Leuk dat je luistert naar dagvers, de dagelijkse podcast van het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap. Ik ben Dries. 

Vandaag is het 4 mei. In Nederland wordt dan de jaarlijkse herdenking gehouden van oorlogslachtoffers. We lezen het eerste deel van Psalm 22 dat smeekt om Gods nabijheid met de dood voor ogen.

Mijn God, mijn God,
waarom hebt u mij alleen gelaten?
Hoe hard ik ook schreeuw,
u redt mij niet,
u blijft ver weg.
Overdag roep ik: ‘Mijn God!’
maar u antwoordt niet.
’s Nachts roep ik: ‘Mijn God!’
maar ik krijg geen rust.

God, u bent heilig!
Uw troon staat in de tempel,
daar zingt uw volk voor u.
Onze voorouders hebben op u vertrouwd.
Ze vertrouwden op u, en u bevrijdde hen.
Ze riepen u om hulp, en u redde hen.
Ze vertrouwden op u, en u hebt hen geholpen.

Ik ben minder waard dan een mens,
ik ben niet meer waard dan een worm.
Iedereen beledigt mij,
niemand heeft respect voor mij.
Mensen die mij zien, lachen me uit.
Ze schudden spottend hun hoofd.
Ze zeggen: ‘Vertrouw op de Heer!
Bij hem ben je toch veilig?
Hij zal je wel redden,
hij is toch je vriend?’

U haalde me uit de buik van mijn moeder,
u liet me drinken aan haar borst.
Toen ik geboren werd,
vingen uw handen mij op.
Al voor mijn geboorte was u mijn God.
Laat mij dan nu niet alleen!
Want ik ben in nood,
en er is niemand die mij helpt.
Mijn vijanden zijn overal om mij heen.
Het lijken wel wilde stieren.
Het lijken wel brullende leeuwen,
die me willen grijpen en doden!

Ik voel me als water dat wegstroomt.
Mijn lichaam valt uit elkaar,
mijn hart klopt haast niet meer.
Mijn kracht is weg,
ik kan niet meer spreken.
U laat me bijna sterven.

Mijn vijanden zijn overal om me heen,
dreigend als blaffende honden.
Mijn handen en voeten zijn vastgebonden.
Ik kan mijn botten tellen,
zo mager ben ik.
Mijn vijanden zien het met plezier.
Ze verdelen mijn kleren,
ze loten erom.
Heer, kom bij me en geef me kracht!
Wacht niet langer, help mij.
Red mijn leven,
bescherm me tegen mijn vijanden.
Honden zijn het, leeuwen, wilde stieren!

Hoor mijn gebed en bevrijd mij.

---

Vandaag herdenken we de doden. Jezus stierf met de Psalm van deze dagtekst op zijn lippen: 'Mijn God, mijn God waarom verlaat U mij?' (Marcus 16:34). Zo dichtbij de dood kan zelfs Gods Zoon zich verlaten voelen. Wanneer we geconfronteerd worden met de dood, kan God zo ver weg lijken. Toch is dit niet het einde van deze Psalm - wie verder leest, leest over hoop, over een maaltijd voor armen, over zingen in de tempel. Zelfs nu de psalmist verlatenheid ervaart,  put psalmist hoop uit de gedachte dat er ooit weer in Gods huis gezongen zal worden. Het loflied op God heeft het laatste woord, niet de dood. 

Ben je weleens geconfronteerd met de dood in je nabije omgeving? Wat gaf toen troost?