Floris De Decker

Deze aflevering heb ik opnieuw een supergetalenteerde artiest in de studio. Floris De Decker kennen we van Team William, The Van Jets, Intergalactic Lovers, ... en nu nog veel meer van zijn geheel eigen 'Floris Francis Arthur'. Hij veroverde eigenhandig de Vlaamse muziekwereld met zijn catchy liedjes.

We praten over repetitieruimtes, algoritmes, schrijven en opnemen, jezelf promoten, loonindexeringen, ... Floris draagt de DIY mentaliteit heel hoog in het vaandel: niet altijd doelbewust, soms ook gewoon uit noodzaak. 

Een bijzonder fijn, openhartig en leerrijk gesprek met de heerlijke mens en artiest Floris De Decker.

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_01 0:00

Welkom bij Klankast in de studio. In deze podcast praat ik Sam Pieter Jansens met muzikanten over artistieke keuzes in een snel veranderend muzikaal landschap. In deze aflevering poos ik hoe het muzikantenleven resoneert bij Floris de Dekker. Hallo Floris, fijn om je hier te mogen ontvangen. Luisteraars kun je je kennen als Floris Francis Arthur, de artiestenaam waaronder je zowel Engelstalige als nu ook Nederlandstalige Songs uitbrengt en live speelt. In een vorig muzikaal hoofdstuk was je ook de drijvende kracht achter Team William, speel je bij de Van Jets. En sinds een aantal jaar ben je live ook te zien bij Intergalactic Lovers. Met de frontvrouw van die laatste band heb je deze winter in de CC's gespeeld met een programma genaamd There's a Light That Never Goes Out. En dan vergeet ik nog Claudio, de band waarmee je in 2023 ook een plaat hebt uitgebracht: Exactly Where I Wanna Be. Veel muziek, veel projecten. Kan je iets vertellen, Floris, wanneer begon het voor jou serieus te worden?

SPEAKER_00 1:08

Vrij snel, in die zin dat ik ben behoorlijk laat beginnen muziek spelen. Ik denk net maar op mijn 16 of zo met mijn eerste akkoorden heb geleerd op gitaar, dus ik was er echt wel heel laat mee. Vanaf dat ik een klein beetje kon spelen, enkele akkoorden kon, ben ik direct nummers beginnen schrijven. En dan had ik heel snel mijn eerste band, dat was nog niet Team Miljum, Darcy hitte, dat was de allereerste groep, daar speelde ik gewoon gitaar bij. Al heel snel daarna ben ik dan met Team Miljeum begonnen, met mijn eigen nummers, dan zelf als zanger. En dan marseerden we instant eigenlijk. Dat was vanaf het begin voelden we wel direct van oké, hier gebeurde iets mee. Die nummers slaan wel aan op een of andere manier. Dus dat was voor mij direct een heel tof gevoel. Dat gegeven dat je blijkbaar liedjes kon maken en dat er mensen in geïnteresseerd waren. Dat kwam bij mij wel heel snel doordat ik zo laat ben beginnen spelen. Ja, dat kwam dat allemaal heel snel op elkaar.

SPEAKER_01 2:18

En was er dan iemand die echt in jou gelovde ook? Je kreeg je wat steun van thuis uit of van het lokaal jeugd thuis.

SPEAKER_00 2:26

Ja, mijn ouders vonden dat heel tof. Mijn papa was zelf muzikant. Hij zat echt in de volksmuziek. En zo in het Ninoes dialect, want ik ben van Nino afkomstig. Dus hij vond dat heel fijn dat ik ook muziek maakte. Hij vond het niet per se mooi. Want zeker toen was het allemaal heel vijf en heel distorted en zo weird mogelijk. Mijn pa vond dat niet mooi, dat weet ik. Maar hij vond het wel fantastisch dat ik ook gewoon in de muziekwereld met mijn ding probeerde te doen. Dus op dat vlak werd wel heel hard gesteund van thuis uit. Mijn mama vond dat ook fantastisch. Zij was ook echt muzieklief. Zij werkte in een café in Aalst, echt zo'n Hupjecafé. En zij zocht daar ook de muziek bij elkaar. Zij zat sowieso elke week in de bibliotheek van Inhoven ging zijn nieuwe cd's gaan uitlenen, van de toffe nieuwe bands. Dus hij was ook echt hard met muziek bezig. Ze hield echt van muziek. Dus ze vond dat ook tof dat ik dat deed. Dus er was zeker steun van thuis uit. Wat je zei, jeugdhuis was er ook inderdaad in over, dat heette jeugdhuis het Uur. En daar mochten ik meteen repeteren met mijn eerste bijdal en later ook met die miljoen. Daar kregen wij een kot waar we mochten zitten, dat was heel veel. Maar voor ons was dat een droom dat uitkwam. We hadden daar gewoon een kot waar we een sleutel van hadden boven het jeugdhuis. Wij mochten daar dag en nacht lawaai maken. En dat hebben we ook gedaan. We zaten naar letterlijk koonstand, heel vaak s'nachts ook. We stoorden daar niemand. We konden daar echt heel veilig ons rare ding doen. Dus dat geluk hebben we zeker gehad. We konden van in het begin echt lawaai maken op een plek. En dan mocht. Op dat vlak hebben we heel veel geluk gehad. Dat is toch iets wat je vandaag ook niet meer vindt of hoog. Ik weet dat niet. Ik denk dat dat nu moeilijker is. Zeker een gratis repetitie vinden, daar moeten we toch wel heel veel geluk voor hebben. Ik ga af en toe nog een jeugdhuizen spelen, maar ik hoor overal ook dat Ganzen circuit eigenlijk uit elkaar aan het vallen is. Er zijn ook gewoon minder en minder jeugdhuizen. Waarschijnlijk wordt dat ook moeilijker voor jonge bands die daar dan niet meer terecht kunnen. Ik vind dat moeilijk om daar echt uitspraken over te doen. Want ik ben gewoon al wat ouder. Ik weet het niet meer hoe dat is om nu.

SPEAKER_01 5:10

En was de eerste live ervaring die is blijven hangen, misschien ook in dat jeugdhuis?

SPEAKER_00 5:15

Ja, daar deden we onze eerste shows. En al onze vrienden kwamen naar kijken. Dus dat was een heel dankbaar publiek. Dat was altijd heel fijn. Dat waren heel toffies. Er waren ook wel, zeker in het begin veel optredens waar geen kat was en waar niemand iets begreep van onze muziek, dat maakten we ook heel vaak mee. Want er zat zeker in het begin altijd altijd een soort van weirdness en surrealisme in onze shows en een soort van chaos waar we zelf heel hard van hielden. Maar sommige mensen begrepen daar echt niets van. Dus we hebben ook echt boel beroep op onszelf gekregen. Als gejong zit, wij vonden dat gewoon fantastisch. We vonden dat hij daar is. En die shows gingen we gewoon helemaal over de top als we voelden het publiek ons niet begreep. Dat vonden we gewoon nog toffer. Dus dat was een heel fijne chaotische periode.

SPEAKER_01 6:06

Het was toch niet evident voor een tiener op die leeftijd om dat te incasseren, dan ook dat boel geroep en zo die negativiteit die gesteren rond de muziek.

SPEAKER_00 6:16

Ja, maar er was dat boeleroep, maar ook direct fans. Dat was direct heel gepolariseerd, of zo, zeker rondom Team Miljem, en dat vonden we heel fijn. Ik was heel onzeker als tiener. In het dagelijkse leven was ik super onzeker. Maar vanaf dat die gitaar rond mijn hals deed, dat gaf mij wel een soort van zelfvertrouwen of zo. Da had ik wel die kracht om gewoon fucking te durven zeggen als mensen het niet begrepen. Maar ik als mens had ik dat totaal niet. Toen was dat voor mij heel extreem, het verschil tussen wie dat was op podium en wie ik in het echt was. Nu is dat iets meer naar elkaar toegeroeid. Gelukkig. Maar dat ging wel. We vonden dat vooral grappig. Ik kreeg toen ook heel veel steun van Arne Sunaard, dat was een toetsenist van 10 miljoen. Dat is ook heel snel met mijn beste vriend geworden en nog steeds. Dat was ook iemand die mij echt. Ik kon niet goed zingen, zeker in het begin, ik zong echt zo vals als een kat. Dus iedereen vond dat compleet absurd dat ik ging zingen. Hij steunde mij daar heel hard in en ik ben hem daar nog altijd super, super dankbaar voor. Hij hoorde als eerste gewoon dat er wel iets in mijn nummers zat, en dat dat eigenlijk niet uitmaakte dat ik niet kon zingen, zolang ik het maar meende. In het begin was mijn idee altijd, ik moet nog een zanger zoeken. Ik dacht wel dat ik liedjes kon maken, maar het was nooit mijn bedoeling om echt zanger te worden. Op repetitie was dat altijd van oké, ik zal nu zingen, maar dat gaat. Dat is gewoon belachelijk als ik zing. Er moet uiteindelijk een echte zanger komen of een zangeres, maar ik niet veel uit. En dat was al echt wel Arne die mij zei van nee, dat is net een Max, doordat hij dat zo scheef doet, dan maak ik het zo originele dat dat door een echt goede zanger zingt, en dan wordt dat gewoon niets meer. Dan verliest hij al zijn authenticiteit. Dus daarvoor ben ik hem heel dankbaar.

SPEAKER_01 8:18

Floris, ik heb een vermoeden dat jij de touwtjes graag in eigen handen neemt. Daarom ben jij ook de geknipte gast voor deze podcast. Want jij verzorgt zowel het muzikale gedeelte als alles daar rond. Ik zou het graag willen hebben over de zakelijke kant van met muziek bezig te zijn. En dan vooral als indie artist, dat ben jij voor de volle 100%. Je schrijft, produce, mixt je nummers. Je bent zoals gezegd, van vele machten thuis en al heel lang actief, kun je zeggen wanneer je besefte dat het talent om alleen maar mooie liedjes te schrijven, dat niet genoeg was.

SPEAKER_00 8:57

Toen ik begon met te miljon, en ook begon als songwriter, dat was zo midden de MySpace periode. In die periode ben ik opgegroeid als muzikant. Dat was voor mij wel, van in het begin was dat voor mij heel normaal om iets te maken, online te zetten en dat zelf te gaan promoten. Want ik denk muzikanten die nog iets zouder zijn dan mij, die kwamen echt zo nog uit de periode dat er niets bestond om jezelf te promoten. En die moesten allemaal echt nog via label gaan, of weet ik veel wat. Ik ben dus wel onmiddellijk, vanaf bij de start had ik MySpace. En was dat voor mij heel logisch. Ik maak iets. Ik zet het online en dan doe ik er alles aan, dat zoveel mogelijk mensen dat horen. Met dat idee ben ik altijd wel gestart. Dat vind ik al een heel logisch indie gegeven. Maar dan later kwam er wel heel snel mensen echt uit de muziekbusin bij ons aankloppen. En dan hadden we vrij snel een management, een boeker, een plaatlabel hadden wij inderdaad ook. Dan werden dus ook Tromo mensen al betaald. Dus we hebben wel het klassieke circuit ook echt meegemaakt en onderzocht. En ik vond dat allemaal heel tof. Heel veel lieve mensen ontmoeten met heel veel passie voor muziek. En die hebben ons heel snel naar een hoger niveau getoeld, waar ik ook heel dankbaar voor ben. Maar ik merkte ook wel vaak ondanks het feit dat die ons veel populairder hebben gemaakt dan wij ooit zelf konden doen, dat je toch heel vaak in situaties terechtkomt, waar je dingen aan toet die helemaal niet juist aanvoelen op artistiek vlak of zo of op menselijk vlak, wat dan een manager bijna altijd doet en dat werkt ook altijd, is je vragen wat je verhaal is. Hoe kun je hier verhaal bouwen rondom je muziek en rondom de band. En als er niet echt een verhaal is, dan verzinnen gewoon een verhaal. En dat is heel verleidelijk om daar als artiest mee te gaan. En voordat je het weet, zijn zo filmpjes aan het maken en perstekst aan het uitsturen over van alles en verzinnen ze van die acties. En dat werkt allemaal, en dat is allemaal heel tof. Maar soms voelde je dat goed aan, als dat allemaal goed aangepakt was, en dat was op een toffe artistieke manier, dat was dat heel leuk. Soms voel je dat gewoon belachelijk aan. Voel, ik ben mij belachelijk aan het maken. Geleidelijk aan voelde ik dat ook wel hoe gevoelig dat ik daarvoor ben. Als ik iets aan doen ben, op een manier mijn muziek ben aan het promoten, die niet juist aanvoedt, dan ga ik echt dood. Dan sterf ik als artiest, sterf er echt iets in mee. Alles moet echt klopen. Geleidelijk aan begon ik van mijzelf wel in te zien dat ik dat heel moeilijk vind om met externe professionals samen te werken, omdat die op een heel positief bedoelde manier. Toen had het in richting du, dat waarschijnlijk voor u als artist niet per se juist aanvoelt. Dat was voor mij van het begin al een heel dubbele relatie, met de muziekbusiness. Maar toen op die leeftijd had ik helemaal niet de skills dat ik nu heb. Dan moest ik het wel doen met heel veel mensen rondom mij. Maar nu, ondertussen ben ik 41, heb ik heel veel geleerd als producer. Ook gewoon als persoon in de muziekbusiness die heel veel mensen heeft leren kennen. Nu ben ik op het punt in mijn leven dat ik letterlijk alles zelf ben beginnen doen. Ik ben mijn eigen boeker, mijn eigen manager, mijn eigen label. Ik verzi mijn eigen promoacties die dan voor mij wel juist aanvoelen. En ik produce nu ook mijn plaat en ik neem ze zelf op. En al bij al, nu heb ik echt het gevoel dat dit voor mij werkt. En ik doe soms nog altijd stomme dingen waar ik mij niet goed bij voel, maar dan zet ik ze gewoon direct stop. Dus ik heb nu gewoon controle over alles. Ik ben waarschijnlijk een controlef. Maar zo be het. Ik vind het ook niet zo erg. Dus voor mij voel je het nu wel goed. Nu bepaal ik gewoon helemaal zelf hoe ik het aanpak. Dat is ook heel dubbel, want als het dan niet marcheert, valt het allemaal op je nek. Dan kun je niet zeggen. Ja, we hebben een Dwazen manager, we hebben een Dwazenboeker, dit, we hebben dat. Nee, ik doe het allemaal zelf, dus als het niet werkt, is het ook mijn schuld. Maar voor mij is dat ook heel duidelijk of zo.

SPEAKER_01 13:54

Ja, en ik heb de indruk dat je er gewoon ook de vruchten van plukt nu op dit moment. Het gaat je voor de wind met het nieuwe project. Dus ik denk dat je daar onbewust toch wel de juiste keuzes hebt gemaakt.

SPEAKER_00 14:09

Nu voor alle duidelijkheid, want het klinkt nu heel optimistisch allemaal. Ik zeg nu dat dat keuzes zijn, maar eigenlijk was het niet helemaal een keuzes. Toen ik begon met dit project, dus met Floristens Artuur, heb ik rondgestuurd naar boekers, naar managers, naar iedereen in een business, naar platenlabels, en iedereen heeft mij gewoon afgewezen. Dat is de echte waarheid. Het was uit noodzaak. Het was in het begin zeker uit noodzaak. En dat heeft echt pijn gedaan. Want ik heb met heel veel mensen samengewerkt, echt goede topmensen uit een business. En ik heb dan enkele jaren kwijt. Je speeld aan angst en depressie en heb ik niets geschreven. Dus ik was er enkele jaren uit uit het songwriter ding, wil altijd blijven muziek spelen bij andere bands. Vandaag begint dan terug en dan merkte we van oei, niemand heeft er nog zin in. Ik begrijp dat ook. Toen ik met dit project begon, dat was nog maar drie jaar geleden, was ik 38. En ik snap ook perfect als manager als platenlabel. Ik heb geen zin. Waarom zouden we nu in een tijd steken en iemand van 38 jaar, als je iemand van 18 jaar in het begin van de carrière kunt steunen. Dus ik begreep dat ook, maar dat was wel pijnlijk. Ik ga daar niet een oze over doen. Maar mijn liefde voor muziek is sowieso veel groter dan die pijn. Voor mij beslist: oké, dan doe ik het gewoon zelf. En ik ga er ook wel iets aan maken. Ik ga ervan genieten en ik ga dingen bijleren. En dat gaat tof worden en dat wordt een avontuur. En dan na mijn eerste plaat begon dat echt heel goed aan te voelen, dat alles zelf doen. En dan heb ik zo bij de tweede plaat nog naar enkele mensen gestuurd. Enkels nog de toppers, dat ik dacht van oké, als die het willen doen, wil ik eventueel samenwerken, die bent u helemaal nee zegt. En nu voor deze plaat heb ik zelf bij niemand meer rondgevraagd. Nu is het echt een heel bewuste beslissing. Nu heb ik wel het gevoel dat er nu wel mensen zijn die willen samenwerken, maar nu denk ik, ja, nu wil ik zelf niet meer. En nu voel het het gewoon echt juist en goed aan, voor mij ook om het zo te doen. Nu zou ik het heel moeilijk vinden om terug dingen los te laten.

SPEAKER_01 16:33

Jij doet heel veel dingen, inderdaad, wat hij al zei, van schrijven tot produzen. Je social media verzorgen. Nieuwsbrieven uitsturen, je name het. Zijn er dingen die je echt frustrerend vindt om te doen?

SPEAKER_00 16:49

Ja, die social media vind ik eigenlijk verschrikkelijk, maar het werkte. Ik probeer dat zoveel mogelijk als werk te zien. En dat allemaal niet te persoonlijk te nemen. Maar ik merk dat gaan niet. Elke post dat ik doe, als dat geen likes heeft of weet ik veel wat, dan denk je toch altijd dat dat een persoonlijke mislukking is ofzo. Dat is zo'n ozeel. Hij denkt mij ouder worden dat dat gaat stoppen, maar dat stopt niet. Dat is zo vaak echt een psychologische terreur dat ik denk waarom doe ik mijzelf dit aan keer, keer op een keer. Maar je kunt er niet aan onderuit. Het is zo'n makkelijk medium om je muziek gratis te promoten. Als je dat niet doet, welke keuzes heb je dan nog? Dan moet je echt gaan betalen voor grote promos. Dat budget heb ik niet. Het lijkt mij fantastisch om echt, als je een grote artiest hebt, een bekende artiest, ik zeg maar iets. Iemand Maarten van Baltesar, daarvan weet ik. Die doet dat gewoon niet zelf. Als je zo namig bekend bent, dan kun je gewoon je manager vragen of zo, of je label om zoiets te doen. Dat lijkt mij heerlijk. Maar daar ben ik in de allerste verte nog niet en daar ga ik ook nooit geraken, dat is ook niet erg. Dus ik moet dat erbij nemen. Ik doe mijn beste om daar iets leuks van te maken of zo. En heb je het gevoel dat het oplevert? Ja, dat is het erge.

SPEAKER_01 18:16

Het goeie nog, gelukkig.

SPEAKER_00 18:22

Ik vind dat heel dubbel. Het zou ergens mooi zijn, moest ik na jaren het gevoel hebben van oké, dat doet niets. Die social media, want dan zou ik er kunnen mee stoppen. Maar ik voel heel duidelijk dat dat wel iets doet. Dus ik moeder maar mee blijven verder doen en verder doen en verder doen. Dat is echt tegenwoordig als artiest, je kunt alles volgen. Je kunt alles analyseren. Je krijgt overal cijfers van binnen, wat dat ook verschrikkelijk is voor je hoofd en voor jou psyche. Maar het is nu zo. Als ik een post doe over een nummer of zoiets, en dat heeft heel veel likes, zie ik dat gewoon onmiddellijk in mijn Spotify cijfers, dat er dan ook meer geluisterd wordt. Dus je ziet dat één op één, dat dat effect heeft, en dat maakt het natuurlijk ook zo moeilijk om het niet te doen. Het moet bijna gek zijn om het niet te doen. Maar ik heb wel ongelooflijk veel respect voor artiesten. Die daar nee durven tegen zeggen, daar moet echt heel sterk voor in je schoenen staan. Om maar een voorbeeld te nemen. Bert Moerman, dat was de originele bassist van Timulyen. Dat is nu een schrijver, die schrijft nu een romans. Die is puur het principe van alle social media weggestapt, heeft alles verwijderd, omdat hij dat allemaal fascisten vindt, en hij heeft ook rood gelijk. Die heeft nu een boek uitgebracht. Het trouwens, een heel mooi boek. Het heet Rus is Verhoop. Ik heb het onlangs gelezen. Het is prachtig, je koop het. Maar ik vroeg het hem dan deze weken op WhatsApp. Ik zeg: Word jullie niet gek? Je boek is uit. Nu wil je dat toch verkopen. Hij gaf en toe van ja, dat is heel moeilijk. Maar toch blijf je dat het principe volen. En waarschijnlijk gaat dat boek daardoor ook veel minder verkopen. Want tegenwoordig moet het als artiest echt zelf doen aan je promo. Maar ik vind dat heel knap als iemand uit principe toch nee zegt. En ook uit zelfbescherming natuurlijk, want het fokt uw psyche echt volledig op. Je shit. Maar ik blijf het doen en ik ga het ook blijven doen, want ik werk zo hard aan die muziek. En ja, dat gevoel is veel te sterk bij mij. Ik wil echt dat mijn muziek gehoord wordt. Dus ik doe daar dan ook wel met plezier, gewoon mijn best voor. Ik probeer mijzelf of mijn psy zoveel mogelijk af te schermen. Ik zet mijn telefoon zoveel mogelijk uit. Ik probeer dat heel gestructureerd te doen, die social media. Echt zo ochtendsmiddags, s'avonds, een nurtje of zo, en dan echt even vol een bak van alles doen en voor de rest mijn telefoon proberen uit te zetten. Dat was het ideale scenario. Maar heel vaak laat ik mij toch weer volledig verliezen. Dus die gaan ze dagen die likes te checken en als cijfers te kijken, weet ik veel wat, compleet een boelje, waar je uiteindelijk alleen maar zelf had van krijgt. Maar schat, ik weet het niet. Ik denk dat het de wereld zonder een veel aangenamere plek voor iedereen zou zijn. Maar jammer genoeg is het gewoon overal aanwezig.

SPEAKER_01 21:20

We zijn gekomen aan de reality check van deze podcast. Die gaat over de onzekerheid de wisselende inkomsten. Kortom, de realiteit van het muziek maken en uitvoeren. Ik vraag jou niet naar naaktecijfers, maar ik wil wel graag het taboefeertje een beetje doorbreken. Rond de financiële onzekerheid waar wij muzikanten, net als vele andere creatievelingen, mee leren leven. Dus als je dat zou zien zitten, zou het fijn zijn als je zou kunnen schetsen waar vandaag de dag jouw inkomsten vandaan komen.

SPEAKER_00 21:48

Jazeker. Ik heb het gigantische geluk gehad dat iemand mij tien jaar geleden ongeveer vroeg of ik eens een reclame. Een jingletje proberen schrijven. Ik heb dat toen gedaan. Dat werd dan direct gebruikt. Dat bedrijf was heel content. Dan heb ik eigenlijk tien jaar aan een stuk reclamedjingles gemaakt en ook wel soundtracks voor series. En ik kan heel snel melodieën maken. Dat is een eindloze bron bij mij. Ik weet niet van waar dat komt. Ik heb gewoon heel lang heel veel reclamemuziek gemaakt. Ik vond dat ook heerlijk om te doen. Ik zeg dat als iets puur ambachtelijk, hoe dan een bakker broodbak. Ik vond dat ook zaadelijk dat dat anoniem is. Mijn naam staat daar niet bij. Je kunt gewoon onnozele tunjes maken. Een bedrijf gebruik dat. En die betaal je daar heel goed voor. Ik krijg daar nog een keer sabam voor ook. En dat is eigenlijk waar ik nu krijg ik eigenlijk mijn spaarheld aan het opdoen van al het geld dat ik verdiend heb met die reclametunes. En dat ben ik nu aan het gebruiken om echt tijd te kopen om in dit project te kunnen steken. En af en toe doe ik nog zo wat opdrachten, maar nu veel minder. Ik vrees ook dat AI de boel daar helemaal aan het overnemen is. Dus er ga heel veel werk wegvallen in onze sector. Dat wordt echt een complete ramp. Maar dat is dus hoe ik nu momenteel tijd kan kopen om hier aan te werken, want er kruipt gigantisch veel werk in alles zelf doen. En nu stil ik eens aan, begint er een klein beetje held van optreden en zo ook binnen te komen. Gelukkig speel ik heel vaak solo. Want met Band geld verdienen. Ik heb geen idee hoe iemand daar nog in slaagt. Dat is echt niet normaal. Om maar een voorbeeld te geven, toen ik 20 jaar geleden begon op te treden in Gent. Deden we daar onze eerste toffe show, zoals dan in Café De Video en Charlotte en zo. Dat kregen wij 150 euro voor een show met 4, 5 mensen. Nu zijn we twintig jaar later. Het pintje is vijf, zes keer duurder geworden. Diezelfde plekken, die geven nog steeds onder 50 euro aan bands met vijf volwassen mensen, die vaak al op Studien gedraaid worden en geen kleine band zijn. Dus dat is niet normaal hoe moeilijk dat is om als muzikant te overleven. Ik denk dat er ook niet genoeg gezicht kan worden, want mensen hebben daar een volledig verkeerd beeld van. Ik ben heel blij nu. In de basis is dit een solo project waar ik nu mee bezig ben. Ik heb ook een band. Als ik alleen maar bands zou doen, dan was dit onmogelijk voor mij. Want er krupt zoveel tijd in mijn platen opnemen en dat promoten en alles wat ik doe. En die bands op het einde van de rit er echt bijna niets van over. Ik wil ook echt dat al het geld van dat ik nu verdien als we met de band spelen, dat dat naar de muzikanten gaat, omdat ik het zelf zo vaak heb meegemaakt als muzikant als je bij iemand anders speelt. Het geld gaat altijd naar de manager, naar de geluidsman, naar de lichtman, maar nooit naar de muzikanten. En dat zijn mensen die al het werk doen. En dat is op dat vlak zo'n compleet fucked op wereld. En daar wil ik zelf ook, nu ik die kans heb, we krijgen nu wel wat geld voor onze bandshows. Nu wil ik echt dat mo naar de muzikanten gaan. En we doen zelf nog heel veel shows uit principe zonder geluidsmann, omdat ik gewoon weiger van geluidsman te betalen, voordat de muzikanten kunnen betaald worden. Wo is dus bij de meeste bands altijd investeren, investeren, investeren. Dat wil een goede lichtman, een goede klankman, blablabla, en voor de muzikanten schiet er niets over. En dat is altijd een soort van doel in de toekomst, dat je wordt voorgespieeld, van ja, maar nu moeten we investeren, blablabla, en dan binnen tien jaar gaan we groot zijn en dan gaan we daar veel geld mee verdiend. Dat is heel tof als je jong bent, geloof het allemaal, maar ik ben nu wat ouder, en ik weet gewoon al die muzikanten die ooit dat toekomstperspectief hebben voorschoteld gekregen, die mensen zijn allemaal gewoon gestopt na drie, vier jaar. Dus die hebben allemaal gratis gewerkt, gewerkt, gewerkt. Die entourage hebben voortdurend geld verdiend en die muzikanten niets en dat wil ik echt met dit project niet meer meemaken. Pas als iedereen betaald is van de muzikanten, dan gaat er eventueel held naar mensen, buiten een band, een geluidsman of entourage, weet ik veel wat. Dus daar laat ik nu heel hard op. En ik speel dus uit noodzaak, niet uit noodzaak. Ik speel heel graag solo. Maar ik moet dat ook doen, want dat is voor mij de enige manier om er een beetje held aan over te houden. Maar je hebt dus niet zoals andere mensen die hier zitten nog een dagjob. Ik ben al meer dan tien jaar zelfstandig nu. Dus ik heb heel veel reclamemuziek gedaan. Ik doe nu af en toe nog zo'n opdracht. En ik doe ook zo af en toe zo'n heel simpel geluidswerk. Soms maak ik zo wat sounddesign en voor simpele animatiefilmpjes van bedrijven. Maar ik merk ook dat AI heel snel daar een boel aan te overnemen is. Vo mensen die nu beginnen, denk ik. Ik vind het al heel moeilijk, maar het gaat alleen nog maar moeilijker worden. Dus ik ben zelfstandig. En ik teer nu vooral op reserves die ik heb opgebouwd de laatste tien jaar door die reclame te doen. Nu begint er gelukkig van mijn solo shows ook redelijk wat geld binnen te komen. En ik verkoop ook redelijk veel platen. En ik moet niet afgeven. Ik moet niet aan een manager geven, ik moet iets aan een boeker geven, ik heb geen label. Zo begint er nu wel eindelijk een beetje geld binnen te komen voor dit project. Maar het was ook echt nodig, want ik heb maanden werk aan die platen. En dat is gewoon fulltime dat ik daar aan werk, zonder enige garantie dat er ooit iets van geld aan binnenkomen. Dus ik ben wel heel blij dat er nu eindelijk met Floris Frans Artuur, vooral door mijn solo shows, ook een beetje duftig geld begin binnen te komen.

SPEAKER_01 28:03

Maar je hebt nooit gedacht om te stoppen omwille van financiële reden.

SPEAKER_00 28:09

Nee, ik heb heel lang reclamewerk gehad, dat maakte het voor mij heel comfortabel. En ik heb daarvoor ook heel veel als producer gewerkt voor bands. Ik ben ook gewoon geluidsman geweest in studios. Ik ben mastering engineer geweest. Dus ik heb altijd wel iets kunnen doen om mij geld te verdienen in de muziek. Wat vind je het minst romantische aspect van artiesten zijn? Ja, heel veel logistiek. Zeker als je een band hebt en zet de frontman van die band, dan zijn je zoveel uren kwijt met agenda's te proberen samen te krijgen. Dat is echt een hezare werk om dat gedaan te krijgen. Dus heel veel logistiek. Hoe geraakt je op een show? Hoe raakt iedereen terug thuis? Ze van Janoz dingen, daar zijn allemaal heel lang en hard mee bezig. Echt romantisch is dat niet. Ze zijn heel veel aan het regelen.

SPEAKER_01 29:06

Eigen tour manager.

SPEAKER_00 29:07

Maar dat is ook fantastisch nu aan mijn solo shows. Die logistiek valt volledig weg. Dus daar geniet ik ook al enorm van. Nu vanavond ga ik spelen op de Wijmaatse feesten. Ik ben nu met een cambio wagen en ik heb gewoon een akoestische gitaar mee en wat kabels. Dat is voor mij de hemel. Als ik zo vroeger dacht aan de vrijheid dat een muzikant heeft, dat is eigenlijk voor mij dit. Want die logistiek valt volledig weg. Nu had vanavond had ik alleen maar over spelen. En ook dat puuren van een akoestische gitaar en mijn stem, en daarmee moet ik het doen. Dat er dus heel lang staan, maar dat is voor mij ook het allerpuurste, ofzo dat ik als artiest kan bereiken en dat voel je wel heel heel goed.

SPEAKER_01 29:57

Een indie-artiest zijn heeft bepaalde consequenties ook om je te positioneren in de sector. En ik denk daarbij aan de mate waarin je binnenraakt bij bepaalde pers venues, promotoren. Heb je moeite om binnen te geraken bij bepaalde media of venues als onafhankelijk artiest zijn. Zeker, zeker.

SPEAKER_00 30:19

En ik word voortdurend afgewezen en genegeerd. In het begin had ik dat daar heel moeilijk mee, maar ondertussen heb ik echt een olifantenhuid gekweekt op dat vlak. Ik heb dat gewoon losgelaten. Het eerste jaar schaamde ik mij heel vaak omdat ik heel veel mails uitstuur naar mensen die gewoon nooit antwoorden. Nu denk ik gewoon: wat heb je eigenlijk te verliezen? Nu blijf ik gewoon mailen naar mensen. Soms heb ik echt het gevoel dat ik gesprek met mijn zelf gewoon aan het voeren ben via mail. Want dan sturen ze een mail uit en dan drie maanden later mail en dan antwoord ik op je nein, maar er is nooit een antwoord gekomen. Soms vind ik echt helaar. Is het zo deprimerend dat ik er gewoon de slappe lach van krijg. Maar beetje bij beetje, als je daarmee blijft gaan. En je maakt muziek waar je zelf in gelooft, geloof ik wel dat je muren kunt doorbreken. En dat merk ik nu ook wel, zeker het laatste jaar is er bij mij heel veel gebeurd. Dus geleidelijk aan ben ik wel antwoord te krijgen van mensen die mij dus al twee, drie jaar aan een stuk negeerden. En dan ineens toen in de mail terug en dan is zo. Sorry dat ik dat ik even niet heb laten weten, dan zijn ze drie jaar later. Die mensen wachten gewoon en die willen zien dat er iets gebeurt met je muziek. En die krijgen die mails wel. Die lezen dat waarschijnlijk wel eens, diagonaal of zo. Maar die wachten af en die willen eerst zien: oké, is dat hier een recht voor, neent hij een dat, en is er publiek voor. En vanaf dat die businessmensen dat zien, dan krijgen ze normaal gezien wel een beetje bij beetje antwoord. En dat is dan een heel fijn gevoel na al die afwijzingen, naar al die mensen die je negeren, komt er dus drupels gewijs, komt er toch dingen binnen. En dat is dan fantastisch. Want dan hebben we het echt ook zelf gedaan en dan doorbreekt hij een muur op eigen kracht. En dat is eigenlijk een van de tofste dingen die ik al gevoeld heb.

SPEAKER_01 32:16

Neem ons eens mee, in dat traject. Want voor een buitenstaander lijkt het nu. Hoe ik het zie, bij jou is het je hebt een fantastisch goede plaats gemaakt, goede nummers uitgebracht. Daarmee moet het natuurlijk beginnen, met goede liedjes. Jij stuurt die zelf op naar de radio. Jij hoopt dat die worden opgepikt, of jij gaat nog zelf langs de redacties.

SPEAKER_00 32:41

Ik denk niet dat er nog veel wordt lang gegaan bij de radio, maar ik weet dat dus allemaal niet. Ik heb geen idee.

SPEAKER_01 32:46

Maar dat wil je zelf? Jij stuurt die dan niet mail of weet ik veel.

SPEAKER_00 32:54

Het eerste hindernis waar je door moet, is natuurlijk aan die mailadressen geraken. Dat was al een heel avontuur. Dan moeten al na heel veel mensen mailen, eigenlijk om aan mailadressen te geraken. Dus daar zit de eerst al maanden mee bezig. Nu denk ik wel dat ik ondertussen een mooi fusjebakje met adressen heb. Nu mail ik gewoon zelf naar de radio.

SPEAKER_01 33:13

Jij mailt die jouw nummers? Uiteindelijk raken die in een playlist. Ik weet niet of dat al snel is gegaan of niet. Heb je daar lang op moeten wachten, ja of nee, dat uiteindelijk zijn nummer was opgepikt.

SPEAKER_00 33:26

Mijn eerste plaat. Ik denk dat ik dan vijf of zes singles heb uitgebracht, dat is geen enkele playlist geraakt, nog bij Radio 1, nog bij Studio Brussel. Bij radio 1 zat dat dan wel zo in de avondprogrammatie, vooral zo nachts werd dat af en toen een keraid, dus dat was al heel fijn. En was dan pas bij de tweede plaats, maar ook pas de derde of vierde single, dat er echt ineens een nummer in de playlist van Radio 1 zit. Maar dat is ook, dat gebeurt dan gewoon ineens. Je verwacht dat dan totaal niet meer, je zit maar mail en mail te sturen. En ineens zie je dat gewoon van fek, dat zit er nu echt in.

SPEAKER_01 34:02

Dus ja, moet gewoon blijven proberen. En het is dan dat een concertorganisator zegt van, Floris, Francis Arthur staat in de playlist van Radio 1. En dat blijft hier precies wel een paar weken gaan, en er komt een reactie op. Nu is misschien wel het moment om dimensicht te boeken.

SPEAKER_00 34:20

Ja, dat we heel vele. Dan merk ik nog steeds heel hard. Radio is heel belangrijk. Dat bereiken ze gewoon enorm. En hoe meer je op de radio gedraaid wordt, hoe vaker je antwoord krijgt, inderdaad, van concertorganisators, en hoe meer die geneigd zijn om je te boeken en er ook iets voor te durven of willen betalen. Dus de mensen die zeggen radio is niet meer belangrijk in deze tijd, hebben het gewoon fout. Superbelangrijk, ja nog steeds. En ik denk ook, ik heb niet het gevoel dat dat nog qua cijfers aan het zakken is of zo. Volgens mij is dat al even redelijk stabiel. Dus dat is nu, denk ik wel, echt een medium dat gewoon gaat blijven bestaan.

SPEAKER_01 34:56

En heb je het gevoel dat je die vraag daar straks al beantwoord. Algoritmes mee je carrière bepalen.

SPEAKER_00 35:02

Die algoritmes, ja, dat is vooral bij dingen die je post, zie je gewoon sommige dingen werken, sommige dingen werken niet. En dat heeft heel vaak weinig te maken met de kwaliteit van iets. Sommige dingen pushen het algoritme naar voren en anderen niet. Voor mij is dan vooral de moeilijkheid om mijzelf te blijven, want het is heel verleidelijk om je ziet dat heel makkelijk uit. Je scrolt gewoon een beetje op TikTok of op Instagram en hij ziet er van dat soort posts, dat is wat dat algoritme nu naar voren pusht, dat marcheer je. En dan kun je dat gewoon namaken, eigenlijk, en dan gaat dat waarschijnlijk ook veel likes hebben. Maar heel vaak strook hetgeen dat werkt, helemaal niet met wie je bent als persoon of als artiest. In het begin heb ik mij daar wel af en toe verloren en dat voelde altijd heel slecht aan. Zeker op TikTok of zo heb ik soms filmpjes gezet, omdat ik gewoon wist dat veel likes ging krijgen. Je krijgt dan ook veel likes dat is super voorspelbaar. Maar vaak heb ik die dan toch terug offline haald, omdat ik voelde van ik ben hier totaal mezelf niet meer. Ik ben gewoon iemand aan het spelen. Dat gaat werken op dat algoritme, en ik zie dat voorturen bij artiesten. Ik zie nieuwe artousen op TikTok inloggen. En een jaar later zijn dat andere mensen, en dat is gewoon omdat die konstant doen, dat de algoritme vraagt. Je ziet dat soms aan gezicht. Mensen beginnen echt een soort van gezichten te trekken, waarvan ik denk, maar dat zij niet, hij trek gewoon dat gezicht omdat je dan meer likes krijgt. En dat wordt voor mij wel heel fuck op, en daar let ik wel op van mij daar niet in te verliezen. Want het is heel verleidelijk, want je wilt dat de muziek gehoord wordt en je wilt veel likes, niet voor die likes op zich, maar omdat je gewoon meer aandacht voor je nummers oplevert. Dus het is heel verleidelijk om eigenlijk een soort van algoritme poppeke te worden.

SPEAKER_01 36:52

En kunt je dat zeggen, van bepaalde melodieën gaan beter scoren op TikTok dan andere melodie.

SPEAKER_00 36:58

Maar heb je nu al, het is niet nummers van 30 seconden maken, gewoon omdat een clip op TikTok 30 seconden is. Ik vind dat allemaal ook wel grappig. Ik probeer vooral van mijzelf er niet in te verliezen. Als iemand van 16 jaar dan u doet, dan denk ik, waarschijnlijk had ik dat ook gedaan als ik 16 was. En wie ben ik om daar iets op tegen te hebben.

SPEAKER_01 37:19

TikTok is eigenlijk de MySpace van nu.

SPEAKER_00 37:22

Dus zij groeien daar gewoon mee op. Dus uiteraard schikte hij dan je kunst naar dat medium. En als jij in 30 seconden een supercool nummer maakt, waar ook weerde toffe shot in zit, dan denk ik ja, super goed voor u, Max. Dat zijn gewoon een kind van uw tijd en daar is niks mis mee.

SPEAKER_01 37:43

Artiest zijn in Vlaanderen betekent ook relatieve drukke en ook een pak minder drukke periodes. Hoe ga je om met kalma periodes?

SPEAKER_00 37:52

Ja, ik vind dat moeilijk. Ik zou het liefst van altijd blijven spelen. Ik voel mij het best als ik veel optreden naar elkaar heb. Voy als ik twee, drie weken niet kan spelen, krijg ik al moeilijk omdat ik heel snel terug nerveus word voor shows. Ik ben een heel nerveuze mens. Ik ben eigenlijk qua nature heel timide. Het is nog steeds een stap voor mij om op het podium te stappen. Maar als ik structuur heb in mijn shows, als ik minstens één keer per week kan spelen, dan gaat die stress volledig weg. En dat is voor mij het allerleukste gevoel, dat ik echt op het podium kan stappen zonder die nerviteit. Dat is heerlijk. Het liefst van alles dat ik gewoon tot het einde van mijn dagen, drie shows in de week heb en dat is mijn ideaal. Maar ja, je kunt dat niet doen en je moet af en toe gewoon eens stoppen.

SPEAKER_01 38:47

En wat doe je in de periodes dat je minder te doen hebt. Mentaal ook, hoe ga je daarmee om? Doe je andere dingen dan met muziek bezig zijn? Je schilderen.

SPEAKER_00 38:58

Ik sport heel veel. Niet omdat ik graag sport, maar omdat de allerbeste therapie. Ik heb heel veel therapieën uitgeprobeerd om mij beter te voelen. Ik kan altijd bij een psycholoog en zo ook. Maar sport is voor mij na 20 jaar onderzoek het allerbeste medicament gebleken om mijn hoofd een beetje op orde te krijgen en om de angsten. Zoveel mogelijk te onderdrukken. Dus ik ben echt een sporter geworden, vreemd genoeg. Een kameraad van mij, Frederik de Bakker, die ook column schrijft voor de morgen. Die woon vlak bij mij in de buurt. En hij is een tijdje geleden beginnen fitness. Ik heb hem dan gevraagd van Frederik: ik heb echt schrik van een fitnesscel. Ik durf daar niet binnen, maar ik wil eigenlijk wel een beetje kracht krijgen of zo. Maak ik met u een keer mee gaan en dan wilde hij me daar rondleiden en met beschermen. Dus nu ben ik ook beginnen fitness. Tennis doe ik ook. Van alles. Ik sport echt heel veel. Ik vind dat zale. En ik voel me altijd beter nadat ik een sport heb. Dus dat, en voor de rust, het is toch wel heel veel muziek in mijn leven. Ik heb het er vaak met mijn psycholoog over dat het heel gezond voor mij zal zijn om wat minder met muziek bezig te zijn. Maar ik vind dat heel moeilijk. Als ik enkele uren niets productiefs aan doe en op muzikaal vlak word ik al nerveus en denk ik al die vrouw, kom, het zou goed voor mij zijn om toch wat minder geobsedeerd.

SPEAKER_01 40:37

Jij gaat niet op vakantie zonder een gitaar.

SPEAKER_00 40:40

Weinig er. Ik ga af en toe wel op weekends met vrienden of zo en dan probeer ik mijn gitaar thuis te laten. Ik moet daar echt op werken van periodes in te lassen dat ik niet met muziek bezig ben. Ik ga veel wandelen ook, dat doe ik ook heel graag. Maar dat is dan ook heel vaak ben ik dan toch gewoon tekst aan het afwerken tijdens een wandeling. Dus dat duik gewoon overal op. Ik zou eigenlijk echt een hobby moeten zoeken die niets met muziek te maken heeft. Dat zou heel goed zijn, denk ik, voor mij. En ik denk voor alle muziekanten.

SPEAKER_01 41:17

Wat betekent succes vandaag voor jou?

SPEAKER_00 41:21

Comfort. Het is heel oncomfortabel om zonder succesoptes te doen, want dat speelden op city plaatsen, krijgen geen geld. Is er geen volk, voel je slecht achteraf. En succes is voor mij een beetje geld krijgen om je logistiek rond te krijgen, om een gevoel van zelfwaarde te krijgen. En ook zeker met een band, komt er wel wat bij kijken, om allemaal samen dat materiaal op dat podium te krijgen, om er allemaal te staan, om dat goed te laten klinken, om het er goed te laten uitzien, heb je heel veel nodig. Dan heb je echt een groot budget nodig. En als dat budget er niet is, dan speel ook dan speel je wel een zo goed mogelijke show, maar ergens weten van het zou veel beter kunnen. En voilà, als je wat succes hebt, dan krijg je ook dat geld om daar die allerbeste show te geven. En dan krijg je ook dat comfort. Dan heb je een backstage voor je show, waarbij even je kop kunnen leegmaken voordat je begint. Dat is ook een vorm van comfort. Als je geen succes hebt, staat er vaak gewoon ergens tussen de mensen, als er al volk is, tot vlak voordat je moet opkomen, snapte? Dus dat is succes voor mij vooral. Ik wil vooral succes, omdat ik mijn muziek zo goed mogelijk op podium wil brengen, en daar is toch een soort van minimum aan comfort voor nodig. En om dat comfort te krijgen, heb je eerst succes nodig, want anders geven mensen je dat comfort gewoon niet.

SPEAKER_01 42:57

En wat houdt jou in de muziek als het dan toch moeilijk wordt? Als je dan toch dat comfort misschien een stuk mist of niet krijgt.

SPEAKER_00 43:05

Ik heb al vaak proberen stoppen. Maar ik ben gestopt met te probeer te stoppen. Dat heeft geen enkele zin, in mijn geval. Die liefde voor muziek zit echt zo diep in mij. En dat heeft zoveel betekend. Toen ik begon te spelen op mijn zesde jaar, dat was echt gewoon mijn redding. Dat is hetgeen dat mijn leven betekenis heeft gegeven. Daarvoor vond ik echt totaal mijn plaats in de wereld. En dat besef ik nu meer dan nooit van. Ik ben gewoon muzikant. En er gaan heel slechte periodes nog komen. En mijn beetje geluk af en toe ook groeien. Ik ga dat sowieso gewoon altijd blijven doen, dat heb ik nu aanvaard. Ik denk niet dat ik nog ga proberen stoppen. Ik doe gewoon door, wat er ook gebeurt, daar heb ik wel van overtuigd. Zeker nu dat ik door dat proces. Bij gaan van oké, geen entourage hebben en het dan gewoon allemaal zelf doen. Nu denk ik echt, wat kan er mij nu eigenlijk nog overkomen? Ik ben er gewoon doorgaan. Ik heb het helemaal alleen moeten doen. Veel erger dan dat kan niet worden, denk ik, dan iedereen zegt nee, we willen niet meer met je samenwerken. Dus nu doe ik denk ik gewoon door tot als ik er bij neerval. Maar gewoon zo nog een hobby ernaast zou breven zijn.

SPEAKER_01 44:27

Vrouws, we zijn aangekomen aan de snelle vragende, een beetje ludiek. Het is de bedoeling dat je zo snel mogelijk een antwoord kiest. Bijvoorbeeld studio of podium? Podium: perfecte take of emotionele take. Emotionele take. Festival of huiskamerconcert.

SPEAKER_00 44:53

Festival als er veel volk is, huiskamerconcert als er geen volk is op dat festival. Album of singles.

SPEAKER_01 45:00

Album sowieso. Eten voor het concert of een late night snack. Late night snack, maar ik moet ermee stoppen. David Bowie of Pavement. Akoestisch of elektrisch? Akoestisch. Hold me now of hou me tegen? Vond ik wel een goede van de tegen. Solo of met band? Kan ik echt niet tussen kiezen. Onmogelijk één wereldhit scoren of vaste muzikale waarde worden in Vlaanderen. Toch een werelds.

SPEAKER_00 45:34

Dat is toch verrassend, vind ik, een werelds, dan zijn ze ook direct een vaste waarde in Vlaanderen als je een wereld hebt, dus dat is gewoon de 2 en één.

SPEAKER_01 45:47

Als je zin hebt om eens aan de luisteraar te vertellen hoe jouw werkplek eruit ziet, Floris.

SPEAKER_00 45:53

Ik heb een kamertje bij mij thuis. Dat daar nog hangt van de vorige bewoners. Vond dat heel mooi behangpapier. Het is zo blauw met tekeningen op, staan, zo wat volgens op en al. Dat vond ik direct een heel tof sfeer. Ik dacht oké, dat worden in mijn muziekkamer. Da hangen veel posters van. Helemaal in het begin. Ik heb heel veel dingen bijgehouden van uit het jeugd waar dat repeteerden, gingen heel veel toffe posters van Evil Superstars en zo. Ik heb die er allemaal meegenomen. En die hangen nu in mijn opnamruimte. En dat brengt mij eigenlijk direct in de sfeer vanaf dat ik daar binnenkom, zit ik zo terug in mijn achttienjarige modus. En dat is eigenlijk de modus waarin ik altijd wil zijn als ik muziek maak. Daar staan redelijk wat gitaren, maar ik ben totaal geen materiaalfreak of zo. Er staan heel veel gitaren die letterlijk niet zwaard zijn. Ik koop af en toe tweedehandse akoestische gitaren, van rond de 20, 30 euro. Ik ga nooit boven 50 euro. En ik hoop die gewoon omdat ze er heel mooi uitzien, ofzo. En dan laat ik die een beetje herstellen, dat zijn ook herstellingen van 50 of 100 euro maximum. En dat is eigenlijk waar ik al mijn platen mee opneem. Dus met echt crappy gitaren, die er gewoon tof uitzien. En vreemd genoeg, bij mij werkt dat bijna altijd. Als ik vind dat een gitaar mooi is, dan klinkt die ook tof. Dus ik weet eigenlijk niks van gitaar. Ik ga gewoon af op hoe dat eruit ziet meestal. Dus er staan heel veel shit, akoestische gitaren in mijn opname kot. En dat vind ik de Max. Heel af aan toekoop ik is een dure gitaar. En meestal verkoop je die dan terug een maand later. Ik speel daar dan op en ik voel dat niet. Mij kotstad vol met echt super goedkope gitaar en dat vind ik de leukste. Ik heb zo'n één deftige elektrische gitaar, maar dat was vooral voor mijn reclamewerk mee op te nemen, omdat je daar toch niet afkomen met zo'n loof vaak klanken. Maar voor mijzelf vind ik dat heel tof om met heel cheap materiaal van alles te doen.

SPEAKER_01 47:59

En wat is het eerste dat je doet als je er bent?

SPEAKER_00 48:03

Mijn computer aan zetten. Ik zorg er altijd voor. Dus ik zit op een bureaustoel voor mijn computer. Ik zorg er altijd voor. Ik heb achter mij, in zo'n halve cirkel, heb ik zes gitaarstatief staan. Maar daar zet ik gewoon zes akoestische elektrische en akoestische gitaren, klaar rondom mij. Maar dat is gewoon ik neem heel graag laagjes over elkaar op. Dan moet ik zo maar draaien met mijn bureaustoel en dan pak ik daar gewoon zo'n gitaar uit. Voor mij is het heel belangrijk om heel snel te kunnen werken. Ik heb één microfoon. Ik heb dan wat apparatuur om die ene microfoon heel goed te laten klinken en daar doe ik alles mee. Ik wil als DM bij mij opkomen, dat mag niet langer dan 5 seconden duren voordat ik daar aan het opnemen ben. Alles is bij mij opgesteld op een manier dat ik heel simpel en heel snel kan werken. Want ik vind het verschrikkelijk als techniek mee tegenhouden mijn creativiteit. Ik krijg heel snel melodie en arrangementideeën in mijn hoofd, en alles moet voor mij heel snel gaan als ik opneem. Dat is eigenlijk de omgeving waar ik bij mij voor gezorgd. Een heel snelle, efficiënte omgeving. Die voor heel mensen waarschijnlijk heel basic overkomt, maar voor mij werkt die net door de snelheid die ik er kan uithalen. Dat is voor mij heel belangrijk.

SPEAKER_01 49:30

En welke tool in jouw studio kan je dan echt niet missen?

SPEAKER_00 49:36

Het is zo één heel crappy, akoestische gitaar die ik voor 20 euro of zo gekocht heb en ik ben daar echt shot van. En die staat bijna op al mijn nummers. Dus die is heel belangrijk voor mij.

SPEAKER_01 49:45

En als ik jou zo bezig hoor, denk ik dat je dus eerder systematisch aan een nummer werkt. Ik krijg die ideeën binnen laagje per laagje. In één flow, dat je die song probeert vast te leggen, hoe je ze op die moment.

SPEAKER_00 50:00

Ik wacht heel heel lang voordat ik aan mijn computer ga zitten. Dat heb ik geleerd geleidelijk aan, dat dat voor mij het beste werkt. Dus ik begin eigenlijk pas mijn eerste demo voor een plaat op te nemen als ik 15 nummers volledig af heb, tekst, alles erop en eraan. En als ik het idee van het arrangement al ongeveer in mijn hoofd heb. Ik stel voortdurend zo lang mogelijk uit. Om ik vroeger heb gemerkt, vroeger had ik gewoon drie akkoorden en een halve zanglijn. Ik ging aan mijn computer zitten en ik begon eraan te prutsen. En dan verliest u heel snel een arrangement. Dan zitten daar wel strijkers op. Je denkt, toffe strikers. Maar dan zitten ook heel snel vast. En dan kwam ik vaak bij nummers uit die heel cool klonken, productioneel, top, met alles erop en eraan, toeters en bullen. Maar als ik die dan speelde, alleen op gitaar, bleven die voor mij niet overeind, en uiteindelijk smette ik die dan toch in de vuilbak. Dus ik ben nu eigenlijk de laatste vijf jaar of zo volledig geëvolueerd naar de theorie dat een nummer en liefstel van volledige plaat volledig moet af zijn in mijn hoofd, en ik neem dan alles gewoon op die telefoon op op mijn iPhone, en dan pas mag ik mijn computer aanzetten te opnemen. Dat is voor mij nu heel belangrijk. En zo zijn de drie Flores van Cesatuurplaten volledig gemaakt vanuit dat idee.

SPEAKER_01 51:31

Ik vind dat wel een boeiend gegeven, eigenlijk. Dat is een wegwijs dat ik niet vaak hoor van songwriters die ook hun eigen muziek arrangeren en produceren. Alleen meestal heb je een song en ook al is dan misschien nog niet 100% klaar. Je begint toch wel dingen op te nemen om iets te voelen van waar gaat dit? Kan dit iets worden, ja of nee. Maar ik vind je insteek ook heel waardevol omdat je eigenlijk het proces het idee laat rijpen totdat het eigenlijk 99,9% klaar is. En dat je dan zegt van nu hoor ik het allemaal, en nu pas zit ik mij achter die computer, ik vind dat wel een tof idee.

SPEAKER_00 52:12

En ik wil ook zo lang mogelijk in die roze wolk blijven hangen. Zolang je nog niet aan het opnemen bent, kun je zelf echt wijsmaken dat een nummer geniaal is. Dus vaak pas als je het begint op te nemen, dat je besef van het is misschien toch niet zo goed. Ik wil in die fantasiewereld blijven hangen en echt van dat is hier allemaal de max en max en dat staat op je iPhone en dat klinkt super crappy. Dus je weet nog niet echt wat dat gaat worden. En ook ik wil mijn fantasie zo lang mogelijk laten werken. Ik wil een nummer al zeker twee maanden aan het spelen zijn, gewoon thuis, in de natuur, overal waar ik zit. En elke keer als ik dat speel, borrelen er nieuwe ideeën op. En die neem ik dan ook op op mijn iPhone. Ik fluit dat dan in ofzo. Of ik zing een strijkermelodietje in, weet ik veel, of een solootje. En ik weet zeker als ik daar niet zo lang mee zou wachten en direct aan de computer ga zitten, dan zou ik al die ideeën gewoon nooit gehad hebben. Dus ik wil mijn fantasie echt zo vrij mogelijk laten en liefst zo lang mogelijk. Dus dat is ook belangrijk in het proces.

SPEAKER_01 53:14

En wanneer weet je dan dat een track klaar is?

SPEAKER_00 53:18

Je weet dat niet. Maar op een bepaald moment heb je gewoon in mijn geval heb ik gewoon heel veel nummers. En wordt de hoesting gewoon te groot en ik echt weten van fok maar hoe gaat dat nu klinken als ik daar echt een strijker op zet en als ik die drumlijn daarop zet, ik stel dat zo lang mogelijk uit. Maar er komt al wel het punt, als ik zo'n 15 of 20 nummers heb, dan weet ik wel, oké, nu ga ik wel demo's beginnen opnemen. Anders kun je gewoon blijven schrijven natuurlijk. Het is moeilijk om dat moment vast te leggen. Want ik weet ook de moment dat ik aan mijn computer ga zitten en die nummers begin op te nemen, dan gebeurt er iets. Dan zit mijn hoofd heel duidelijk check in een andere fase. En dan kan ik nummer terug naar die schrijffase. Dan zit ik echt in mijn arrangementsfase. Ik denk daarover na, maar uiteindelijk weet het niet. Het is een soort gok. Soms misluk ik het ook. Soms besef ik van fok, ik ben te vroeg om mijn computer gaan zitten. En dan eindige nummers vaak in de vuilbak.

SPEAKER_01 54:15

Maar je schrijft standaard wel te veel nummers voor een plaat. En dan daarna zeg je van die tien of twaalf nummers passen bij elkaar. Oeat dat dan in zijn wijk?

SPEAKER_00 54:25

Ja, idealiter heb ik twintig nummers of zo. En dan weet ik dat de kans groot is dat ik er tien ga overhouden, misschien twaalf of zo. Dus ik heb liefst zoveel mogelijk nummers, dat vind ik een heel aangenaam gevoel. Dus ik schrijf gewoon heel veel. Ik probeer niet bezig te zijn met kwaliteit in mijn schrijfproces. Dan is het gewoon schrijven, schrijven, schrijven. En gebeurt er nog iets met die andere nummers? Ik wil na deze Nederlands stalige plaatjes een demo en een riteitenplaat uitbrengen met dingen van toen ik 18 jaar was tot nu? Ik ben al een soort van compilatie aan het maken, en ik zit nu aan 4, 5 uur muziek of zoiets, dat wordt echt iets heel speciaals. Ik ga geen kat naar luisteren, maar dat is vooral voor mij iets persoonlijk dat heel leuk gaat worden. Ik kijk daar nu wel naar uit.

SPEAKER_01 55:18

Was er een moment waarop je dacht, hier stopt het?

SPEAKER_00 55:21

Ja, verschillende. Na de eerste 10 miljoen plaat, dat was inderdaad een heel groot succes voor ons compleet onverwacht. Dus er kwamen toen heel veel nieuwe dingen op ons af. Dat was even pure euforie. Dat was twee jaar, een groot feest, dat was ongelooflijk. En daarna ben ik echt zo, ook heel klassiek, eigenlijk nu achteraf gezien, in een complete put gevallen, echt jaren met depressief en heel angstig gevoeld. Dan heb ik de stikker uit die bijd getrokken, op een heel moeilijke manier. Ik begreep dat ook niet hoe dat kon. Al mijn dromen waren uitgekomen en ik was kapot. Ik maakte mijzelf kapot. Er zit iets heel perfectionistisch in mij. En ik kon blijkbaar echt niet om met dat succes. Want door dat succes had ik mijzelf echt wijs gemaakt van de volgende plaat moet echt een meesterwerk zijn. En dat bleef me door mijn hoofd malen. Zo maakte het zelf natuurlijk compleet onmogelijk. Ik mocht niet bezig zijn met is iets goed of slechts als je aan het schrijven bent, snap ik nu. Dat heeft mij echt zo'n oze achteraf gezien. Maar dat heeft mij jaren dan een stuk knock-out geslagen. Ik had er echt geen zin in meer in. Toen dacht ik, ik maak nooit nog muziek, want dat maakt mij kapot en ik voelde zoveel zelf en angst. Gelukkig had ik dan het geluk dat heel snel, nadat ik die beslissing had gemaakt, kreeg naar een telefoon van Van Jets wilde bij ons keyboards komen spelen. En dat was wel echt een geschenk uit de helemaal.

SPEAKER_01 56:54

Heb je ooit een artistieke teleurstelling gehad? Zoiet dat je dacht van in mijn ogen ging dit iets fantastisch worden en is het dan niet geweest.

SPEAKER_00 57:04

Ik heb sowieso nummers waar ik mij voor geneer. Het toffe is, na een aantal jaren kunnen daar gewoon mee lachen, dat wordt echt gewoon grappig. Voor mij is altijd hetzelfde probleem. Iets in mij wilt heel hard pleasen. Er is zeker een soort van minderwaardigheidscomplex in mij heel duidelijk aanwezig. En vanuit dat complex wil ik soms veel te hard scoren of zoiets. En ik merk die nummers waarin ik dat te veel gedaan heb, daar schaam ik mij achteraf altijd dood voor. Alles wat ik wil, is die 18jarige persoon in mij die naar optredens ging, voor wie dat muziek alles betekende. Ik wil dat ik die blij maak. Dat is waar ik eigenlijk de nacht mee bezig ben.

SPEAKER_01 58:00

Gaan we een beetje naar die 18-jarige kijken als we naar de toekomst kijken, wat zou je jonge artiesten vandaag willen zeggen.

SPEAKER_00 58:09

Maak u niet te veel druk over of dat iets goed of slecht is. Geniet gewoon van het proces. Het proces is veel belangrijker dan het eindresultaat. En als je op het punt komt dat je van het proces kunt genieten, gaat de resultaten ook altijd goed zijn. En dan maakt het gewoon niet uit of iemand anders het goed of slecht vindt. Verlies u niet een zelfhaat. Blijf weg van het internet zoveel als je kunt. Geniet gewoon echt van mijn vrienden samen in een kot te zitten en muziek te maken. Dat is het allerschoonsste dat er is.

SPEAKER_01 58:44

Nog één belangrijke slotvraag. Waarom is het vandaag volgens jou nog de moeite om muziek te maken?

SPEAKER_00 58:49

Je doet dat omdat dat in je zit, omdat je niet anders kunt, omdat dat je manier is van communiceren met de wereld. En als je dat niet voelt, dan doet het beter niet, denk ik.

SPEAKER_01 59:00

Dankjewel, Floris. Straks treed je nog op in ons fijne dorp hier in Wegmaal, op de jaarlijkse Wegmaalse feesten. Zijn er shows of andere events die je nog graag wil pitchen?

SPEAKER_00 59:11

We gaan op Luisterpleins spelen met de feest en dat wordt heel tof. We gaan drie toffe release shows doen, met de plaats. Eentje in Amor, de kleine zaal van de Roma in Antwerpen. Eentje in de Charlotte en in Gent. We doen ook eentje in mijn hometown, Ninoven, bij Vini's. Daar kijk ik ook naar uit, want dat wordt de eerste keer dat we met de band in Ninoven gaan spelen. Dat wordt tof. Top.

SPEAKER_01 59:32

Dan wil ik jou nog enkel bedanken voor dit kleinkastgesprek, met veel plezier.