Geef Je Shit Niet Door
Een nieuwe podcast van Het Huis: ‘Geef je Shit Niet Door’! Een podcast voor ons allemaal. Voor ons ouders, voor ons zorgprofessionals, voor studenten en grootouders. Een podcast over psychisch lijden, over pijn. Een podcast over intergenerationele overdracht en intergenerationeel trauma. Een podcast over het helen van onze pijn want echt, dat kan.
Een podcast waarin we de wereld van de GGZ verbinden met de coachwereld. Twee werelden die aan de ene kant van elkaar verschillen maar toch ook zo op elkaar lijken. Twee werelden met hun eigen taal en methodes die eigenlijk allemaal over hetzelfde gaan.
In deze nieuwe reeks interviewt Niek Hayen (psychiater & systeemtherapeut) Carlijn Welten (kinder- en jeugdpsychiater & systeemtherapeut) en Renske Hofman (trainer, coach systemic somatic release) over deze thema’s. Met z’n drieën gaan we in gesprek, vertellen we de verhalen van de mensen die we behandelen of door processen begeleiden. Verhalen die voor ons allen herkenbaar zijn en aanzet kunnen geven om eigen shit aan te kijken.
Geef Je Shit Niet Door
#1 We gaan van start!
Use Left/Right to seek, Home/End to jump to start or end. Hold shift to jump forward or backward.
Daar gaan we dan!! Met al onze ervaringen uit Het Huis, een instelling voor specialistische GGZ voor kinderen en jongeren en hun families, zijn we uitgebreid naar een Opleidingsinstituut. Een Instituut waar we onze kennis en kracht bundelen met de coachwereld. Een instituut voor het doorbreken van intergenerationele overdracht. Zodat we onze pijn en blokkades kunnen loslaten, voor ons zelf en voor onze kinderen. Hoe? Niet door te praten, maar door te voelen. Voelen en dan loslaten..
Jongens? Komen jullie?
SPEAKER_02Nou, dat zou een leuk idee zijn.
SPEAKER_01Goedemorgen.
SPEAKER_00Goedemorgen.
SPEAKER_01Goedemorgen, zondag morgen. Oeh, in private. Nou, de toon.
SPEAKER_00Alles staat klaar. Alles wat je zegt, wordt opgenomen.
SPEAKER_02En voor altijd tegen je gebruikt?
SPEAKER_00Dus kijk uit. Ik wil ook alleen maar wijnze dingen die we zeggen, want we kennen elkaar natuurlijk, we zetten alleen maar wijnze dingen en daarom zitten we hier.
SPEAKER_01Daarom zitten we hier.
SPEAKER_00Jullie hebben koffieën een telefoon. Ja, lekker man.
SPEAKER_02Hoe was jouw de twee dagen?
SPEAKER_01Dat weten jullie natuurlijk nog helemaal niet. Ik heb het niks over. De tweede tweedaagse van het oude transformatietaleet, jongens, het was zo mooi. Het was echt ja elke keer ben ik ook zelf weer een soort verbaasd van hoe diep het werkt, hoe goed het werkt, hoe mooi het is, hoe ze er vol voor gaan. Dat is ook echt bijna ontroerend. En hoe die groep al helemaal bijna een soort familie wordt, hoe ze echt in volle focus op elkaars heli gericht zijn en hoe ze aan zijn. Natuurlijk doe ik dat met begeleiders, maar de groep is minstens zo belangrijk. Het was al heel snel met deze groep, toch?
SPEAKER_02En meteen vanaf het begin. Ja, heel mooi was dat. Ik was er donderdag nog even geweest voor IFS. Toen hadden je dan een hele lange check-in waarbij iedereen vertelde over de verschillen. Dat was echt Niek, ook zo mooi om te horen. Echt allemaal, zo in een veranderproces en daar ook over delen. En een veranderproces kon ook zijn dat iemand in één keer echt open stond en kwetsbaar, of dat één ouder zei van ik vind mijn man weer leuk. En wat is dat dan? Wat dan? Wat is er dan voor verandering? Nou zei ze, ik ben niet meer zo boos op hem. En dan hadden we pas twee dagen gehad. Ja, was echt prachtig. Dat je dus jarenlang dat ook meestal, dat helemaal niet haar eerste reden was om hier te zijn. En dan toch zegt, ik vind mijn man weer leuk. Ik ben niet meer boos op hem.
SPEAKER_01Maar dan was die check in ook zo lang. Iedereen moest zijn verhaal kwijt en een soort, eigenlijk meteen al bijna een soort life changing verandering op allerlei lagen in de relatie, ineens dat er helderheid ontstaat. Dat ze voelen dat de stracte rondom hun hart ineens weg is. Een man die zei. Zo mooi jongens, dit moet ik even met jullie delen. Ik ging vanavond mijn zoontje op bed brengen en daar is altijd heel veel spanning. En vanaf het eerste moment kwam hij bij me zitten. Hij kroop helemaal in me. En hij is bij me zo in slaap gevallen. Dat is toch te mooi? Alle spanning is weg, zei hij. Schitterend.
SPEAKER_02En ook is dat hij zo ontspannen was en zo in een veilige toestand was. Vanuit mijn vakorie. Dat hij zo in de ventraal vergaande toestand was, dat zijn kinderen op hem kwamen landen. En dan ben je veilig. En dat is grappig. Want precies dat is ook wat ons eerste oude transformatietraject wat we samen hebben gedaan. Wat die ouders zeiden, ik voel eindelijk weer rust. Ik ben eindelijk ontspannen. En dus dat hun window of tolerance, dus gewoon dat wat ze konden verdragen thuis, veel breder werden. Dus je zag dat die gezinnen niet meer in die cyclus kwamen van continu elkaar besmetten met spanning. En dat het dan ontploft. Dat is dus nu ook weer aan het gebeuren. Dat gaat.
SPEAKER_00Wat doe je dan nou precies bij de transformatiet?
SPEAKER_01Ja, dat is een goede vraag, Niek. Dat is lastig uit te leggen en ook weer helemaal niet. We doen vooral heel veel lichaamsgerichte oefeningen. Dus veel meditaties, veel ademhalingsoefeningen, heel veel grondingsoefeningen. We staan ook echt te schudden, we staan echt te bewegen om echt het lijf te voelen. Er zijn echt mensen die soms bijna in een soort freeze zitten, of die echt ergens een soort de energie hebben afgesneden, dus die moeten weer tot leven komen. En schudden is bijvoorbeeld een hele simpele, hele mooie manier. Maar de essentie van de trajecten is toch wel die SSR-methode, dus dat is de systemic somatic release, is dat ze allemaal een hele diepe sessie krijgen over een thema waar ze in het hier en nu echt tegenaan lopen. Dus wat, ik begin altijd met wat is eigenlijk je grootste probleem? Waar wil je heel graag van af? O waar ben je helemaal klaar mee? En dan voelen ze het vaak al in hun lijf. En dan laat ik ze die spanning eigenlijk even groter maken. Daar helemaal verbinding mee maken, zodat dat helemaal voelbaar wordt in het lijf. Omdat ze het eigenlijk nog één keertje even moeten aanraken en aan moeten kijken. En dan vervolgens gaat het lijf eigenlijk al de dingen doen die het had willen doen het trauma ontstond. Dus dan gaat het lijf bewegen. Soms gaat iemand ineens heel erg zweten. Soms gaat iemand al schudden of trillen. Of voelt hij bijvoorbeeld geen, voelt hij zijn benen niet meer. Of dan laten we het gebeuren. Dus maken we helemaal contact met het lijf. En dan op een gegeven moment ontstaat er eigenlijk van nature een soort impuls om te releasen, om het los te willen laten.
SPEAKER_00Dan maak je eigenlijk de beweging die je had willen maken, de reactie die je lijf had willen geven, die maak je dan.
SPEAKER_01Die maak je af. Dat is wat je doet. En wat je heel vaak merkt, is dat het niet over één specifiek trauma gaat, maar een soort spanning die is opgebouwd in het lijf, een soort weerstand, zou je kunnen zeggen. Je gaat daar naartoe en dan komt dat er eigenlijk allemaal uit. Dus je release bijna bijna je hele leven.
SPEAKER_02Alles wat is opgebouwd aan spanning. Je zet één deurtje open en de rest komt mee. En de rest komt mee.
SPEAKER_01En dat is zo, daar ben ik zelf ook verbaasd van. Want het is niet zo dat je denkt, we gaan nu dat trauma hebben van toen je 7 was. Maar je gaat eigenlijk gewoon dat hele lijf de kans geven om alles eruit te gooien, om het los te laten, waardoor er zoveel ontspanning ontstaat en zoveel meteen aanwezigheid. Deelnemer zei bijvoorbeeld, wat gebeurt er? Het lijkt wel of ik drugs op heb. Het lijkt wel of ik hallucineer, zoveel energie, zoveel levensenergie, waar je daarvoor geen verbinding mee had. Dus het was natuurlijk een grapje. Je zei het is beter dan drugs. Maar het was zo overweldigend dat hij voelden. De kleuren worden helder. Je wordt scherper. Je voelt voor het eerst misschien weer überhaupt verbinding met je lijf. Dus mensen komen helemaal in het hier en nu. Dus het is echt heel krachtig en heel mooi.
SPEAKER_00En dat heb je dus donderdag en vrijdag weer gedaan als tweede deel van deze tweede.
SPEAKER_01We hebben drie keer twee dagen. En dit was dan de middelste. En over twee weken hebben we dan weer de laatste twee dagen.
SPEAKER_00En ben jij dan ook helemaal kapot zo, na twee dagen, zo intensief dit allemaal doen?
SPEAKER_01Eigenlijk niet. Het is wel zwaar. Hetzelfde als als je gewoon werkt, dan ben je aan het eind van de dag maar voldaan. Dat voel ik ook. Het geeft heel veel energie. En omdat we het echt, wat ik net ook zei, je doet het echt met elkaar. Dus je bent in een soort heel mooi helend veld eigenlijk. Wat voor mij ook heel helend werkt. Op het moment dat iemand het vertrouwen geeft aan mij of in de groep legt om echt zijn diepste pijnen aan te raken en daar verbinding mee te maken om het vervolgens los te laten, dat is zo mooi. Dat is zo mooi. Ik stond donderdag of vrijdagavond toen het klaar was, stond ik onder de douche echt met tranen van dankbaarheid van wow, dit is gewoon ons werk, jongens. Het is zo mooi. Het is zo mooi. Het is zo mooi. Het is zo diep en gaaf. En wat zo leuk is, is dat ze het ook nog allemaal heel fantastisch vinden om te doen.
SPEAKER_02Ja, dat is leuk. Ze zijn er enthousiast voor, bijna ook yes, I'm part of this group. En dat ze er ook over gaan vertellen, dus privé, dat ze ook zeggen, ik weet eigenlijk alleen niet hoe ik dit moet uitleggen aan mijn vrienden. Maar er zit een enthousiasme over. En dat is wat we ook hebben gehoopt, dat is ook wat we willen gaan doen. Met het instituut mag helen en je shit opruimen, weer cool worden. Zoals wij ook zien in het huis, Niek. Dat de families hier in zorg ook echt trots zijn dat ze hier in zorg zijn. En dus graag vertellen aan anderen over wat ze hier doen. En dat we als we hen vragen om er iets over te komen vertellen, dat zou ik zeggen. Ja, tuurlijk, ik doe mee. Bijna alsof we een soort community creëren. waar je graag bij hoort. En dat is denk ik ook waar we naartoe willen gaan met elkaar. Mag helen en opruimen, weer vet worden en iets wat je graag wil jezelf wil gunnen, waar je over vertelt, aan de eettafel met je vrienden. En dat is wel aan het lukken.
SPEAKER_01En wat heel leuk is, is dat dus de partners van eigenlijk bijna wel 50, 60, 70 procent van de mensen wil ook. De partners die ook al ontbijt voor september. Dus dan november is aan het vullen.
SPEAKER_00De hele stroomopgang van mensen die worden geïnspireerd door de veranderingen van de ander.
SPEAKER_02Maar eerlijk, ik zou ook wel lekker vinden hoor. Soms als ik dan met jou werk, dan denk ik ook wel. Ik zou ook wel eens zes dagen willen. Ik zou mijn fan dat ook gunnen. Ik zou eigenlijk iedereen dat gunnen. Al zou ik nu niet eens weten wat ik zou inbrengen, omdat we natuurlijk al zoveel de hele tijd werken met onszelf. Maar dat zou me niet eens uitmaken. Er komt vast wel iets op. En dat heb ik ook met de zorg in het huis. Dat ik zou, na, mijn kerngezin, zou ik ook wel dit gunnen. En kijk, mijn kinderen, daar doen wel heel veel van dit. Maar heb je dat niet, Niek? Dat je zegt dat je denkt, oh, ik zou het mezelf hebben.
SPEAKER_00En hoe was jouw week eigenlijk? Dus dankjewel, het klinkt als een hele mooie week ook waarbij je dus echt ook energie krijgt. Zo klinkt het.
SPEAKER_01Mag ik er nog één ding over zeggen? Want dat was toch wel heel mooi. We hadden deze week die post over de oorlog. Een kind van nu voert de oorlog van toen. En dat wil ik even delen. Dat sloot er zo mooi op aan. Er was echt iets wat met een opstelling of een sessie die daarmee te maken had, dat je zeg maar dat hele veld, dat het werd opgesteld. En dat het letterlijk werd teruggegeven. En dat ze weer opnieuw eigenlijk voor de eerste keer naar voren kon kijken, de moeder. Waardoor die kinderen ontlast zijn. En dat jullie in het huis volgens mij ook terugkregen dat de moeder anders werd ervaren. Dat de kinderen toch zeiden: en daar hebben we nu weer een verdiepende sessie mee gedaan. Tijdens de tweede, twee dagen. Dus ik ben ook heel benieuwd wat ze weer teruggeven. Maar wat er al gebeurde bij die zoons in de opstelling, dat was iets wat voor de eerste keer gebeuren, dat was echt zo mooi.
SPEAKER_02Dus eigenlijk zou het leuk zijn om terug te laten komen volgende keer. Want die oorlog, dat komt hier in het huis, speelt echt een grote rol. Niek in onze kennismakingen en de gesprekken die we voeren, maar ook in de klachten van de kinderen die hier komen, vooral kinderen die onbegrijpelijk agressieve gedachten hebben, moordgedachtes. En soms zijn die moordgedachtes voor ons super goed te begrijpen, door wat ze hebben meegemaakt in hun leventje. Dus of we heel veel geweld hebben gezien of heel veel machteloosheid hebben moeten doorstaan. En dat is natuurlijk heel logisch dat die moordenaar die in ons allemaal scheld eruit wil komen om de controle, de macht te herstellen, als je machteloos bent gewerken. Maar soms, ik denk dat jij ook wel van die jongeren in zorg hebt gehad, Niek, zijn er ook wel kinderen die zeggen. ik weet niet waarom ik die gedachten heb. Maar ik ben alleen maar agressief. En ik zou zo graag iemand willen doodmaken. En dan knutselen we hier weleens grote vraagtekens bij, een bom vol ontploffingen. Van hoe komt dat nou? En als je het echt niet kan begrijpen vanuit het leven en het hier nu. Maar dan zie je gewoon toch vaak dat die oorsprong in die generatie zit. En dan is het toch vaak die Tweede Wereldoorlog. De slachtoffers, de Joodsefamies die zich niet hebben kunnen beschermen. En Indonesië in dit geval bijvoorbeeld. En we hadden eerder ook weer een prachtige opstelling over, dat iemand opstelde van hoe kan ik de somberte van mijn broer begrijpen. En dat het toch ook weer in de opstelling kwam. Dat er dus iemand had moeten vluchten, maar die daar was nooit meer over gesproken, die was verdwenen. Dat soort dingen. En dan komt dat toch weer naar voren.
SPEAKER_00En wat ik zo heftig vind, is families die alles zijn kwijtgeraken, waarbij heel veel familieleden zijn vermoord, dat er in een systeem van een jongen of een kind zit, je kan op niemand bouwen. En je kan niks van bezit verzamelen, want het kan zomaar weg zijn, het moet allemaal vanuit jezelf komen. Dus een soort van die overlevingsdrang. De onveiligheid die een kind dan al voelt.
SPEAKER_02En Arthur Menkel heeft hier net een hele goede podcast over gemaakt. Joodse raad van Twente, die groeit heeft al zijn leven lang dat onveilige gevoel. Ook als het feitelijk heel veilig is, chekt altijd waar de uitgang is of waar een escape is. En heeft er een hele mooie podcast over gemaakt, over dit. En niet alles is intergenerationeel, hè, maar er is toch wel echt een gedeelte. Wat we echt kunnen begrijpen vanuit het verleden. Dat is wat we meedragen. Wat generatie op generatie.
SPEAKER_01En wat nog heel mooi is, want ik zei net over teruggeven, eigenlijk wil ik het nog even nuanceren. Want het is eerder dat ze het zien hoe het geweest is. Dus dat ze het kunnen aankijken, ja, zo was het. Opa is echt gek geworden. Oma wist echt niet meer wat ze moest doen van verdriet. Dus die is energetisch uitgecheckt. En dat is dus wat ik nu zie bij mijn kind. Dit klopt. En op het moment dat het kind dus en de moeder ook, of de vader de helende beelden ziet, dan ontstaat er eigenlijk al heel. Dus het gaat echt over die hele beelden verzamelen voor kinderen in dit geval. Zodat ze het begrijpen. Het is eigenlijk een hele mooie symboliek. Als papa en mama te zwaar belast zijn, dan staan ze eigenlijk naar het verleden te kijken. Dan kijken ze daar. Maar dat doen jongeren dus, of kinderen doen dat dan ook. Want dan kijken ze tegen de rug van papa en mama. Ze hebben letterlijk geen voorbeeld. Waardoor ze daar ergens moeten kijken. Ze doen allerlei indrukken op. Maar ze weten begot niet wie ze zelf zijn. Dus ze moeten weer omgedraaid worden. Weer naar het heden mogen kijken. Het was zo mooi opsteming.
SPEAKER_00En dat doe je dus met ouders. En het effect gaan de kinderen.
SPEAKER_02En het effect gaan, want die kinderen zijn daar natuurlijk helemaal niet bij. Maar eigenlijk ouders, het is voor iedereen. Ook zij die nog geen ouder zijn of nooit zijn geweest, voor hun is natuurlijk ook hartstikke mooi. Ja jij vroeg mij. Hoe is jou weef geweest? Nou ja, niet omdat ik nu over mijn week wil praten, maar ik kom erop, omdat je vertelt net over, dan als ze het beeld weer zien, dan gaan ze er anders over nadenken. Dat is wat wij natuurlijk ook zien als we bijvoorbeeld vanuit de GGZ-gedachte EMDR geven. Dus ik had nu een meisje deze week die gaf ik traumatherapie voor een geweldsincident van haar moeder naar haar. En dat is al twee jaar geleden gebeurd, maar ze zit helemaal nog vast daarin. Maar vooral in de vecht de vechtmodus naar haar moeder, die maar niet afgemaakt kon worden. En daarmee ook heel veel afstand naar haar moeder. Dus we gingen gewoon een hele normale EMDR doen. Die ik vervolgens wel wegpakte en daar een rescripting van maakte. So vanuit IFS van oké, wat had je een kleintje gewild dat er was gebeurd. Maar wat heel mooi was, dus waar ze eerst alleen maar vast in die boze ogen van mijn moeder, hoe agressief ze was. Ze leek wel een monster en dat. En daarna vervolgens dat zij ook nog eens haar moeder ook gaan aanvallen daarna. En dan de beelden van. Dus eerst haalden we het beeld weg van de agressieve ogen. Daarna kwam het tweede beeld van oké, ik heb haar eigenlijk ook aangevallen. En toen zag ik eigenlijk boze en bange ogen tegelijk bij mijn moeder. En bij het verwerken van het MDR, kwam dus natuurlijk dat ze mild werd. En dat ze ging zien. Mama heeft eigenlijk best wel geprobeerd om het goed te maken. En ze heeft heel vaak sorry gezegd. En ik zag haar machteloosheid. Blijkbaar wist ze ook niet wat ze moest doen. Dat zijn dan die dingen die ze gaan zeggen. En dat is eigenlijk in essentie het hele van trauma. Sowieso moeten we er eerst over gaan praten. Dan moeten we het weer zien. En pas als we zien en een ander perspectief opkrijgen. Dat doe jij door het op te stellen of door. En dan kunnen we ook weer mild ernaar worden. En dan kunnen we het weer gaan laten gaan.
SPEAKER_00Alsof je het ook verbreidt hè? Alsof je een groter verhaal maakt, terwijl iemand dan vastzet in een heftig dramatisam.
SPEAKER_02Dus heel erg gelijk. En waar ik ook moest denken over, je vroeg, hoe was mijn week? Overigens ben ik ook heel erg benieuwd naar jouw week, want we hebben altijd soort gelijke weken. Maar ik had gisteren een nieuw gezin hier een kennismakingsgesprek. En die kennismakingsgesprekken, daar ben je een keer bij geweest en is die zijn prachtig. Alles leuk als je een keer nog een keer mee kon bij mij. Dus er zat een familie in drie generaties bij ons, grootouders, ouders, drie grootouders. Ouders en drie kinderen. En die waren echt sceptisch. Dus die grootouders, die kwamen echt zo met hun handen over elkaar zitten. Kwamen echt uit familiar echt niet werd gesproken, waar dat echt gewoon niet lullen, maar poetsen. Weet je, gewoon doorpakkers, doen families. Die zaten hier echt. Ja, ze hielden echt. Dat was duidelijk heel veel van hun kleinkinderen, alle ballen op die kleinkinderen wonen al een heel leven met elkaar in datzelfde dorp. Heel hechte familie, maar niet praten. Want dat doe je niet. Sowieso heeft hij, dat herkennen jullie vast ook, die naoorigse generatie, is natuurlijk van het opbouwen van het land en we gaan door, dit heeft geen zin. We moeten door niet praten, maar doen. Ja, er komt er iets op, of niet? Ja, waarschijnlijk herkenbaar. Dus ze zaten echt zo sceptisch te zijn. En toen, door de familieverhalen die we openen, gingen ging het inderdaad over een ongeluk wat 30 jaar geleden was gebeurd. En die grootouders die braken helemaal open in verdriet. En een van die van de andere kant van de familie, zei tegen haar dochter, de accoude zei. Zie je nou, ik zei toch tegen je dat die man kan voelen. Die man zat helemaal open. En het was prachtig. En grootmoeder ook. En ze konden eindelijk na al die jaren praten over dat verdriet. Maar dan wel vanuit een helende manier. Dus praten over ellende kan je vooral helemaal openzetten en kapot maken. Maar als je er wat mee doet, dan kan het je heden. Dus die oma ging vertellen dat het zo zwaar was en dat ze zo hard voor iedereen aan het werken was. Maar dat ze dan toch werd geschroffeerd op kleine momenten en haar man er niet voor haar was. En groot vader ging vertellen dat zijn zijn hele wereld in elkaar zakte. En dat hij nog tot op de dag van vandaag machteloos is. En dus de hele tijd controleerd en beschermd. En ze gingen naar en we gingen erover verbinden. Jullie zijn het nu aan het doen. Jullie zijn hier nu met elkaar over aan het praten. Jullie kunnen het gewoon. En toen was echt zo. En ze gingen weg en ze zeiden allebei, vooral die moeder die binnen, die grootmoeder die binnenkwam, dit is echt niks voor mij. Ik wilde eigenlijk niet komen, want ik haat het als ik ga huilen en ik ben bang dat ik ga huilen. Die zei, ik ben echt opgelicht. En die vader zei, ik ben ook echt opgelicht. Ja, wel blijkbaar werkte het toch wel, af en toe een beetje iets van de drukke af. Wat gebeurde met de kinderen? Want het was een kind. Ja, het was prachtig natuurlijk. Want kijk, als grootouders die nooit huilen, echt gewoon eerlijk en puur emotioneel worden voor iets wat wezenlijk was. Wat er gebeurt, iedereen gaat huilen, maar niet wenen. Iedereen wordt gewoon geraakt. En wij zijn er natuurlijk om die holding te bieden voor de veiligheid. Dus ze voelen ook allemaal iets fijn. We kunnen gewoon? Ze huilen met elkaar bijna collectieve tranen. En dat gedeelde verdriet voelen dat alleen al is heen. Of wat dacht je van ouders en kleinkinderen die naar. Die opa kijken en denken, zie je nou, hij kan dus wel voelen. En dan komt mildheid. En dan heb je dus tweeënhalf uur, twee uur, drie kwartier met elkaar de kamer gezeten. En je weet eigenlijk al dat dat moment van toen grootouders en ouders zo wezenlijk heeft bepaald dat dat kind in het hier het nu bang is voor datzelfde. En het zit in alles. Het is niet alleen intergenerationeel trauma, het is ook intergenerationele overdracht. En ook reële angst in het hier en het nu.
SPEAKER_00En bang voor hetzelfde. Wat bedoel je daarmee?
SPEAKER_02Ja, dat er dus dan weer een ongeluk zou gebeuren, dat hetzelfde weer zou gebeuren.
SPEAKER_00Dus iets heftigs wat alles verandert.
SPEAKER_02En dat is dus, denk ik, wat jij ook doet. Je kan meerdere perspectieven in de kamer brengen en dus mensen van een andere kant ernaar laten kijken. Doordat wij in het huis, die drie generaties er in de kamer zitten. En dat is zo helend. Want het is collectief gebeurt het. Maar als dat niet zomaar kan. Dat kan bij ons in het huis, omdat die kinderen dwingen, die families, om hier te komen met hun klaar. Maar we hebben de oude trajecten is dat natuurlijk anders. Dan zijn het meer mensen die hebben vragen, die kunnen niet zomaar die hele familie meekrijgen, wat je wel zou willen. Maar dan alsnog kan het gebeuren, doordat je dus opstelt en die ander perspectief erin krijgt. En dan wordt er eigenlijk ook collectief gehuild, toch?
SPEAKER_01In jouw groep, is het hetzelfde. Want ook de representanten staan natuurlijk op de plekken van de verschillende familieleden. En daar worden tranen gehuild die zo diep zijn en die dan ook weer voor de representanten helend zijn. Want het is vaak altijd weer een thema wat dan ook weer iets bezelijks is voor hem of haar. Maar je kan dus tranen huilen voor de ander. En dat is een mooie rente magie.
SPEAKER_02Wij doen eigenlijk precies hetzelfde. Het lijkt zoveel. En het is net anders. Maar ook voor het huis. Hoe wij werken, is het inmiddels niet meer zo anders. Het is gewoon precies hetzelfde, vanuit een heel andere achtergrond. En daar gaan we nog veel meer over vertellen. En dat is echt interessant.
SPEAKER_00Want daarvoor zitten we ook hier bij elkaar. Want het zijn twee verschillende werelden, maar eigenlijk doen we heel erg gaan we naar dezelfde pijn ook toe, op een andere manier. Dus er is heel veel te zeggen over waarom moeten we deze twee werelden verbinden. Maar daar gaan we nog meer over hebben.
SPEAKER_02Niek, hoe was jouw week?
SPEAKER_00Ik had dus een hele mooie week. Want ik zit heel vaak in deze kamer sessies te doen. Elke sessie, weet je, elke gezin heeft weer. Daar zou je een boek over kunnen schrijven. Maar ik was maandag gevraagd om door Hanna Verboom. Ze heeft een nieuwe documentaire gemaakt. Dat heet Samen. En die was fantastisch. Ze had mij gevraagd om in het panel te zitten na de premier en de Danar om vanuit het perspectief van de GGZ iets te vertellen over de documentaire. Maar het was zo'n fantastische documentaire. Dus ik had hem zondagavond voor de eerste keer gezien. Ik kon gewoon niet slapen, omdat ik zo geïnspireerd was. En is zij heel inspirerend. Zij heeft al twee eerdere documentaire over psychische kwetsbaarheid gemaakt. De eerste uit de schaduw gaat over haar psychische kwetsbaarheid, waar ze over vertelt. Daarna komt samen uit de schaduw en dan gaat ze met haar boer, die dezelfde psychische kwetsbaarheid heeft, gaat ze op zoek van wat zijn er dingen die werken. En deze documenter kwam ze dus op uit van het gaat over samen. Dus dat we in verbinding met de ander moeten helen. Ja, kijk, is ook weer hetzelfde. Over het collectief. Het collectief. En ik moest ook een aantal keren aan jou denken. Vanwege dat Ubuntu ook in de documentaire naar voren komt. Zij is opgegroeid in Oeganda onder andere. En zij heeft dan contact met haar Oegendese vriend Zek. En zij vertelt van: we hebben zoveel mensen in Nederland die willen helpen. En die vrijwilliger zijn, 7,5 of 8,5 miljoen mensen. Dus we willen elkaar helpen. Dus wij hebben ook boem toe, zijn ze tegen Zek. En toen zei Zeker van ja, dat is geen obente. Is echt dat je afhankelijk durven te zijn van elkaar. Dat je aangewezen bent op elkaar, dat je het niet zonder elkaar kan. Dat is elkaar helpen. Dan sta je toch in een hogere positie dan de andere. Ja, dat is top-down, is niet gelijkwaardig. En super inspirerend. En er zijn er heel veel projecten, dus die zijn er al, van mensen die andere mensen in verbinding brengen, gewoon in het in dorpen. Er zit een jongen. Er zit een jongen in de Marokkaanse achtergrond die helemaal heeft doorleefd vanuit zijn familie. Heeft heftige dingen meegemaakt en gaat dan pubus inspireren met zijn verhaal en zoveel wijsheid zit erin. Maar wij kunnen als Nederlandse cultuur echt hierin iets leren. van andere cultuur, want wij zijn iets verleerd. En dus vanuit de GGZ kan ik ook alleen maar zeggen van ja, wij hebben hier ook aan bijgedragen dat wij eilandjes zijn geworden. Want wij hebben meer een onderscheid gemaakt tussen normaal en niet normaal. En dat is overgenomen in de maatschappij, onze manier van praten en diagnostieren. En daardoor zijn we ook nog de mensen nog verder buiten de boot gevallen. Hebben we groepjes ook nog gestart? Voor mensen met somberheid en mensen met deze klachten. Terwijl het moet in de maatschappij plaatsvinden.
SPEAKER_02En ook ter onschuldiging van de GGZ, dat de GGZ zoiets doen, is gewoon ook door maatschappelijk maatschappelijk zijn omgaan met collectiviteit en individualisme. Dat is ook zo. Dus één is een voedingsbodem voor de ander. Ik denk toch ook dat het goed is om te zeggen. Uiteindelijk gaat dus waar we het nu over hebben, alles over het collectief, toch? Dat eigenlijk dat één op één, dat is zo veilig en fijn, maar de echte kwaliteit en de echte heling en het echte verandering. En toch die collectiviteit.
SPEAKER_01En de effectiviteit is ook veel groter. We willen dat van nature doen. En het trauma ontstaat ook in relatie tot een ander. Dus het moet ook geheeld worden weer. Met een ander. En het liefst met meerdere. Dan werkt het krachtiger, nog krachtiger.
SPEAKER_00Volgens mij kunnen we sowieso al uren doorpraten over hoe onze week was. We gaan de volgende aflevering gaan we kijken van wat doen jullie nu bij elkaar? Waar kom je vandaan uit welke wereld? Wat misten je? Wat brengt de verbinding van twee werelden? Dus daar gaan we de volgende keer over hebben. Dank jullie wel.