Leuk dat je luistert naar dagvers, de dagelijkse podcast van het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap. Ik ben Daniël. 

Vandaag lezen we Psalm 106:1-23.

Halleluja!

Dank de Heer, want hij is goed.
Zijn liefde blijft altijd bestaan.
Niemand kan al zijn daden beschrijven,
niemand is hem dankbaar genoeg.
Zo machtig en zo goed is hij.
Gelukkig zijn mensen die leven volgens zijn regels,
die altijd het goede doen.

Heer, u hebt uw volk lief.
Denk dan ook aan mij,
kom mij bevrijden!
Dan zal ik net zo gelukkig zijn als uw volk.
Dan zal ik blij zijn,
samen met de mensen die bij u horen,
samen met hen zal ik juichen.
Wij zijn niet gehoorzaam geweest aan de Heer.
We zijn schuldig, net als onze voorouders,
want we hebben verkeerde dingen gedaan.
Toen onze voorouders in Egypte waren,
letten ze niet op de wonderen van de Heer,
en ze vergaten hoe trouw hij was.

Toen ze bij de Rietzee kwamen,
verzetten ze zich tegen hem.
Toch heeft hij hen gered,
want hij wilde laten zien hoe goed hij is,
en hoeveel macht hij heeft.
Hij gaf een bevel,
en het water van de Rietzee verdween.
De zee werd zo droog als de woestijn.
Zo liet hij zijn volk veilig verdergaan.

De Heer redde hen van hun tegenstanders,
van de mensen die hen haatten.
Het water bedekte hun vijanden,
ze verdronken allemaal.
Toen vertrouwden ze weer op God,
ze zongen liederen om hem te danken.
Maar al snel vergaten ze
wat hij voor hen gedaan had.
Ze werden ongeduldig,
ze wilden niet wachten op zijn hulp.

Toen ze in de woestijn waren,
wilden ze steeds meer eten hebben.
Ze wilden weten of God hun alles kon geven.
Hij gaf ze eten, zo veel als ze wilden,
totdat ze er ziek van werden.

In de woestijn werden ze jaloers op Mozes
en op Aäron, de priester van de Heer.
Toen ging de aarde plotseling open,
en Datan, Abiram en hun vrienden verdwenen erin.
Een vuur verbrandde die slechte mensen.
Ze stierven in de vlammen, allemaal.

Bij de berg Sinai
maakten de Israëlieten een beeld van een stier,
en ze knielden voor dat beeld.
Ze kozen niet voor hun machtige God,
maar ze kozen voor een beeld,
een beeld van een dier dat gras eet.

Ze vergaten dat God hen gered had,
ze vergaten zijn grote daden in Egypte.
Veel wonderen had hij daar gedaan,
zoals het grote wonder bij de Rietzee.

Toen werd God kwaad op zijn volk,
en hij besloot hen te doden.
Maar Mozes, de vriend van God, verdedigde hen.
Daardoor verdween Gods woede.

---

De geschiedenis van het volk Israël is net als dit lied. Als een refrein keert steeds terug dat het volk God vergeet. Na de wonderen van de bevrijding uit slavernij, het splijten van de zee en het voedsel in de woestijn raakt het volk elke keer ongeduldig, ondankbaar of boos. Dit refrein komt in onze levens ook voor. Wanneer ons werk ons verveeld terwijl we net een mooie vakantie hebben gehad. Wanneer we vermoeid en geïrriteerd reageren op onze partner, net na het vieren van onze trouwdag. Of wanneer we afstandelijk doen tegen een collega of klasgenoot terwijl we zojuist samen een project hebben afgerond. Negatieve gevoelens komen snel omhoog en ons denken overnemen. Dat is zonde, want wanneer we een moment stilstaan en terugblikken is er zoveel dat God ons geeft om dankbaar voor te zijn. En waarschijnlijk liggen er ook veel mooie momenten in de toekomst! 

Wanneer negatieve gevoelens je overheersen, wat helpt je dan om uit het moment te stappen?