Leuk dat je luistert naar dagvers, de dagelijkse podcast van het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap. Ik ben Daniel.

Vandaag lezen we uit Psalm 102:1-12.

Een gebed van iemand die bijna sterft van ellende. Hij vertelt aan de Heer hoe ongelukkig hij is.
Heer, hoor mijn gebed,
hoor hoe ik om hulp roep.
Verberg u niet voor mij.
Ik ben in nood,
luister naar mij!
Ik roep naar u,
geef mij toch antwoord.

Elke dag word ik zwakker,
mijn lichaam is heet van de koorts.
Ik heb nergens kracht meer voor,
eten wil ik niet meer.
Ik ben mager van verdriet,
je kunt bijna mijn botten zien.

Ik ben alleen,
als een vogel in de woestijn,
als een uil in een verlaten huis.
Ik lig wakker,
ik ben alleen,
als een eenzame vogel op het dak.
Mijn vijanden lachen me uit.
Ze schelden en spotten, elke dag weer.

Ik eet zand in plaats van brood.
Ik drink mijn eigen tranen,
zo veel verdriet heb ik.
Want u bent woedend op mij!
Het is alsof ik afval ben,
alsof u mij hebt weggegooid.
Mijn dagen gaan zomaar voorbij,
al mijn kracht is weg.

---

‘Sorry, ik klaag even, hoor.’ We durven soms haast niet eens te vertellen waar we mee zitten, omdat we denken dat anderen dat niet van ons willen horen of zich dan uit het contact terugtrekken. We hebben het gevoel dat we altijd met iets positiefs moeten afsluiten, dat er licht moet zijn aan het eind van de tunnel. Maar naar wie ga je dan als je het echt heel moeilijk hebt en je heel ongelukkig en alleen voelt, zoals de dichter van deze psalm? Hij roept het uit naar God. Hij heeft het gevoel dat hij bijna sterft van ellende en hij stort zijn hart uit bij God.

Bij wie kun jij terecht op je moeilijkste momenten?