De toerbus, een lekke band en driehonderd zakjes braaksel

Tussen 2 shows deed Stijn een privéoptreden met Scala in Hamburg voor Die Zeit. Lokke deed met honderd Scaletta's een show in een woonzorgcentrum. En samen belandden ze met een lekke band en een koffer vol kostuums op de Brusselse Ring. 

Transcript

SPEAKER_00 0:06

Welkom bij Tussen twee Shows. De podcast waarin we je meenemen achter de schermen van Scaletta en Scala Collagen Brothers.

SPEAKER_02 0:14

Want wat je op het podium ziet, is eigenlijk maar een klein deel van ons verhaal. Tussen twee shows gebeurt er heel veel.

SPEAKER_00 0:21

Misschien ons even kort voorstellen: ik ben Stijn en ik ben Lokke. Samen bouwen we elke dag aan Scaletta en aan Scala College Brothers. Ondertussen zijn we uitgegroeid tot een hele organisatie met meer dan 650 koorleden en zijn we actief op meerdere locaties.

SPEAKER_02 0:38

En precies daarom maken we deze podcast. Want mensen zien wel onze shows, maar weten niet wat er allemaal achter schuil gaat.

SPEAKER_00 0:46

In deze podcastreeks gaan we het hebben over drie grote thema's: de artistieke kant en al wat daarbij komt kijken. Maar ook het ondernemerschap. Want achter al die artistieke projecten zit natuurlijk ook een organisatie die moet draaien.

SPEAKER_02 0:59

En tenslotte, hoe combineren we dit allemaal met ons gezin van vier kinderen?

SPEAKER_00 1:05

Kortom, alles wat er gebeurt.

SPEAKER_02 1:07

Tussen de twee shows.

unknown 1:08

Tussen de twee shows.

SPEAKER_00 1:12

We zijn begonnen.

SPEAKER_02 1:13

Stijn, dit is onze tweede aflevering. Officieel de eerste, want de eerste die we nu uiteindelijk toch hebben uitgebracht, dat was aflevering 0. Ja, die gingen we eigenlijk niet uitbrengen.

SPEAKER_00 1:29

Dit is aflevering 1.

SPEAKER_02 1:31

Dat wordt wel heel ingewikkeld, want op Spotify is aflevering 01. Dus zullen we het gewoon officieel houden aan dit onze tweede aflevering?

SPEAKER_00 1:38

Aflevering 2.

SPEAKER_02 1:40

Vond je het spannend?

SPEAKER_00 1:41

Ik vond het supannend: aflevering 0 of 1, eigenlijk echt wel. Maar ik vind het nu al minder spannend. Ik vind het vooral leuk.

SPEAKER_02 1:47

Ik vind het nog altijd wel een beetje spannend. Heb je reacties gekregen op onze aflevering?

SPEAKER_00 1:51

Ik heb er niet naar durven vragen.

SPEAKER_02 1:55

Ik wel, bij mij waren ze eigenlijk allemaal wel positief.

SPEAKER_00 2:01

O ze durven het niet zeggen.

SPEAKER_02 2:03

Nee, heeft u mama al geluisterd?

SPEAKER_00 2:08

Ik durf het echt niet vragen. Ze zal het wel zeggen.

SPEAKER_02 2:11

Ze heeft er nog niks over gezegd. Mijn mama heeft laten weten, want het is op reis in Canada dat Spotify daar niet werkt. Ik weet niet of dat ligt aan mijn mama of aan Spotify. Maar waar ze nu is, daar werkt Spotify niet.

SPEAKER_00 2:23

In Canada is er geen Spotify.

SPEAKER_02 2:25

Nee, dus mijn grootste supporter heeft eigenlijk het nog helemaal niet gehoord. Mijn zus vond het heel fijn. En nog wel wat mensen. Ik heb eruit opgemaakt dat we dan maar gewoon twee aflevering opnemen.

SPEAKER_00 2:38

Moeten we het vooral zelf fijn vinden. Dat is het voornaamste. Dat is het geval.

SPEAKER_02 2:42

Ik ben ook heel erg blij dat ik jou hier zie, want we zijn twee nachten niet bij elkaar geweest. Ja, twee volle nachten. Dat gebeurt regelmatig, want waar ben je geweest deze week?

SPEAKER_00 2:55

Ja, ik ben net terug van Hamburg eigenlijk. Ik ben net uit de Tourbus gestapt. We zijn met Scala naar Hamburg gereden voor een privé optreden voor die Zeit. De Krant. Prachtig theater in Hamburg het Italia Theater. En het was de Helmut Schmidt Toekomstprijs. Dus een award die werd gegeven aan een mevrouw van de NAVO, die voor democratie zich inzet. Een heel ernstige, hele prestigieuze avond was dat. En wij mochten daar twee nummers zingen, dat was een heel enthousiast publiek. Het was een mooie tour, het was ook een hele goede tourbus.

SPEAKER_02 3:34

Ja, ik heb die filmpjes gezien op socials, want de meisjes hebben echt wel veel gepost. Waar een tourbus is dat. Ik ga eens één keer niet mee. En ineens zitten daar in een superdeluxe tourbus met leren zeteltjes, duizend salonnetjes. Het zag er echt geweldig uit.

SPEAKER_00 3:51

Ja, het was een geweldige firma, niet onze vaste firma, maar firma uit Duitsland, dat kreef wel. De R code werkte super goed. Mens weten dat misschien niet, maar dat is niets zo haatelijk als zo toekomen en badend in je eigen zweet wakker worden. Dat is gewoon echt niet prettig, en dat is echt vaak het geval. Maar dus het was ook een heel goed chauffeur, het waren er twee. Het is niet zo leuk als toekomen in een stad eigenlijk en gewoon de aankomst helemaal mis. Ik ben gewoon niet wakker geworden, en wij zijn aangekomen zonder dat ik van het schokken wakker was.

SPEAKER_02 4:30

Ja, want dat kan wel wat zijn. Soms lijkt het echt wel alsof je alsof je uit je bed rolt, omdat ze moeten manoeuvreren naar voren, naar achter. En als dat dan op een normaal uur is, om 9 uur ochtend of zo, dan zijn we meestal al wel wakker. Maar soms is dat om vier uur s'nachts en om dan terug in slaap te vallen, dat is wel echt.

SPEAKER_00 4:50

Ja, dat is wel lastig.

SPEAKER_02 4:52

Maar zoals ook nog eens een goede chauffeur, dat valt ook altijd in. Want dat kan soms ook wel echt zijn. Dat vragen mensen altijd. Kan je nu goed slapen op zo'n Tourbus? Voor mensen die misschien niet weten wat zo'n Tourbus eruit ziet, moeten we misschien even uitleggen. Dat is niet zo dat wij slapen in een gewone bus en daar de zetels plat leggen. Dat hebben we ooit gedaan.

SPEAKER_00 5:12

Ook vroeger wel.

SPEAKER_02 5:13

Maar die periode is gelukkig voorbij. Nee, dat is echt een bus. Beneden zijn dat eigenlijk allemaal kleine salonnetjes, zoals je dat kent, op een bus met een tafeltje en vier stoelen erom. En boven zijn dat gewoon bedden. Maar niet gelijk een bed in een slaapkamer. Dat is een soort bunks, die zo tegen de zijkanten van de bus gemonteerd zijn.

SPEAKER_00 5:37

Het is eigenlijk een soort doodskistmodellen.

SPEAKER_02 5:39

Ja, dat hangt er vanaf, want daar heb ik iets over nagedacht. Je hebt twee soorten bussen, en een beetje aan afhankelijk van het aantal punks die we hebben, van het aantal personen er echt kunnen slapen, heb je meer of minder plaats. Als je in een achttienslieper is dat, denk ik, dan heb je drie bedden boven elkaar. En een bus is maar zo hoog dan dat ze is. Dat is redelijk. Als je dan in dat middelste bed slaapt, dat is echt wel.

SPEAKER_00 6:07

Dat is een beetje een sarcofaage, een mumm.

SPEAKER_02 6:09

Je wilt geen nacht meer hebben en dan zo wakker schrikken naar omhoog, want dan heb je ook in staan een dikke buil erbij. Nog een probleem bij drie bunkers, en dat is echt altijd heel grappig om te zien, hoe degene die bovenslaapt, erin geraakt.

SPEAKER_00 6:24

En dat er terug uit.

SPEAKER_02 6:25

Oh ja, weet je nog. Er is ook eens een meisje in Scala, maar volgens mij waren dat wel maar twee bellen. Maar die is dus een beetje zo kent, dat wordt pas wakker, en je moet dan uit je bunk stappen. En die was nog niet echt heel wakker. En die is dus eigenlijk zo heeft zich wat mistrapt. Of gevallen. Ik weet eigenlijk niet wat gebeurd is. Maar die heeft dus haar teen gebroken daardoor. En die heeft dus de show niet kunnen meegenomen.

SPEAKER_00 6:50

Dat was in Erfurt. Heb je de spoed gezien toen.

SPEAKER_02 6:53

Ja, dat was heerlijk. En ook wel s'nachts. Ik had wel zo'n bonk gehoord, dus ik ga zo uit mijn gordijntje kijken. Want je kunt wel al die bunken dan wel dicht doen, dus je hebt wel ze nog wat privé. Dus ik steek mijn kop uit en zeg: ik heb echt met meteen heel erg pijn gedaan. Dus wat hebben we dan s'nachts gedaan? Ja, ook geen ijspakketten, want daar zijn we allemaal niet zo. We gaan eigenlijk nooit uit van het slechtste. Dat was al slechte punten. Gelukkig, de Airco werkte niet, maar de koelkast werkte wel. Waals die daarin lagen, waren echt heel koud. Dus dat ik met een colabliksje om drie uur s'nachts op een blauwe teen te wrijven. Dat is al één verhaal van in de Toer.

SPEAKER_00 7:36

Wat is het belangrijkste of een van de belangrijke regels in hun toer?

SPEAKER_02 7:40

Ja, we hebben er eigenlijk wel een paar. Eén bijvoorbeeld van de regels is.

SPEAKER_00 7:44

Je alarm niet zetten.

SPEAKER_02 7:46

Ook al gebeurt. Om drie uur s'nachts ineens een alarm afgaan. Ik weet ook niet waarom mensen om drie uur nachts hun alarm opzetten, maar het gebeurt. En dan iedereen wakker, behalve de persoon die naast het alarm ligt, wegen oordoppen in of zoiets, allemaal gebeurt. Maar ook, we mogen geen lawaai maken in het slaapgedeelte. Want als er dan mensen slapen, is dat vervelend. Wat is nog zo'n regel? Ah ja, als je min 18 bent, mag je niet drinken op toe. Daar zijn we echt. Maar eigenlijk moeten we daar nooit. Het is ook niet dat er aan stiekem gedronken wordt of zo. Dus dat wordt niet gedaan. Nog een feestregel die we hebben is: je mag voor de plus 18 jaar, je mag een feestje bouwen en je mag ook laten opblijven. De enige regel die er dan is, is dat je de dag erna gewoon moet kunnen zingen en niet dan ziek zijn omdat je oververmoeid bent. Dus eigenlijk moeten ze echt wel een beetje hygiëne hebben, slaap-hygiëne, stem-hygiëne, om ervoor te zorgen dat ze natuurlijk wel kunnen blijven zingen. Want nu ben je één dag weg geweest.

SPEAKER_00 8:51

Zoals zijn er drie of vier, of soms zeven, zelf, en elke dag shows. We hebben een hele handleiding ook. Inderdaad, over die stemhygiëne, samen met Google De Raad ook opgesteld van hoe je die stem verzorgt. Ondanks het feit dat je toch vermoeid wordt. Want ja, vermoeid worden we wel allemaal, om het vol te houden. Maar je vergeet een belangrijke regel.

SPEAKER_02 9:13

Je vergeet echt een hele belangrijke regel. En ik moet wel eerlijk zeggen, ik vind het altijd een beetje ongemakkelijk om over dit onderwerp te praten. Ik weet niet dat die is iets van.

SPEAKER_00 9:20

Zal ik het dan zeggen? Dus er is een toilet in de bus. Maar mensen denken soms een toilet, zoals een mobile of zo. Dat is ook voor een stuk wel. Maar we willen niet dat daar een grote boodschap in gedaan worden. Want dat is echt een uitdrukkelijke vraag van de chauffeur. Die zeggen: Ze is al, dan ga je naar de chauffeur.

SPEAKER_02 9:41

Maar dat vind ik al een beetje moeilijk. Dus ik vind het al moeilijk om daarover te babbelen. Dus je denkt s'nachts of s'avonds. Ik moet echt naar de wc. Je wilt toch een beetje anoniem naar de wc gaan. Je wilt toch niet dat mensen op voorhand weten. Het is Pippi of kaka, het is niet. Voor een Pippi mogen gewoon naar de wc gaan. Dus als je gaat vragen aan de chauffeur, kun je even stoppen naar de wc. Dan weet je dat je moet kaka doen. En dan denk ik al, dat is voor mij al genoeg om, ik weet niet keiheld buikrampen te hebben, om niet om. Ik zou no way dat ooit gaan vragen aan de chauffeur. Dus thank God, ik heb nog nooit diearree gehad.

SPEAKER_00 10:19

We hebben ooit in Hongarije meegemaakt met Scala. Waarschijnlijk ijsblokjes waar we allemaal iets van gekregen. Een bacterie waar toen met 60, denk ik, ik denk gemakkelijk. 55 van de 60 hadden toen dieare in de bus. Dat was een infectie.

SPEAKER_02 10:39

Dat was wel nog op bonebus.

SPEAKER_00 10:42

Die toilet, oh my god. Het was een ballet on meer slang geleden.

SPEAKER_02 10:47

Ik denk dat we hier gaan afronden. Maar je vraagt je misschien af waarom dat dat niet mag. Maar de wc kan dat dus niet zo heel goed aan. En soms gebeurt het, heel soms, het is lang geleden. Maar zijn er toch zo van die, ik ga het gewoon noemen zoals is, stiekem kakers. Die dan toch denken. Ja, ik ga het toch even doen. Wat gebeurt er dan? Dat is echt niet fijn voor de chauffeur. Dat wist ik ook niet. Ik denk gewoon, ja, ik was het echt voor alle duidelijkheid niet. Wenkt iedereen dat ik het was, maar ik was niet. Maar die chauffeur vertelde, die moet dan echt mijn handschoon de dro gaan vangen. Maar kom aan. Op een dag vind je de job van je leven, dat wil je toch niet. De troll uit een wc van iemand anders die je niet wilt. Ik zat heel uitdrukkelijk in al onze calls: als we op toe gaan.

SPEAKER_00 11:41

Only number two.

SPEAKER_02 11:42

Nee, number one.

SPEAKER_00 11:45

Sorry, no number two.

SPEAKER_02 11:49

Dat weet ik eigenlijk niet.

SPEAKER_00 11:50

Number one, hè? Het is gelijk met die afleveringen dan u. Eén, twee of nul.

SPEAKER_02 11:58

In ieder geval, wat we ook al hebben meegemaakt op een Tourbus, dat is misschien eigenlijk een aflevering op zich. We leven allemaal natuurlijk op een kleine oppervlakte en vroeger als onze kinderen nog klein waren, gingen de kinderen eigenlijk nog mee op de Tourbus. Onze Rosa heeft echt nog deden we zo dat klein bedje open. En dan lag zij gewoon tussen de andere buns mee te slapen. En we zijn ooit zo eens naar Berlijn gegaan. Ik was ook niet de enige mama, dus er waren ook kindjes van andere mama's die mee in de bus waren. En we hadden dus show in Berlijn en alles ging goed. Er was wel een van de kindjes, die voelde zich niet zo lekker. Maar ja, dat gebeurt wel vaker. Die gingen ook allemaal naar de crash. Dus niemand was echt ongerust. Totdat er s'avonds, ik denk, een uur voor de show. Nee, dat is niet waar, het was nog voor de soundcheck. Iemand zei, ik voel me echt niet goed. En die werd eigenlijk ziek en die had ook echt die ready begon over te geven. Dus ja, alle plaatsingen veranderen. We hebben dat dan allemaal opgelost. Gelukkig waren dat toen wel nog niet zo heel veel korreels, dus dat was ook niet zo invasief. Maar die was niet goed. We zijn aan het begin rijden. Ik ben s'nachts, we hebben ook gereizen met twee tourbussen. Normaal gezien, jullie zijn nu met één tourbus gegaan. Normaal gezien hebben we een tourbus voor de meisjes en voor de techniekers. Toen waren we toch gemengd. Het waren twee tourbussen. Ik word s'nachts wakker en er staat gewoon echt letterlijk, maar ik zeg het met mijn gordijntje. Was er een meisje echt naast mijn bunker ziek en echt aan het overgeven, gelukkig in een zakje. Maar er zijn prettig.

SPEAKER_00 13:43

Het was fijn geluid om wakker te worden.

SPEAKER_02 13:45

Ja, er zijn echt prettigere manieren om wakker te worden. Dus onduidelijk niet hetzelfde meisje. Dat was een ander meisje. Dat meisje ga naar beneden. Is ziek, ja, kan gebeuren. Een paar later denk ik dat ze ondertussen al met drie meisjes waren die aan het overgeven waren. Op een bepaald moment was denk ik, ik denk dat een stuk of vier aan het overgeven waren. We konden ook niet elke keer stoppen als er iemand moest overgeven. Dus dan stond er op de tafel allemaal zakjes. Overgeef zo, die dan de buschauffeur om de zoveel tijd op een parking buiten in de vuilmaak deed. Dat was echt geen leuke busrit. Zeker niet voor de meisjes die toen ziek waren.

SPEAKER_00 14:29

Maar dat is wel een reclame dat je wilt maken.

SPEAKER_02 14:31

Nee, maar ja, dat is toch wel een straf verhaal. Dat wil toch iedereen horen. Dat zijn de verhalen waar je van denkt: wat gebeurt dan op die Tourbus? Dit bijvoorbeeld. Dan weet ik nog, dan kwamen we dus aan op de parking. De eerste Karpoelparking, waar we de eerst dingen uitstappen. Vooral duidelijkheid: ik en Stijn waren niet ziek. Dat was omdat ons roza toen de week ervoor al ziek was geweest. Dus we hadden de week ervoor al overgegeven. Dus we waren al wat resistent. Maar een van die kindjes had duidelijk een crashvirus meegenomen vanuit de cris, en had dus duidelijk het koor geïnfecteerd. Dus we komen aan op die parking. Ik weet nog altijd het moment dat de crewbus kwam aan, of de bus waar een van de crewleden in lag. Die achterste deur ging open. En er was een technieker die stormde buiten en die braakte gewoon vanuit die deur.

SPEAKER_00 15:29

Op de parking.

SPEAKER_02 15:34

Ook daar, ook in bus 2 waren er heel veel zangerissen ziek. Pakt dat dat echt een verhaal is dat nog heel lang meegaat. En ik moet ook wel zeggen, sinds toen hebben we wel beseft dat kinderen op de bus is, en dat heeft niks te maken met de kinderen, en dat is ook heel normaal, dat is gewoon niet zo'n goed idee. Want we hebben ook nog allemaal zo van die noemen dat hier thuis, crashvirussen. Zo kennen het. De kinderen zijn dan zo'n beetje uit hun hum. Maar als volwassene, als jij dat krijgt, dan denk je echt dat is het einde en nu ga ik sterven. En we hebben toen heel veel geluk gehad dat er maar eentje ziek was voor de show. We hebben de show kunnen spelen en dat er geen show daarna was, want we hadden anders echt moeten cancelen. Sindsdien is het zo dat de kinderen niet meer mee in de bus mochten. Wij zijn toen in de mobile omgevlogen met ons gezien, en hebben we toch besloten om de kindjes reizelijk thuis te laten. Het is misschien niet zo populair, want Irine De Muntje staat, denk ik, die heeft zo'n oproep gedaan om kinderen mee naar het werk te nemen. En ik vind dat super. Ik kan niet zo heel goed werken als mijn kinderen rond mij zijn, maar voor de ouders dat doen wel. Maar bij ons in het koor kinderen meenemen, gewoon om die reden, doen we dat niet meer. Dus vind dat wel een straf verhaal. En het is ook wel echt een verhaal dat zo blijft meegaan door heen de jaren.

SPEAKER_00 17:01

Zeg lokken, wat heb jij gisteren gedaan? Ik heb dus zo voor die tijd opgetreden in Hamburg. Wat heb jij gedaan?

SPEAKER_02 17:07

Ik heb opgetreden samen met de Scaletta's in het Dommelhof, het woonzorgcentrum Dommelhof in Tiltewingen.

SPEAKER_00 17:15

En hoe was het?

SPEAKER_02 17:16

Het is eigenlijk eigenlijk goed gegaan. Ze hebben dat eigenlijk keigoed gedaan. Het is natuurlijk wel. We gingen dat eigenlijk eerst met twee doen. Weet je nog?

SPEAKER_00 17:25

Ja, ik heb dat allemaal in gang gezet.

SPEAKER_02 17:27

Je hebt dat allemaal in gang gezet. Want we doen dat met twee, en toen kwam Hamburg en toen was het veel succes met 100 kinderen. Maar ik moet eerlijk zeggen, ik ga wel gewoon eerlijk zijn. Voordat er zoiets is, dan denk ik wel altijd: oh, Hanai, honderd kinderen. Ik denk dan wel eens van hoe ga ik dat doen. Maar één zeker ben en de kinderen daar zijn, en dan ook zie je hoe leuk ze het vinden, hoe fijn het ook is.

SPEAKER_00 17:53

En hoe leuk de bewoners het ook altijd vinden. Dat is echt een win-win moeten zeggen. In twee richtingen eigenlijk heel fijn om te zien. Kinderen genieten ervan. Ik was er vaak wel al bij, de bewoners van zo'n woonzorgcentrum, die genieten van zijn optreden. Ik weet het voorige zorgcentrum.

SPEAKER_02 18:14

Woonzorgcentrum, is een moeilijk woord.

SPEAKER_00 18:16

Ja, het is goed. Gewoon zorgcentrum. Een woner aan mij, en die zei: Wou, meneer, dat was nu het schoonste optreden dat ik ooit in mijn leven gezien heb. En dan.

SPEAKER_02 18:33

Dan warmt je hart toch? Gisteren ook hebben ze een babbeltje gedaan. Na de show vragen we ook altijd aan de kinderen: ga eens naar de mensen en ga ze een babbeltje doen, en dan gaan ze naar de mensen en vragen ze: wat vond je ervan? Gisteren was er iemand die vroeg. Wat is je naam? En zo van je ziet die helemaal opvleuren. Dat is echt super tof. Maar gisteren wel een madammetje en die was niet echt goed mee met het concept dat je pas moet kloppen, klappen na het nummer. Dus tijdens het nummer was hij al de tijd aan het applaudisseren. Van enthousiasme, maar ze waren zo enthousiast. Het was echt schoon om te zien, en eigenlijk ook schoon om te zien, hoe jonge kinderen leren toch terug met die oudere generatie in contact komen. Echt heel fijn.

SPEAKER_00 19:19

Wat ik fijn vind, de gedachte is, jij was aan het optrainen in een woonzorgcentrum gisteren. En heel scaletta's, die hebben dat al vaak gedaan. Wie wij gisteren in de bus met Scala mee hadden, verschillende van hen. Die zijn echt wel in Scaletta begonnen en doorgroeid via Jong Scala na Scala. En die hebben ook een woonzorgcentra opgetreden. Dus je ziet rechtstreeks, en dat is echt zoals het is, van een woonzorgcentrum naar een theater in Hamburg voor die tijd. Zo gaag.

SPEAKER_02 19:47

Ja, ik vind het ook echt heel belangrijk dat ze dat ook leren, dat je niet op het podium moet staan onder licht, met mega veel techniek om te kunnen optreden of om het goed te moeten doen. Want soms heb je zoiets, zou je kunnen denken van ja, we staan hier, maar aanhangstekens. Maar in een woonzorgcentrum. Nee, je bent iets aan het doen voor iemand anders. Je moet diezelfde energie geven.

SPEAKER_00 20:11

Zij is nog meer soms, hij is nog minder evident om dat tot een goed einde te brengen. Het is niet gemakkelijker, in tegendeel.

SPEAKER_02 20:17

En dan heb ik gisteren ook wel gedacht. Als ze daar stonden, dan dachten je kijk, hier begint het. En dan kunnen ze toch door naar schalen. Het is altijd gewoon om te zien. En ik vind ook wel, het is voor heel veel kinderen waar niet onderschatten, zo'n doen op het podium, een grote zaal, een lichten. Dat is voor sommige kinderen echt wel veel om te verwerken. En zo'n woonzorgcentrum is voor hun de eerste kennismaking met optreden. En zijn kinderen die bijvoorbeeld nog geen show gedaan hebben, omdat ze te eng vinden, die er nu wel waren, en die dus nu gevoeld hebben van ik kan deze wel. En die volgende keer waarschijnlijk zich wel gaan opgeven. Dus dat vond ik heel tof, heel leuk. En ze hebben ook allemaal nog een ijsje gekregen.

SPEAKER_00 21:02

Het was waarschijnlijk de winnaar van de dag voor de scala's.

SPEAKER_02 21:07

Ze hebben er echt lekker van gesmult en dan hebben ze ook nog een beetje kunnen spelen. Dus het was eigenlijk een topnamiddag. Maar ik ben daarna nog iets gaan doen. Ik ben dan daarna gaan kijken naar de voorstelling van het zevende jaar musical in Antwerpen, van twee van onze Scala-meisjes, die zitten in die afdeling. En die hadden dus een eindproject.

SPEAKER_00 21:29

Dat was het mooi.

SPEAKER_02 21:30

Ja, het was heel speciaal. Het was in die zin. Ik denk echt dat de musical ging over. Ik denk een beetje jouw ergste nacht, Mary, namelijk.

SPEAKER_00 21:42

Mijn ergste nacht, Marie, of in het algemeen.

SPEAKER_02 21:45

Ik denk dat jij dat heel erg verschrikkelijk zou vinden. En ik denk dat er nog mensen zouden zijn die dat heel erg verschrikkelijk vinden. Want het verhaal was als volgt. De wereld was over, noem moet ik het zeggen.

SPEAKER_00 22:00

Overbevolkt?

SPEAKER_02 22:01

Nee, niet overbevolkt. De wereld was ingenomen door aliens die de mensen infecteerden met een musicalvirus, waardoor iedereen rond. begon te zingen en te dansen. Dus je gaat koffie bestellen, en ineens begint die vrouw dan te zingen en te dansen. Dus dat was eigenlijk het concept.

SPEAKER_00 22:21

Dat is tof?

SPEAKER_02 22:22

Ja, het was eigenlijk wel. Het was een beetje zo wat een beetje zo. Het ging natuurlijk niet over een musical. Maar het idee was dat iedereen uiteindelijk ze toch maar volgt met de leider. Snap je?

SPEAKER_00 22:35

Maar wacht, ik weet het al. Waarschijnlijk hadden ook echt musical haters dan, die zeiden al te zingen.

SPEAKER_02 22:41

Dat was het hoofdpersonage. Die was helemaal niet happy happy. Ik kan u niet eind spoilen, want misschien zijn er nog die gaan kijken. Maar het was een hele leuke voorstelling. En waarom ik die even aanhaal, ik vind het ook zo fijn om zo jonge mensen er zo volledig voor te zien gaan. Ik vind dat echt, ik word daar altijd wat ontroerd door. Als je langer in het vak sta, het is het bedoeling dat je altijd terug dezelfde honger hebt en op zijn. Maar ja, het blijft natuurlijk ook wel op een bepaald moment ook een beetje een routine, net zoals aan elke andere job.

SPEAKER_00 23:17

Zoals het een podcast maken, routine.

SPEAKER_02 23:20

Dit is nog geen routine voor mij hoor, absoluut niet. Ik heb het ook tegen u gezegd, wat ik er fijn aan vind, is met zoveel honger op de scène om te doen wat ze op het allerliefste doen. Dat werkt super aanstekelijk. En natuurlijk is dat een zeven jaar musical. En het zou maar raar zijn als die dan al even ver staan als iemand die al 10 of 15 jaar in de vak staan. Maar ik vind het zo mooi om te zien hoe die zo omvervangen en zich zo durven smijten. Want het is wel zo. Ik hoop echt uit de grond van mijn hart. Als we verder gaan studeren, dat ze dat kunnen blijven behouden. Want het is natuurlijk door.

SPEAKER_00 23:58

Die goesting.

SPEAKER_02 23:59

Die goesting. En ook doordat je op de scène staat en je begint van alles te leren. En vanuit het conservatorium komt er natuurlijk ook heel veel techniek. Vergeet je soms wel een beetje waar het is begonnen. Het is begonnen bij je hobby, je passie, het allerliefste wat je doet. En dat vond ik wel zo, als ze daar gisteren stond op scène, dan was dat zoiets wat ik echt wel voor hun wenste van ik hoop dat ze dat gaan behouden en dat ze daar ook vooral de fun van gaan in zien.

SPEAKER_00 24:34

Dat is inderdaad, dat moeten ze in vasthouden.

SPEAKER_02 24:36

Da moeten echt vasthouden. En dat is niet zo makkelijk, want de wereld is niet altijd even vriendelijk of vergevingsgezind, ofzo wil ik zeggen. Dus er is zo weinig ruimte om ook echt daarin bij te leren, om ook soms iets te falen. Je kan niet altijd 100% zijn. Dat is een beetje wat ik daarover wil zeggen, we hebben nog iets meegemaakt. En het was ook wel. Het was ook wel weer typisch wij, natuurlijk.

SPEAKER_00 25:16

Je verdeel, zeker, jij ook wel, ik ga zeggen, we zullen beginnen bij het begin, eigenlijk. We beginnen naar Erpen.

SPEAKER_02 25:23

Nee, het begon eigenlijk al daarvoor. Ik kom binnen in het eerste, midden in de meeting, gezegd: er is iets raar aan onze auto. Ik hoor een raar geluid, iets met de band.

SPEAKER_00 25:33

Toen kwamen we buiten en was het geluid weg.

SPEAKER_02 25:36

Je zei ook al iets met de linkerband. Vooraan.

SPEAKER_00 25:38

Het was niet was.

SPEAKER_02 25:39

Maar dus ik ga luisteren, ik hoor niets. Ik zeg: ja: start de auto eens even en kijk of je geen melding krijgt. We doen we geen melding. Dus oké, we denken. Sava wel. Tweede, ik stap dan. Na de meeting, moest ergens naartoe. Ik sta in de auto. Wat blijkt? De auto. Gaf een melding? Ga een melding. Dus ik zeg toch drukverlies? Ik ga toch nog eens kijken naar die banden. Ik zie niets. Nu moet wel even door onze verdediging: hoeveel lampjes kunnen er in een auto branden? En ook hoeveel keer brandde die? En ga je naar de garage en zeggen ze: ja, ik ben iets vergeten in te stellen.

SPEAKER_00 26:15

Ofs.

SPEAKER_02 26:17

Of ik vind niets. Of storing aan de melding.

SPEAKER_00 26:19

Een steentje of zo. Ik dacht in mezelf van: ik zal mee naar de garage gaan na het weekend. Want Scala had show in Erpen tot 2 duzen dingen belij.

SPEAKER_02 26:31

Nee, na het weekend, want we gaan op vakantie. Dus we gingen hem eigenlijk gewoon laten nakijken.

SPEAKER_00 26:36

Ik had een afspraak sowieso gemaakt.

SPEAKER_02 26:38

Dus ik denk ook nog de dag. We hadden show in Erpen. Ik zeg s'morgens nog tegen Stijn: ik pak die een auto en ik rijd er nog eens mee naar Aarschot en terug. Om zeker te zijn dat we niks voor hebben. Dus ik rijd naar Aarschot en terug. Die melding bleef staan. De band, niet direct. Dat ik dacht, het ziet er plat uit. Dus ik denk, ja, we moesten meisjes meenemen. Dus we konden eigenlijk ook alleen maar met ons busje gaan. De meisjes en de bagage, dat was te veel voor de andere auto. Dus dat was eigenlijk weinig keuze.

SPEAKER_00 27:11

Na Erpe.

SPEAKER_02 27:13

We zijn aan het rijden. We zijn op de Brusselse ring. Ineens denk ik, deze is maarlijk geluid. Waop Stijn zegt: Dat is de wind.

SPEAKER_00 27:24

Er was ook veel wind in dag, dus ik dacht: dat zal de wij. Zo'n windafluit aan uw achteruit kijkt.

SPEAKER_02 27:32

Ik ga even doen hoe het geluid was, en kunnen je zelf oordelen of dit wind kan zijn, het was een rukwind. Er was een meisje achteraan in je auto die zei: nee, nee. Ja, dat is de wind. Nu, ik dacht nog, oké, ik ga niet op paniek saaier zijn. Ik wacht even. Ik denk, misschien is het een asfalt. Ik denk, wacht nog even tot we op ander soort asfalt komen, want dat kan ook wel dat je zo in een auto zit en dat je denkt dat is een raar geluid, en is dat ook niet, geluid zweren en asfalt.

SPEAKER_00 28:03

Dat zou gerken aan de ringen.

SPEAKER_02 28:06

Ondertussen waren we toch wel een stuk verder, ook al van asfalt veranderd. Dus ik denk, ik hoor dat geluid nog altijd. Ik denk toch echt niet dat dat de wind is, waarom dat meisje zegt. Ja, misschien moeten we toch even nu op de Pegstrook gaan staan, want zelfs komen we aan die via Dus. En daar zijn geen Pegstroken. Gelukkig doen we dat. Wat Stijnrijdt eraf, we stappen uit. Ik denk dat die band was echt. Compleet plat. Dus echt, ik weet eigenlijk niet hoe dat kan, dat dan ineens van gewoon een beetje druk verlies. Ik weet niet hoe. Het was plat. Maar groot probleem, want we zaten daar met vijf zangerissen, ikzelf. Alle kostuums. En er was wel gewoon show in Erpen.

SPEAKER_00 28:57

Ja, repetitie voor de show die moest beginnen.

SPEAKER_02 28:59

Dus we stappen uit die auto om te beginnen. Dat is al om veilig uit een auto te stappen op de Brusselse Ring. Dat was al een onderneming. Die vangenrails zijn ook echt hoog. Dus dan moet je eens proberen over te stappen. Maar dat hebben we allemaal flink gedaan. Dan schiet er een mechanisme in gang, en dat is dan dat heet Stijn de Regelaar. Dus het eerst wat hij doet, is een gsm-pak en die begint gewoon heel de tijd te mailen, te bellen naar meisjes.

SPEAKER_00 29:22

Je te mailen, dan kan ik nu een e-mail sturen.

SPEAKER_02 29:25

Je hebt niet naar meisjes gemailed, maar je stond op bepaald moment wel gewoon je mails te doen, omdat je moest wachten. Dat moet doen.

SPEAKER_00 29:30

Even aan het aangenamen koppelen.

SPEAKER_02 29:35

Het stijn begint alles te regelen. Er waren ook meisjes uit Antwerpen vertrokken en die waren al in Erpen. Dus die hebben we dan opdracht gegeven, die auto's, om ons te komen oppikken op de Brusselse ring. Dan konste, de plaatsingen al beginnen, en dan waren de kostuums daar al en dan konden jij ontchermen over de auto, en hopelijk kwam jij dan met die auto ook nog na in Erpen.

SPEAKER_00 29:55

Ja, maar wat gebeurt er dan? Dat snap ik niet aan. Mensen beginnen gewoon de hele tijd te klaxoneren. En dat was niet ene. Dus je staat daar achter de vangreel en mensen beginnen gewoon te klaxoneren.

SPEAKER_02 30:05

Heb jij nog nooit dat gevoel zo? Je ziet mensen in pan staan, en dan denk je, oh, die staan in pan. We gaan het nog even. Laten we het nog erger maken enop gaan klaxoneren. Dat snap ik echt niet. En dat is ook altijd zo'n beetje akkerd. Je zet toch altijd als je daar sta, aan die vangreil en dan zo klaxoneren en wiven, dan heb je toch altijd zoiets van.

SPEAKER_00 30:26

Moeten we dan terugbuiven of zo.

SPEAKER_02 30:27

Ja, we hebben dat dan soms maar gedaan. Dus die meisjes komen aan dan, vanuit Erpeen dan, want je moest dan affrieten af en dan moesten die terugdraaien. Onze koffer stak wel gewoon vol grief. Nu, we hebben een grote auto en daar steekt ook wel wat in. Daar steken alle kostuums in: reserve kostuums, een box, schone. Alles moest dus op de Brusselse ring, en daar rijden ze echt best wel hard, overgeladen worden. Want ja, we wisten niet of de auto getakeld ging worden of niet. Dus dat had je moeten zien. Want ja, dat waren twee redelijk kleine auto's, waar dan eigenlijk best nog wel veel grief in moest. Dus hebben we alles moeten overladen op de Brusselse ring. Van de ene koffer naar de andere koffer. Dan echt zo passen. Een kledingrek dat eruit ging, kledingzakken. Die mensen die ons zijn gepasseerd, die moeten toch gedachten hebben: wat die daar aan het doen?

SPEAKER_00 31:21

Dus ik met een VHB-Takeldienst na de Hoofddepot in Grimbergen. Kofie kreeg, supervrike jongen op het gemaxke. Zonnek. Ik heb ook altijd checkt gewaard al interpreteer. Eigenlijk was dat voor mij wel eens chill.

SPEAKER_02 31:34

Ja, je had dat wel allemaal aan het regelen. En jij zo: ja, ik ga bij de auto blijven en jullie moeten aan dit: die kregen een hele lijst opdrachten van jou. Ik zei op het einde van die lijst, ik zeg, It sounds like an easy job for you.

SPEAKER_00 31:46

Ja, ik had een chill dag, maar ik vond het wel eens leuk: organisatie even het handen geven, outsourcen. Ik begin dat graag te doen.

SPEAKER_02 31:54

Het was wel allemaal geregeld, want tegen Stein er was, waren we eigenlijk al een heel stuk in de repetitie op de plaatsingen. Dus hij is gewoon kunnen doorgaan, de show in Erbe Merense. Er is nog iets gebeurd, Sten. We hebben onze allereerste officiële vraag tussendoor toegekregen.

SPEAKER_00 32:15

Ja, dat was al vergeten.

SPEAKER_02 32:17

Ja, ik had eigenlijk niet verwacht dat we al zo snel een vraag gingen krijgen. Die vraag komt van Brieek. En hij vraagt aan ons: Waar zien jullie scaletta kids binnen vijf jaar. Ik heb daar al eens over nagedacht, want ik vind dat altijd een hele moeilijke vraag. Want had je mij die vraag nu vijf jaar geleden gesteld, dan had ik denk ik niet durven dromen dat we dit al met Scaletta hadden kunnen bereiken, dat we gewoon met 600 kinderen aan het zingen zijn. Dat vind ik wel geweldig. Maar ik denk dat de mensen die ons kennen, veel weten, mijn ultieme droom en waarschijnlijk ook. Dromen mag. En als alles kan en alles mogelijk is, dan zou ik het zo fijn vinden als Galetta misschien ooit de Vlaamse kinderen voor kinderen wordt. Maar ik vind dat ambitieus heel ambitieus en ook onmogelijk, denk ik. Wat dat is zo'n instituut.

SPEAKER_00 33:11

Ik bedoel, is wel in onze inspiratie, nog altijd. Zeker op vlak van videoclips, goede nummers, leuke songs. Maar als ik eerlijk mag zijn zo, dat is misschien een beetje weinig bescheiden of zo. Maar de laatste videoclip van Scarata Kids, die van ons is. Niemand is een betere jij, dat is echt vier op ze. Dan mag ik zeggen. Ik ga dat sneller zeggen dan jij, want ik zie mensen die nu aan het luisteren zijn, die zouden waar gezicht is moeten zien. Dus ik ga even wegkijken, terwijl ik het zeg. Maar ik ben daar trots op. Ik zal niet zeggen dat dat het niveau heeft van kinderen voor kinderen. Maar ik zeg het nooit: het is een inspiratie, kinderen voor kinderen. En er is niets mis mee met inspiratie te hebben, proberen dat op dat niveau te krijgen, dat is toch iets waar we mee bezig zijn. En die videoclip mag er zijn.

SPEAKER_02 34:02

Zo ken ik jou helemaal.

SPEAKER_00 34:05

Maar mensen die dit nu horen, zet eens op en zeg.

SPEAKER_02 34:09

Niemand is een betere. Ik heb wel, al was ook zo schattig, gisteren in het zorgcentrum kwam er een meisje vertellen. Ze zei: ja, wij gebruiken ons eindlied van het zesde leerjaar op de proclamatie is een liedje van jullie. En Niemand is een betere. Ik heb het nog gehoord van leerkrachten die daar nu al mee aan de slag gaan. En op het einde van het schooljaar hun kinderen meegeven: niemand is een beter jij. Ik vind dat echt super, super, super fijn om te horen dat het nummer daarvoor wordt gebruikt en dat die kinderen zo hopelijk ook echt met die boodschap het middelbaar ingaan.

SPEAKER_00 34:46

Weet je wat ik leuk zou vinden binnen vijf jaar met Scaleta, dat is een beeld. Dat zit in mijn hoofd. We nu met de groepen in Aarseel toe, zo'n bodem vullen met kinderen en tervoren vaak, of is op de berg en zo. Dat zal ik graag in Antwerpen zien. In een zaal in Antwerpen. Het hoeft nog niet lottoar in te zijn, dat is te groot. Maar zo, zeg maar, dan elkerlijk, ik zeg nu maar een zaal. En daar zo al die Antwerpse kinderen die zo samen zingen met veel.

SPEAKER_02 35:16

400 Antwerpse kinderen. Dus een oproep aan alle Antwerpse kinderen. Kom mee zingen met ons.

SPEAKER_00 35:22

Ook die van de noordelijke rand van Antwerpen, die ook.

SPEAKER_02 35:25

En maak Stijns droom waar.

SPEAKER_00 35:28

En dat mag sneller dan binnen vijf jaar, dan mag binnen vijf dagen eigenlijk, al, dat kan u niet meer. Maar een opleiding in september of zo. Gewoon meekomen doen. Dat mag in schoten, dan mag in berggen.

SPEAKER_02 35:40

Voordat we hier een heel reclameblog gaan krijgen, ga ik het hier een beetje afronden. Want ik denk dat deze een hele mooie afsluiter was voor onze officiële aflevering 2 van tussen twee shows. Heb je nog een vraag voor ons? En please, stuur ze in, we vinden het superleuk. Dat kan je doen. We hebben nog altijd nog steeds geen aparte social media kanaal. Dus je kan het gewoon vragen via Scaletta Quir op Instagram, op Facebook. Je kan het ons ook mailen op info atscaletta.be. Ja, en dan onze afsluiter is zoals elke week lokke tussen twee shows gebeuren deze week: dat we geleerd hebben dat je perfect een koffer vol Scala grief kan overladen op de Brussel Ring, of dat dat ook de meest veilige optie is, dat weet ik niet, maar soms spreken nooit