Leuk dat je kijkt en luistert naar dagvers, de dagelijkse podcast van het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap. Ik ben Daniël. 

Vandaag lezen we uit Marcus hoofdstuk 15 vers 33 tot en met 39. 

Om twaalf uur ’s middags werd het opeens donker in het hele land. Drie uur lang bleef het donker. Toen, om drie uur ’s middags, riep Jezus luid: ‘Eloï, Eloï, lema sabachtani?’ Dat betekent: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij alleen gelaten?’ De mensen die daar stonden, hoorden het. Sommigen zeiden: ‘Hoor je dat? Hij roept Elia!’
Snel pakte iemand een spons en deed die in zure wijn. Toen deed hij de spons op een stok en stak hem omhoog. Zo kon Jezus wat drinken. De man zei tegen de anderen: ‘Nu zullen we eens zien of Elia echt komt. Of hij Jezus van het kruis af komt halen.’ Maar Jezus gaf een luide schreeuw. Toen stierf hij.
Op hetzelfde moment gebeurde er iets in de tempel. Het gordijn voor de heilige zaal scheurde doormidden, van boven naar beneden.
De Romeinse officier die bij het kruis stond, zag hoe Jezus stierf. En hij zei: ‘Geen twijfel mogelijk! Hij was de Zoon van God!’

Soms voel je je misschien alleen in je geloofsvragen en -twijfels. God voelt ver weg en je voelt je vervreemd van christenen die zo overtuigd lijken te zijn van hun geloof. Toch ben je zeker niet de enige – en zelfs Jezus weet hoe het is om je volledig verlaten te voelen. 

Het is het grote wonder: de ‘incarnatie’. Jezus, God zelf, is mens geworden en heeft rondgelopen op deze aarde. Maar nadat Jezus zich drie jaar heeft ingezet voor zijn missie, moet Hij gaan sterven. Hij wordt opgepakt, moet zijn eigen kruis dragen en wordt eraan gehangen. 
Het is een indringend moment: Jezus, God zelf, die moet sterven. Hij zegt in het Aramees: ‘Eli, Eli, lema sabachtani?’, wat betekent: ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?’ Jezus citeert hier Psalm 22:2, maar er gebeurt nog meer. Op dit moment, waarin Jezus het uitschreeuwt, ervaart Hij zelf wat Godverlatenheid is. Sommige theologen zeggen dat Jezus, God zelf, op dit moment atheïst werd. Dat is natuurlijk een prikkelende stelling, maar Jezus heeft ook dan nog een relatie met God, ook al blijft het op dat moment stil aan de andere kant. Je kunt God alleen missen als je nog iets met Hem hebt. Hoe meer je met God hebt, hoe meer pijn het doet als Hij ver weg voelt. 

Als je je door God verlaten voelt, laat dat ook juist een verlangen zijn naar contact met God, naar een relatie met Hem en het ervaren van zijn aanwezigheid.

Voel jij je weleens alleen in je geloofsvragen? Als je je door God verlaten voelt, wat voor verlangen zit daar bij jou dan achter?