Leuk dat je luistert naar dagvers, de dagelijkse podcast van het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap. Ik ben Hanna.
Vandaag lezen we uit Psalm 46.
Een lied van de Korachieten. Voor de zangleider. Op de wijs van het lied ‘De jonge meisjes’.
Bij God zijn wij veilig.
Hij helpt ons als we in nood zijn.
We hoeven niet bang te zijn,
ook al beeft de aarde,
ook al vallen de bergen in zee.
Laat de zeeën maar bulderen,
laat de bergen maar beven,
wij zijn niet bang.
Er stroomt een rivier door de stad van God.
Daarom is er vreugde in de heilige tempel,
in het huis van de allerhoogste God.
God zelf woont daar.
Hij helpt de stad, elke dag opnieuw.
Met zijn hulp blijft de stad stevig staan.
Als God zijn stem laat horen,
worden alle volken doodsbang.
Koninkrijken verdwijnen,
en de hele aarde beeft.
De machtige Heer helpt ons,
de God van Jakob beschermt ons.
Kom en zie wat de Heer heeft gedaan.
Wat hij doet, verbaast iedereen.
Overal maakt hij een eind aan de strijd.
Alle wapens maakt hij kapot.
Hij breekt ze in stukken,
en gooit ze in het vuur.
Stop met de strijd,
en weet dat de Heer God is.
Hij heerst over alle volken,
hij heerst overal op aarde.
De machtige Heer helpt ons,
de God van Jakob beschermt ons.
---
De schrijver van Psalm 46 zoomt uit. Net als in de psalmen die we gisteren en eergisteren lazen, gaat het ook in deze psalm over God als beschermer. Maar de beelden die Psalm 46 gebruikt zijn groots: de aarde die wankelt, bergen die in de zee storten, koninkrijken die ineenstorten.
Tijdens oorlogsgeweld kunnen mensen ervaren dat de aarde schudt en alles in kan storten. Niet alleen de soldaten ervaren dat, maar ook de gewone burgers. Maar God staat erboven, zegt de psalmist, en als hij spreekt, luistert iedereen. Wat er ook gebeurt, Gods einddoel is duidelijk: uiteindelijk houdt de strijd op. Alleen God heeft de macht om dat voor elkaar te krijgen. Hij zal ervoor zorgen dat er een eind komt aan alle oorlogen, hij zorgt voor vrede en bescherming voor iedereen.
God heeft de macht over alle volken op aarde, zegt de psalmist. | Hoe ervaar je dat zelf, en wat merk je daar in deze tijd van?