dag 17 - je kunt niet iets kwijtraken wat je niet bezit

Mijn melancholische avonturen in Salou, Spanje. 

• geen gel hebben voor de Spaanse lolita’s
• het was vooral heet in mij
• puberale hitsigheid
• mijn eigen ongemakkelijkheid
• proppers
• mijn Hollandse uiterlijk
• leverpijn van de alcohol
• toen de vakantie een nare wending nam
• het rouwgevoel zit nog in me
• je eerste beste vriend

Transcript

SPEAKER_00 0:01

Ik ben Tom Sandarcoe. En het is dag 17.

SPEAKER_01 0:07

Dat betekent dat ik al 17 dagen keihard aan het werk ben om mijn boek uit te brengen.

SPEAKER_00 0:13

Het vordert, maar het gaat nooit zo snel als ik zou willen. Een beetje zoals het leven, toch? Voor je op gaat slapen. De opa lag op sterven. En dat wisten we, maar we gingen toch omdat hij een opleving leek te hebben.

SPEAKER_01 0:36

Ik ging met mijn beste vriend en zijn ouders naar Salau. Dat ligt in Spanje. En dat was in ieder geval toen het Walhalla van zuiend en feestend tiener Nederland. Het was een busreis. De reishoost begon al een uur voor aankomst te vertellen om goed om ons heen te kijken en al onze eigen spullen te verzamelen voordat de bus weer richting Nederland ging. En raad eens welke persoon zijn toiletas in de bus achter liet. Dan is een motherfucking Darko. Het was echt een doodsteek voor mij. Ja, los van de Tranpesta en de borstel zat daar vooral mijn gel in. Hoe kon ik mijn hagen goed doen voor de Spaanse Lolita's als ik geen gel heb? We hadden een appartement met balkon en dan hadden we uitzicht op twee zwembaden onder ons en twee andere gebouwen van het resort. Resort is een heel groot woord, het vakantiecomplex of zo. Het was elke dag uiteraard in salau bloedje heet. En uiteraard was het heet in mei. Puberale hetzigheid wel te bestaan. De drang naar avontuur met als grootste obstakel mijn eigen ongemakkelijkheid. We liepen elke avond met z'n tweeën door de hoofdstraat heen en daar viel altijd wat te zien. Kots op de stoep. Een dronken brit die gewoon slapend in de struiken lag, waarom ook niet? Sportieve auto's met vernieuwblauwe en groene lichtjes eronder. En proppers. Overal proppers met zo'n keycord op mijn nek, met tochop een of ander officieel document van de gemeente Salau. Hallo, guys, what are you doing tonight? Hey zit in een feestje vanavond, boys. Want ja, de meeste van die proppers waren gewoon Nederlands. En ja, ik weet niet of je het weet. Ik weet niet of je ooit een foto van mij hebt gezien, maar ik zie er best wel Hollands uit. Ja, daar kan ik ook niks aan doen. Rustig maar. Wat wij vooral deden was verslaafd raken aan muntjes in een airhockeytafel gooien en dan potjes van vijf minuten spelen. Je weet wat airhockey is, toch? Die tafel begint te blazen. Dan heb je zo'n schijf. Die begint dan ook een beetje te zweven. En je hebt dan. Het lijkt op een soort tepel, maar dan wat harder en groter. Waar moet je het mee vergelijken? Een soort strijkboud, maar dan rond in de vorm van een tepel. En dan kan je daar tegen die puk aanrammen en dan hoop je dat hij in het gleufje van je tegenstander gaat. En ja, die airhockeytafel meet dan automatisch. Of als je gescoord hebt, gaat er allemaal. Lampjes branden, flikkeren, geluidjes af. En dan houdt hij de score bij. Heel verslavend. Die gaat er ook echt van zweten. Een klein beetje spier bij de volgende dag. Je moet je wel bij zeggen, we waren best jong. We hadden weinig geld.

SPEAKER_00 3:48

En ook denk ik weinig durven om echt uit te gaan. Nee.

SPEAKER_01 3:56

Wij doken gewoon kroegjes in waar je dan een potje kon poelen. En dan bestelden we beide een grote glas kinnis of heineken en deden daar dan heel lang over om het op te drinken. Onze levers waren ook best wel ongetraind. Die vriend waar ik mee was. Zoveel dronken we niet. Maar hij was al binnen drie dagen had hij al steken in zijn zijde. Werd hij dan mee wakker. En de Spaanse arts die langskwam, die concludeerde al vrij snel dat het een bekend verschijnsel was in zijn lauw.

SPEAKER_00 4:27

Oorzaak alcohol. Ja.

SPEAKER_01 4:34

Ja, wat we overdag deden. Een beetje slenteren over de boulevard langs winkeltjes, waar je dan voetbal shirts en parfums voor een prikkie kon kopen. En de ene dag zwemden we in de zee en de andere dag in het zwembad van het vakantiecomplex. En avondeten deden we dan met die ouders in restaurants waar het personeel uiteraard Nederlands sprak. En tot op de dag van vandaag, ik snap het nog steeds niet, maar die vader van die vriend, kreeg het in elk restaurant weer voor elkaar om personeel in het harnas te krijgen. Ik stond erbij. Ik weet niet precies, maar de manier waarop hij dingen zei, waarop hij commentaar leverde, waarop hij een compliment gaf, wat eigenlijk niet een compliment was. Het lag sowieso aan zijn biergebruik, dat hij allemaal wat loslippiger werd. Ik weet niet, hij begon ook aan zinnen, maar soms geen punten in verscheen. En het erg was ook nog dat hij dacht dat hij heel grappig was. Maar ja, dat personeel maakt niet uit elk restaurant waar we kwamen, raakte dat personeel beledigd. Ja, plaatsvervangende schaamte voor een man die niet mijn vader was. Maar ik was wel heel erg bang dat ze dachten dat het mijn vader zou zijn. Eén troost, die vriend was best wel klein. Nou, dat was genetisch bepaald, want zijn ouders waren ook heel klein. En ik weet niet of je het weet, maar ik ben vrij lang.

SPEAKER_00 6:00

Dus ik hoop dat het personeel dat heeft gezien dat ik niet van hun was.

SPEAKER_01 6:10

Die toiletas die ik kwijtraakte in de bus, die kwam terug. We zagen een dag later de reishoost van de Vos Bok zo het traphuis ingaan van een ander gebouw van het complex. Ja, wij renden door de gangen en daalden de trappen met drie treden tegelijk af en renden naar buiten en weer een ander gebouw binnen. En toen was ik weer herenigd met mijn Tasta en mijn gel. Ja, en dat was ook het moment dat dingen begonnen te lopen. We kregen in het zwembad aanspraak van twee meiden uit Derby, Engeland. En ze noemden me Tram. En ik verbete daar de hele tijd met Thomson. Ja, I know. Het was een beetje mijn eigen ongemakkelijkheid. Oké. Ik weet niet was totaal geen klik met die meiden, maar we vonden elkaar tegelijkertijd wel interessant, denk ik. En oh ja, hun bikinis waren wit. Dat detail heb ik ook onthouden. We kregen ook aanspraak met de dame achter de bar van het vakantiecomplex, die was wel, denk ik, tien jaar ouder uit Ierland. Dat was echt een aardige vrouw. Heel easy going in het gesprek en ook echt geïnteresseerd in ons terwijl we waren gewoon pubers met puisten. Dat was ook elke dag happy hour trouwens. Dat betekende dus twee halve liters voor de prijs van één. Dat is best makkelijk handig als je niet zoveel geld hebt. En een van die avonden waren we ook dubbel zo dronken. Dat we mee gingen doen naar de bingo. In de hoop de twee derby dames te zien: helaas, die waren het niet. En we dronken de Hoofdstraat weer in en we speelden een potje air hockey. Maar ditmaal belanden die puk vaker op de grond dan in het doel. Want dat is wat alcohol doet, het maak je wat ongeremder. Het was ook dezelfde avond dat een Nederlandse propper het wel voor elkaar kreeg om onze onzekerheid te streden. En liep zelfs met ons mee naar het danscafé waar hij voor werkte. En we kregen korting bij het eerste drankje: en we stelden ons in de hoek op en keken naar de dansende Nederlanders. We waren zelf toch te ongemakkelijk om zelf de nacht al dansend in te gaan. En de volgende dag in het zwembad waren de Derbymeiden er weer. En ik zei elke keer Derby County van de voetbalclub, waardoor zij elke keer weer met hun ogen rolden, want ze hadden niks met voetbal. We maakten een afspraak om over twee of drie avonden samen te gaan dansen met z'n vieren. En ja, je mag best weten, ik werd al hitig van het idee dat ik in een nabije toekomst lekker aan het tongen was met een meid uit Derby. En met een beetje geluk mijn hand op haar borst kon planten en mijn andere hand misschien op haar heup kon leggen en dan heel voorzichtig naar beneden. Er waren ook twee broers met hun vader in Salau aangekomen en dat waren vrienden van ons. Sterker nog, deze twee broers zie ik nu nog steeds in mijn leven en die vriend met wie ik in Selau zat, nee, die kreeg verkering. Die kregen twee jaar later of drie jaar later verkeringen. Die heeft zich totaal gedistanceerd. Die twee broers, waren in salau met een vader. En we wisten dat ze ook naar salau zouden komen, en we hadden gezegd we zoeken elkaar op. Maar ik moet je zeggen, dit was een tijd waar mobiel contact hebben in het buitenland, dus via je mobiele telefoon, dat was toen niet echt heel vanzelfsprekend. De tekens bij een sms waren beperkt. En je betaalde ook fors meer als je een sms verstuurde in het buitenland. En bellen was heel duur vooral als iemand opnam. Ik weet niet hoeveel, maar dan was je al veel kwijt. En we zaten allemaal op een prepaid. Te goed. Snap je? Geen abonnement, prepaid. Dus af en toe naar de winkel en het weinige geld wat ik had, dan kocht ik een prepaidkaart van 10 euro.

SPEAKER_00 10:22

De opa'stif. Toch wel opeens plotseling.

SPEAKER_01 10:28

Die hartenkreet van de moeder die zittend op het bed in het vakantieappartementje, het bericht via de telefoon hoorde. Die geel hoor ik nog steeds nagelmen in mijn oren.

SPEAKER_00 10:39

Echt door merg en been. En de verhoudingen zijn ook meteen anders.

SPEAKER_01 10:49

Ik voelde me totaal geen blok aan hun been. Het was gewoon gezellig met z'n vieren, maar nu voelde ik me wel een blok aan hun been. En ik was ook getuigen van hun verdriet, wat iets van hun was en niet van mij. En ze hadden natuurlijk door het verdriet ook irritaties en het moesten ook geregeld worden. En dat was gewoon ruzie een groot woord, maar gewoon gekibbel. Het was wel goed geregeld via de reisverzekering, want die regelde best wel snel een vlucht terug. Dus niet met de bus terug, maar met het vliegtuig. En een taxi haalde ons op later die dag. En die brachten ons naar het vliegveld van Barcelona. En daar vlogen we eerste klass naar Düsseldorf. Om van daaruit met het taxi naar huis te gaan. Ja. We konden geen afscheid nemen van die Derby girls. Het ging allemaal heel snel het inpakken en de taxi. We konden ook geen berichtje sturen naar die twee broers dat we weg waren. En ik wil je best wel bekennen de weken die volgden. Ik wil best wel zeggen de maanden die volgden. Ik wil best wel zeggen de jaren die volgden. Ik had echt een zwaar rauwend gevoel, echt, echt een zwaar rauwend gevoel. Het gevoel dat ik iets was kwijtgeraakt wat nog niet eens had plaatsgevonden. Een onvergreke avond met een meita derby. Ja, verdomme. En anders wel met die twee broers. Daar hadden we ook prima een hele avond lol kunnen hebben. Misschien was mijn ontmaagd wel plaatsgevonden daar in Selau. Nu betwijfel ik het. Maar ja, dat wist ik toen nog niet.

SPEAKER_00 12:32

Nee, de gedachten waren groots. Ik voel het verlies gewoon nog steeds wel in mijn buik.

SPEAKER_01 12:44

Nou niet wel, ik heb ook best wel veel beelden van die vakantie. Die staan zo helder voor mijn geest. Het heeft gewoon echt diepe indruk gemaakt op mijn jeugdigheid en ook mijn ongemakkelijkheid. Waardoor ik denk ik nog waardoor de wereld nog heftiger binnenkwam. Sheel zelfbewustband. Ja, ik zie nog steeds het zwembad voor me. En het kindersbier in zo'n Britse kroeg. En het strand en de poeltafel waar we waren en het trapje wat we op moesten daarvoor. Om, laten we zeggen, bij die kroeg te komen in zo'n klein steegje. En de airhockeytafel in de Hoofdstraat. En die slapende brit in het plantoen. De geur van kots in de straten. En die popper die ons het café inloodste. Zie ik nog voor me. Maar wat wel heel suf is, dat ik die derby meiden.

SPEAKER_00 13:34

Ik heb echt geen flauw idee hoe ze eruit zien. Nee, ik zie het gewoon niet voor me. Ja, ik heb wel een vermoeden.

SPEAKER_01 13:44

Ik ben natuurlijk een beetje verlegen jongen. Ik denk niet dat ik heel veel naar ze gekeken heb toen ik met ze praat. Ik denk dat het toch allemaal te ongemakkelijk was.

SPEAKER_00 13:54

Dus het heeft zich niet in mijn ziel kunnen branden. Weet je wat het ook is?

SPEAKER_01 14:02

Er is natuurlijk niet echt verloren gegaan. Alleen het idee dat er iets niet gebeurd is wat wel eventueel had kunnen gebeuren. Terwijl ja, geen idee. Of het had plaatsgevonden. Nu blijft het een fantasie en een dagtromen wat als. En dat is natuurlijk heel mannefucking menachonisch. En ook wel het idee van wat moesten hun wel niet denken, twee hele leuke Hollandse jongens die opeens van haar aardbodem waren verdwenen. Je kunt niet iets kwijtraken wat je niet hebt ervaren, maar toch voelt het wel zo. Het was mijn beste vriend met wie ik in Slow zat. Het was echt. Het is gewoon de eerste na de basisschool. Dan worden op de middelbare school in je tiende tijd worden vriendschappen sowieso veel intenser beleefd. Je zet je ook veel meer af van de familie waar je vandaan komt en probeert een soort nieuwe identiteit en nieuwe familie te zoeken met je vrienden. Al gaat het vaak best wel toxisch achteraf gezien. Maar ja, dat hoort ook bij de leeftijd. Nee, het was echt mijn eerste beste vriend. Zoveel tijd doorgebracht met voetballen, een beetje overpasen. Maar ook de eerste keer alcohol was met hem. En uitgaan. En ja, al die flirts van al die dames, dat beleefde ik allemaal met hem. Hij was altijd heel populair bij de beide. Hij was alleen te scheiterig. Hij deed er nooit wat mee, heb ik nooit begrepen. Zij vond het wel leuk, die aandacht. Maar als het allemaal iets als het richting zoenen ging en zo. Nee, totaal niet. Hij kon echt elke drie weken een ander lekker wijf, zou ik bijna wel willen zeggen, op de bek pakken. Ik moet zeggen, het was wel een bepaald type meid. Hij was ielig en klein. Die meiden die op hem vielen, waren ook zo totaal niet my cup of tea. Zo zie je maar weer. Idepotje pas de deksel. Maar ja, het waren wel knappe meiden. En die waren allemaal hotel de boter verliefd op hem. Dan gingen ze tegen mij klagen.

SPEAKER_00 16:15

Ja, ik weet ook niet waarom die jou niet zoemt. Ik weet het ook niet. Ik heb er wel met hem over gehad, maar ik heb het niet tothouden wat hij zei. Anyhow. Hij kreeg verkering. En mijn vriendschap kwam weg. Hij kwam me niet meer opdagen. Die we hadden en zo. Het ging totaal op in haar leven en haar vrienden. Pijnlijk wel.

SPEAKER_01 16:52

Ja, dat verlies heb ik al gevoeld. Ik voel het heel pijnlijk. Het ging niet langzaam, het ging best snel. Dus je merkte op een gegeven moment dat iemand afstand neemt en veel meer voor zijn meisje kiest dan een avondje met zijn mat iets hadden. Ja, het ging snel. En tuurlijk, weet je, het jaar dat volgde, ik ben nog wel eens een keer met hem uit geweest. Met andere vrienden erbij was een geweldige avond. Maar ja, dan kreeg hij dus allemaal van die sms'jes. Want zijn vriendin was dan Jaloers, dat was dus ook het probleem. Ja, ik weet niet. Maar voor haar was hij er ook niet echt van, laat maar zeggen. Dus ik kan me niet voorstellen als die met haar is dat hij er opeens wel van is, van zoenen met anderen. Of flirten totaal niet.

SPEAKER_00 17:43

Ja. Pijnlijk wel. Ik heb wel meer gezien hoor, sommige bij vrienden.

SPEAKER_01 17:54

Ik denk toch dat het de eenzaamheid is die wordt opgeheft in een relatie. Maar ook er zit ook een houdbaarheidsdatum aan. Want je kan gewoon niet jarenlang inig blijven met je relatie. Op een gegeven moment stabiliseert dat ook. En kreeg je ook weer andere behoeftes, gewoon onder je vrienden zijn. Dus veel vrienden waar die je dan twee jaar niet zag, die keerden uiteindelijk wel weer terug. Maar hij niet. In ieder geval.

SPEAKER_00 18:21

Hij sloot zich niet meer aan bij mij of mijn vrienden. Volgens mij zijn ze nog steeds bij elkaar. Ze hebben in ieder geval kinderen gekregen, dat weet ik wel. Pijnlijk wel. Ik voelde pijn nog steeds in mijn buik.

SPEAKER_01 18:41

Ik weet ook niet wat ik mis. Want een paar jaar later kwam ik er nog eens tegen en heb je een gesprek, maar je merkt gelijk dat de hele chemie weg is. Dus ja, toch? En soms heb je wel eens mensen of oud collega's die je tegenkomt. En dan zit je meteen binnen twee seconden weer in die heerlijke klik die je hebt.

SPEAKER_00 19:01

Nee, dat was bij hem niet. Maar ja, ik denk dan ik dan. Ik denk gewoon dat ik het gevoel mis. Van plezier en lekker hangen en samen.

SPEAKER_01 19:13

Je puberteit beleven en alle onzekerheden die erbij komen. Kijk, ik was natuurlijk ook onzeker en ongemakkelijk. En ik was ook niet zo'n zoener. Ik vond het ook allemaal ingewikkeld. En dat had hij ook.

SPEAKER_00 19:23

En dat is toch fijn als je zo'n binding hebt met iemand, snap je? Daarna kwam ik in een vriendengroep terecht waar dit soort kwetsbaarheden er niet waren. Dan was het meer pochen. Niet zozeer.

SPEAKER_01 19:40

Ik had het gevoel dat ik iets moest bewijzen, dat je mijheid had gezoomd of gevingerd. Of te mee naar bed was gegaan. Snap je? Dat was een beetje het gevoel in die groep met die mannen, jongens.

SPEAKER_00 19:50

Het was niet dat er echt per se tegen elkaar werd opgebokst, maar er was ook niet zo heel veel ruimte voor kwetsbaarheid. Gewoon een andere dynamiek. Ik denk dat ik dat is. Dat is de conclusie. Ik mis de kwetsbaarheid van die vriendschap. Ik ben ook wel benieuwd als je nog wakker bent.

SPEAKER_01 20:12

Ja, wie was jouw eerste beste vriend vanaf de middelbare? Dus de basisschool slaan we even over. En is die persoon nog in je leven? Zo ja, wat fijn. Zo nee. Ja, ik weet niet. Als je de tijd, als je de behoefte voelt.

SPEAKER_00 20:35

Ik wil het graag horen. Voel je niet verplicht, maar mail me of app me. Of stuur een voice. Een telefoonnummer staat er overal en nergens.

SPEAKER_01 20:51

Sowieso www.psychokiller.eu Dat is mijn blog. En dan ergens over Thoms Darco of zo, dat staan mijn nummer. Als het goed is, ben je lid van woensdagavondmail www.tomsandarco.nl.

SPEAKER_00 21:05

Vul je mailadres in, krijg je een mail van mij en kan je daarop reageren. Ik ben hem morgen avondweer. Ik weet nog niet met wat.

SPEAKER_01 21:16

Ik spreek het elke avond voor je in. Het ligt ook elke dag een beetje aan mijn energie. En of ik zachtjes en rustig wil praten of een beetje zoals nu. Ik wil zeggen nostalgisch, maar dit was niet een nostalgisch verhaal. Dat ik meer behoefte heb aan om even over vroeger te mijmeren.

SPEAKER_00 21:36

Daar passeer ik het op wat ik tegen jou vertel. We gaan het morgen wel zien. Handjes boven de dekens, hè? Dat sowieso. Slaat lekker.