Afscheidsspeech - Deuteronomium 1:1-18

Welke woorden zou jij je dierbaren willen meegeven voordat je sterft of voor een lange tijd afscheid neemt? 

💬 Laat een reactie achter via WhatsApp
📲Heb jij de MijnBijbel app al gedownload?
🌟 Laat een review achter in jouw podcastapp!
☕Steun onze missie en doneer een kopje koffie
📖Lees de tekst mee op debijbel.nl
📱 Abonneer op ons WhatsApp kanaal
📷Volg ons op Instagram
💡Schrijf je in voor tweewekelijkse Bijbelse inspiratie
❤️Lees meer over het Bijbelgenootschap

Transcript

Leuk dat je luistert naar dagvers, de dagelijkse podcast van het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap. Ik ben Dries. 

Gisteren vierden we het feest van Pasen. Jezus is opgestaan uit de dood. Vandaag gaan we terug in de tijd. De komende dagen halen we onze inspiratie uit het boek Deuteronomium. Dat Bijbelboek bevat toespraken van Mozes waarin hij terugkijkt op de geschiedenis, maar ook het volk voorbereidt op een nieuw leven in het beloofde land. We starten in het eerste hoofdstuk en lezen vers 1 tem 18.

In dit boek staat opgeschreven wat Mozes tegen de Israëlieten gezegd heeft toen ze in Moab aangekomen waren.
Moab ligt ten oosten van de Jordaan. Het kamp van de Israëlieten lag in de buurt van de stad Suf. Dat is tussen de stad Paran aan de ene kant, en de steden Tofel, Laban, Chaserot en Di-Zahab aan de andere kant.
Toen het volk van Israël in Moab aankwam, was het veertig jaar geleden dat ze vertrokken waren uit Egypte. Normaal is het maar elf dagen reizen van de berg Horeb naar de plaats Kades-Barnea, via de Seïr-bergen.
Kort voordat het volk Moab bereikte, had Mozes de koningen Sichon en Og verslagen. Sichon was de koning van de Amorieten, en zijn paleis stond in de stad Chesbon. Og was de koning van Basan, en zijn paleizen stonden in de steden Astarot en Edreï.
Mozes hield een toespraak, zoals de Heer het hem gezegd had. Mozes gaf het volk duidelijk uitleg over alle wetten van de Heer. Dat gebeurde op de eerste dag van de elfde maand.
Mozes zei tegen de Israëlieten: ‘Toen wij bij de berg Horeb waren, zei de Heer, onze God, tegen ons: ‘Jullie zijn hier nu lang genoeg geweest. Maak je klaar om verder te reizen. Ga naar het bergland van de Amorieten en naar het gebied van de Kanaänieten. De Kanaänieten wonen in het hele land: in het Jordaan-dal, in de bergen, in de heuvels in het westen, in de Negev-woestijn en langs de kust. Ga dan verder naar de Libanon-bergen in het noorden, en naar de grote rivier de Eufraat.
Dat hele gebied moeten jullie veroveren. Dat is het land dat ik jullie zal geven, zoals ik beloofd heb aan jullie voorouders Abraham, Isaak en Jakob.’
Ik, Mozes, zei toen tegen jullie: ‘Ik wil jullie leider zijn, maar ik kan het niet alleen. Want de Heer, jullie God, heeft ervoor gezorgd dat jullie een groot volk geworden zijn. Er zijn nu net zo veel Israëlieten als er sterren aan de hemel zijn. En ik hoop dat de Heer, de God van jullie voorouders, dit volk straks nog veel groter zal maken. En dat hij jullie rijk en gelukkig maakt, zoals hij beloofd heeft.
Omdat jullie zo’n groot volk geworden zijn, kan ik het werk niet alleen doen. Ik kan niet al jullie problemen en ruzies oplossen. Daarom wil ik dat jullie in elke stam een paar mannen aanwijzen. Wijze en verstandige mannen, met veel ervaring. Ik zal hun de leiding geven over de stammen.’
Toen zeiden jullie tegen mij: ‘Dat is een goed voorstel.’ Dus koos ik verstandige en wijze mannen uit als leiders van de stammen. Zij kregen de leiding over groepen van duizend, van honderd, van vijftig en van tien mensen. Ook heb ik mannen uitgekozen om de stammen te besturen.
Daarna zei ik tegen de mannen die recht moesten spreken: ‘Als je rechtspreekt, moet je altijd naar alle partijen luisteren. Jullie moeten eerlijk rechtspreken. Luister niet alleen naar mensen van je eigen volk, maar ook naar vreemdelingen.
Jullie moeten alle partijen gelijk behandelen. Luister net zo goed naar arme als naar rijke mensen. Laat je door niemand bang maken, want jullie spreken recht namens God. En als een zaak te moeilijk is, kom dan naar mij. Dan zal ik een beslissing nemen.’
Zo heb ik jullie allerlei regels gegeven om goed recht te kunnen spreken.

---

Na veertig jaar reizen door de woestijn staan de Israëlieten op het punt om het beloofde land binnen te gaan. In het boek Deuteronomium staan de afscheidswoorden van hun leider Mozes opgeschreven. Mozes kijkt terug op hun tijd in de woestijn en geeft het volk bij herhaling een aantal lessen mee. Hij benadrukt dat de Israëlieten ook in het nieuwe land moeten onthouden wat God voor hen heeft gedaan. Hij spoort hen aan om zich aan zijn wetten te houden. Dan zal het ook in het beloofde land goed met hen gaan. Deuteronomium betekent letterlijk: ‘tweede wet’. In het Hebreeuws heet het boek Debariem: ‘de woorden’, naar het begin van het boek: ‘Dit zijn de woorden’ ... van Mozes. Na het uitspreken van deze afscheidsspeech mag hij het volk loslaten.  

Welke woorden zou jij je dierbaren willen meegeven voordat je sterft of voor een lange tijd afscheid neemt?