Leuk dat je luistert naar dagvers, de dagelijkse podcast van het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap. 

Vandaag lezen we uit Psalm 69:1-19.

Een lied van David. Voor de zangleider. Op de wijs van het lied ‘De lelies’.
Red mij, God,
want ik krijg bijna geen adem meer.
Het is alsof ik verdrink,
alsof ik wegzak in de modder.
Nergens vind ik meer steun!
Het is alsof ik meegetrokken word
door de stroom van een rivier,
in water dat te diep is.

Ik bleef steeds om u roepen,
maar nu kan ik niet meer,
er komt geen geluid meer uit mijn keel.
Ik bleef kijken of ik u zag,
maar nu zijn mijn ogen te moe.

Ik heb heel veel vijanden,
meer dan ik kan tellen.
Ze haten mij zonder reden.
Ze willen me kwaad doen
en ze vertellen leugens over mij.
Ze willen dingen van mij terug
die ik nooit heb gestolen.
God, u weet dat ik verkeerd geleefd heb,
u weet dat ik schuldig ben.
Heer, machtige God,
zorg dat mensen die op u vertrouwen,
zich niet voor mij hoeven te schamen.
God van Israël, laat mensen die u zoeken,
niet lijden door mijn fouten.

Ik ben ongelukkig omdat ik u trouw ben.
Niemand heeft respect voor mij!
Zelfs mijn familie wil me niet meer kennen,
ik ben een vreemde voor mijn eigen broers.
Mijn liefde voor uw tempel is groot,
ik kan aan niets anders denken.
Het doet mij pijn als mensen u beledigen.

Ik huilde omdat ik u liefheb,
ik at niet en ik dronk niet.
Maar ik werd door iedereen beledigd.
Ik trok sombere kleren aan,
maar ik werd door iedereen uitgelachen.
Nu wordt er op straat over mij gepraat,
en dronken kerels zingen liedjes over mij.
Heer, ik vraag u om hulp,
laat mij opnieuw uw goedheid zien!
Antwoord mij, God,
want uw liefde is groot.
Laat mij uw trouw zien, en red mij.
Red mij van mijn vijanden,
laat me niet sterven!
Het is alsof ik stik in de modder,
alsof ik verdrink in diep water.
Laat de stroom van het water me niet meetrekken,
laat me niet verdrinken in de diepte.

Antwoord mij, Heer,
want u bent goed en trouw.
Help mij, want uw liefde is groot.
Verberg u niet voor mij,
geef mij toch antwoord,
want ik ben in nood.
Kom bij me en red mijn leven,
bevrijd me van mijn vijanden.

---

Deze psalm is geschreven vanuit het perspectief van iemand die die keuze gemaakt heeft. De psalmist heeft het gevoel dat hij verdrinkt, wegzakt in de modder en door het water wordt meegesleurd. Hij heeft zich schor geschreeuwd. Het enige dat hij nu nog kan roepen is: ‘Red mij, God!’ Zijn situatie lijkt uitzichtloos. Waarom? Omdat hij zoveel van God houdt. Vroeger was dat heel anders, toen leefde de psalmist helemaal niet met God. Maar hij is helemaal omgekeerd, en dat vinden de mensen maar lastig… 

Hoe kijk jij naar mensen die alleen maar met het geloof bezig zijn?