communiceren. Ook al ligt dat niet in mijn natuur. En dat zit ook in. Ik moet gewoon elke avond een gezonde maaltijd op tafel zetten. Ook al ben ik. Ik weet nu dat ik moet stoppen met schrijven om kwart over vijf. Want dan heb ik nog genoeg energie en focus over om wat groente in een pan te gooien. Als ik tot kwart over zes, of tot zes uur. Dan is mijn Window of Opportunity voorbij. En dan zeg ik, oh ja, tot die.

SPEAKER_02 38:39

Zet je dan tot een wekker? Ik noem even wat? Of hou je de tijd dan.

SPEAKER_04 38:42

In het begin heb ik dat wel gedaan. Om je anders af nog over. Ja, en omdat ik anders toch ook met mezelf eigenlijk weer in onderhandeling ging. Dat gaat nu zo lekker uit. En daarin helpt dus ook wel dat ik weet, in de week dat de kinderen er zijn, doe ik wat kleinere klusjes en wat regeldingen. En het echt een lange doorschrijven, dat doe ik zelf.

SPEAKER_02 39:05

Weet je wat heel ironisch hier is? Aan het begin van het gesprek vertelde je over dat thuis zo zwart-wit was, regels, noem maar op. En nu ben je toch er een soort van teruggekomen dat dat toch blijkbaar lijkt te helpen.

SPEAKER_04 39:17

In planning heb ik zwart-wit nodig.

SPEAKER_02 39:22

Ik vind het grappig om dat zo te horen, dat er toch een belang is voor je omgang en je leven in te delen. Andere vraag, jij staat nu voor de spiegel, hoe kijk je nu naar jezelf?

SPEAKER_04 39:33

Ja, nu ving ik mezelf gewoon lekker vijf. Dus dat is heel goed. Ja, dat is nu heel fijn. Nu ben ik echt. Ik ben blij met wie ik ben en dat ik nu weet hoe ik ben. En ik zit nu echt lekker in mijn vel. Als ik nu voor de spiegel sta, dan denk ik, het klopt.

SPEAKER_02 39:54

Ik denk ook wel, wat een heel belangrijk element is, we hebben ook vaak in de andere afleveringen over gehad over het taboe. Het is vaak ook een stukje schaamte om je aan te kloppen bij een huisarts of een verwijzer, een psycholoog of iets om de diagnose te stellen, om het uit te sluiten vaak. Want dat is vaak het eerste. Je moet eerst kijken van niet. In jouw geval heb je iets ook andere route gehad, omdat het eerst om meer het eetgebied had. En later pas kwam het echt naarvoor dat het dus echt wel ADHD bleek te zijn. Merk je ook dat het in het uitleggen in je omgeving ook een stukje makkelijker is geworden, of misschien is dat nog steeds wel lastig om uit te leggen na zoveel jaar dat je ADHD gediagnosiseerd bent?

SPEAKER_04 40:42

Nou, ik merk wel dat juist als ik de combinatie met eten erbij uitleg, dat mensen dan wel snappen: oh ja, maar dat is ook wel een noodzaak. Want iedereen snapt wel dat je niet de hele dag door koekjes wil eten, want niemand wil dik worden.

SPEAKER_02 40:57

Alleen koekiemanster.

SPEAKER_04 41:00

Ja, precies. Maar die dacht niet zo van na, geloof ik. Dus dan begrijpen mensen het wel meer. Maar het is wel zo. En dat merk ik nog steeds in veel gesprekken, je moet ergens je leed kunnen definiëren. En als je, dat is eigenlijk natuurlijk best wel krom. Want alleen jij zelf gaat over je leed en hoe je dat ervaart. Of ik was dan niet zo dat ik met een burn out thuis kwam. Maar dat is gewoon omdat ik eigenlijk altijd al mijn baan ging opzeggen als ik weer voelde dat de zuurstof uit mijn nek trok. Maar als ik had doorgeduwd, dan had ik ook een burn-out. Dus mensen, ja, als er ergens wordt gezegd, oh ja, je hebt een burn-out, nee, dan snap ik het wel. Maar dat is natuurlijk niet zo. Het gaat echt wel om hoe je het zelf voelt.

SPEAKER_02 41:46

Nou dat en ik denk wat jij natuurlijk heel lang hebt meegedragen, is dat geheim. Ja, want als je het bij wijze van spreken, een van je beste vriendinnen van school had uitgelegd, dan had dat misschien al iets meer een zaadje kunnen zijn voor later. Dat is ook niet gebeurd, als ik het verhaal begrijp. Dus ook nog eens dat je heel lang met iets voor jezelf hebt gelopen waar je bij niemand terecht komt.

SPEAKER_04 42:08

Ja, dat klopt. En dat is ook omdat het met eten. Ik denk ook wel eens, als ik nou een gokprobleem had gehad, dan was het ook weer toegankelijker. Maar met eten, en zeker vrouwen onderling. Heb je ook die hele dieetcultuur erbij. Dus ik heb ook ervaringen gehad dat ik tegen vriendinnen een beetje erover los liet. En dan kreeg ik, ja, maar weet je wat je gewoon moet doen? Je moet gewoon zochtens met ontbijten met een kwarkje. En smiddags een krekken met kipfilet en s'avonds broccoli met salm maken. Als je daar gewoon blijft, dan blijf ik ook gewoon zo op. Ja, klinkt zo simpel.

SPEAKER_01 42:42

Maar ook ze zien de noodzaak er niet in. Omdat het niet een alcoholverslaving is, bijvoorbeeld waar mensen echt last van hebben.

SPEAKER_02 42:48

Ik vind het wel fijn om te horen dat je nou, ondanks naar zo van jou toch vol toet dat kan zeggen. Want ik denk dat er nogmaals heel veel luisteraars zijn die wellicht eenzelfde vorm met ze meedragen.

SPEAKER_04 43:00

Ja, dat denk ik ook wel.

SPEAKER_02 43:03

Is er een tip die jij zou kunnen geven voor die mensen die daar nog wel mee lopen, die nog niet die openbaring hebben gehad?

SPEAKER_04 43:08

Ja, de allerbelangrijkste tip is wees eerlijk naar jezelf. Want ik was ook heel lang niet eerlijk naar mezelf. Omdat ik ook echt wel dacht dat het wel over zou gaan en met een plannetje en een volgend project. En dat stuk dat ik echt aan mezelf moest toegeven dat het eten problematisch was. Dat er echt wel sprake was van een koping, dat was een heel moeilijk traject al voor mezelf.

SPEAKER_02 43:37

Dus dat lijkt me ook inderdaad, eerst de confrontatie al gevoel.

SPEAKER_04 43:41

En het moment dat ik toen voor het eerst dacht, oké, nu ga ik de huisarts spellen om hier hulp bij te vragen, dat is het allermoeilijkste van het hele traject geweest. Die drempel was heel hoog. Ja, die drempel was heel hoog. En je weet ook, daar zit altijd een assistent die te vraagt om: mag ik? Zeggen waar het om gaat. En ik kon het zelf niet eens. Hard op. En dan moet je zo even. Nou, vond ik. Dus toen had ik het gezegd. En dan zeg ik, oh, nou ja, en wat is dan? Het moet natuurlijk al een hele klinische passende vraag. Allemaal heel moeilijk. En ik weet nog, toen heb ik dus ook die afspraken gemaakt. Meteen daarna keihard Jankend mijn broer gebeld, die in Arnhem woont en ook gewoon een leven heeft, maar keihard jankend. Ik weet nog heel goed op maandagochtend zat zo aan de grond, en toen heb ik echt aan hem verteld, ik heb een eetverslaving en ik heb net hulp gevraagd. En toen ga ik hij echt van ja, maar we gaan dit doen en dus nood gaan we een kliniek voor je zoeken in Zuid-Afrika. Doe het nu dan ook goed. Laat je niet nu afschepen naar een diëtist of iets. Maar ga nu door. Want je hebt nu dit punt, je belt mij niet voor niks. Ga echt naar de diepte, want nu ben je er klaar voor. En dat was zo fijn. En ook doodeng, want toen bestond het dus. Toen heb je het gezegd. En toen hij zei kliniek in Zuid-Afrika, toen dacht ik ook, ja, maar ik ben toch geen verslaafde, maar dat ben ik wel.

SPEAKER_02 45:18

Wat je net zegt, die eerste erkenning, dat is de eerste stap. Ik geef als lezingen en ik doe als muziektherapie. En dat is wat ik vaak ook bij jongeren dan ook aangeef, het is niet erg. De grootste stap is al überhaupt de toenadering om te erkennen, er is iets waar ik aan moet werken.

SPEAKER_01 45:36

Maar die heb je toen eigenlijk al gemaakt. En het is echt wel heel mooi om te zien om te horen dat je broeder dan echt gelijk voor jou was. Dat was ook niet overal. Het zal wel meevallen.

SPEAKER_04 45:48

En dat is ook wel grappig om te voelen. Dus dat als ik dan, toen ik zo laag zat, dat ik dan ook voelde, ik wil hem bellen. Want het is helemaal niet dat wij zo'n band hebben dat we elkaar iedere week bellen. Maar het was wel veilig misschien drie keer in het jaar of zo.

SPEAKER_02 46:06

Hij kent je al heel lang.

SPEAKER_04 46:07

Ja, en dit gaat dan toch over je basis. Iemand die je echt je hele leven kent.

SPEAKER_01 46:12

En die geen oordeel waarschijnlijk heeft, want hij kent jou al je leven.

SPEAKER_02 46:16

En je loopt er al sinds tien mee. Het is niet van gisteren.

SPEAKER_04 46:20

Nee, precies. Dus dat was echt heel fijn. En dat ik toen ook kon voelen van. Als je dan vraagt, wat is een tip? Dus wees eerlijk naar jezelf, maar ook vertrouw erop dat je hulp mag vragen. Als je echt voelt er zit meer in mij dan dit, dan mag je hulp vragen.

SPEAKER_02 46:41

Nou, Hanneke, mocht ik ontzettend bedanken voor dit warme en open gesprek. Je bent een open boek en daarover gesproken om op rug in te slaan. Je hebt natuurlijk meerdere boeken. En binnenkort komt het dus nog een keer een gul zeg, zoals dat gaat, heten, in zijn boek uit. Maar je hebt ook op dit moment al een goedlopend boek, wat veel hoort gelezen. Maar is die allemaal te verkrijgen voor de mensen die zeggen van ja, maar die heb ik nog niet in mijn boekenkast en die wil ik heel graag lezen.

SPEAKER_04 47:06

Ja, nee, die moet je natuurlijk hebben. Hij heet ook RD, en hij ligt in alle grote boekhandels. Word die gelukkig steeds weer ingekocht en aangevuld. Is ook altijd fijn. Meestal zijn boeken wel zo snel uit handel. Maar ik ga overal waar ik ben altijd even kijken of ik er mooi bij lig. En leg ik even recht en zo. Maar dus in de grote boekhandels en bol.com altijd. Libris ook altijd. Dus daar kan je hem bestellen. En doe dat vooral. Want er zijn heel veel mensen die er echt heel blij van worden als ze het lezen. Ik krijg nog iedere week leersbrieven van mensen die mijn boek net hebben gevonden, of die het aangeraden hebben gekregen door hun psycholoog in hun ADHD-traject.

SPEAKER_02 47:49

Dus ook voor de psychologische kant. Heel interessant om te hebben.

SPEAKER_04 47:53

Ja, ik heb veel wetenschappers geïnterviewd en ook veel andere mensen met ADHD. Wat ook wel leuk is, waar ik soms. Ik vertel veel over mezelf, maar sommige dingen zijn ook heel anders dan mijn ervaring. Je hebt ook bijvoorbeeld Saraja Riem, die kennen jullie misschien ook wel van TikTok. Ik heb een heel hoofdstuk over waarom ik echt niet kan koken. En Saraja is juist dolopkoken. En die kon mij dan ook weer heel goed vertellen op welke manier je koken weer een stuk leuker kan maken.

SPEAKER_02 48:23

Het is echt een handboek eigenlijk.

SPEAKER_04 48:25

Ja, je kan er echt veel aan hebben en jezelf erin herkennen. En dat vind ik ook heel fijn. Want die eenzaamheid waar we het net over hadden, die heb ik natuurlijk heel lang gevoeld en die hebben heel veel mensen. En als je dan een verhaal leest waarin je jezelf herkent, dan kan je ook echt heel blij zijn. Dan ga je huilen. En ik maak mensen graag aan het huilen.

SPEAKER_02 48:47

Ja, dat blijkt.

SPEAKER_04 48:50

Maar het is gewoon heel fijn om die herkenning te voelen. En dus lees hem vooral.

SPEAKER_02 48:55

Nou, een boek om zeker te hebben. Nogmaals, Hanneke ontzettend bedankt voor jouw warme gesprek.

SPEAKER_04 49:01

Ja, dankje dat ik hier mocht aanschrijven. Hartstikke bedankt. Ik vond het heel leuk.

SPEAKER_02 49:07

Bedankt voor het luisteren naar Ik Ben Niet Gek. Hopelijk heeft deze aflevering je herkenning gegeven of nieuwe inzichten op geleverd.

SPEAKER_01 49:14

Of je nu zelf te maken hebt met een diagnose, iemand kent die vastloopt of nieuwsgierig bent naar mentale gezondheid in onze maatschappij.

SPEAKER_02 49:22

Blijf vragen stellen. Blijf in gesprek en blijf vooral kijken naar wat wel mogelijk is.

SPEAKER_01 49:27

Samen met ervaringsdeskundigen en professionals blijven wij op zoek naar antwoorden en handige tools om met uitdagingen om te gaan.

SPEAKER_02 49:36

Vond je deze aflevering waardevol? Deel met anderen en laat ons weten wat het met je heeft gedaan.

SPEAKER_01 49:41

En laat vooral een review achter, zodat deze podcast makkelijker te vinden is. Meer informatie is te vinden op onze website www.gek de podcast.nl. Of misschien heb je zelf een vraag meld deze naar ik ben niet gek de podcast at gmail.com.

SPEAKER_02 49:57

Of nog leuker: spreek deze als audiovouw in en wie weet nemen we jouw vraag mee in onze volgende aflevering. Deze podcast is gemaakt door mij, Tim Ackerman en Merle Olehoek. Bedankt aan Centraal Plus waar we deze podcast konden opnemen.