dag 30 - stoppen met dat wat je geen energie meer geeft

Het besef dat niemand mijn schrijversdroom belangrijker zou maken dan ikzelf veranderde alles. 

• Stoppen met iets dat geld, status en zekerheid geeft, is vaak moeilijker dan ermee beginnen.
• Melancholie is regelmatig het eerste signaal dat je leven niet meer aansluit bij wie je bent.
• De prijs van doorgaan met iets waar je hart niet ligt, blijft zich uiteindelijk altijd aandienen.
• Henny Vrienten (1948–2022)
• Grote beslissingen beginnen vaak met één onverwacht moment waarop je beseft: dit kan zo niet langer.
• Na het loslaten van een verkeerde richting ontstaat er vaak ruimte om weer toekomst te zien.
• Mijn manager wees mijn verzoek af om minder te werken zodat ik meer kon schrijven.
• Het besef dat niemand mijn schrijversdroom belangrijker zou maken dan ikzelf veranderde alles.
• Vrijheid ontstaat niet doordat iemand toestemming geeft, maar doordat je zelf in beweging komt.

https://www.youtube.com/watch?v=xACCwxR_m3w
 

 

Transcript

0:00

Hey, ik ben Tom Sedarco en het is dag 30. Ik probeer een boek uit te geven die heet Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven. En ik stop met deze dagelijkse podcast als het boek in mijn en ook in jouw handen ligt. Ja, dat is mijn doel. Als je wil weten hoe het ermee gaat, laten we het daar maar een ander keertje over hebben, oké? Voor je gaat slapen. Het is misschien wel het moeilijkste wat je kunt doen. Bewust stoppen met dat wat je aanzien en geld geeft. Omdat het je leeg trekt. Omdat het niet was wat je ervan had verwacht. Of omdat het gewoon niet bij je past. Mensen noemen het wellicht moedig, maar je ziet in hun ogen vooral het oordeel. Ze begrijpen het eigenlijk niet echt. Waarom zouden ze ook? Ze willen jouw droom, je zekerheid, je aanzien en je scenaris. Ze zien dat wat het aan de buitenkant is. Niet de prijs die er zelf voor betaalt. Want we betalen altijd een prijs als ons hart er niet ligt. En die prijs is zwaar. De melancholie is het eerste wat je voelt opkomen als er iets niet klopt in je leven. Het is ook het makkelijkste gevoel dat je kunt negeren. Niemand verzupt. Geen kind overboord. Maar het blijft kloppen op je raam. Eerst zo'n vriendelijke klop dan een dwingende. En dan die vuiste, bonzend op het glas. Zo hard dat zelfs de fase met bloemen naar indervan trillen. Die deur moet toch een keer geopend worden, mijn lieve vreemdeling. En als je die opent, weet je nooit wat je kunt verwachten. Maar makkelijk is het nooit. Er breekt een lange periode vol twijfels en diepe gevoelens aan voor je zo'n grote beslissing kunt nemen. Maar als je die beslissing hebt genomen. Dan hoor je de vogels weer fluiten buiten letterlijk. Want de druk is weggevallen. Je bent weer vrij. Voor je gaat slapen. Weet je wat me echt was. Ik zit een beetje in Henny Vrienten periode. Ik kijk wat dingen op YouTube terug. Ik ben een biografie van hem aan het lezen, ik ben zijn muziek aan het luisteren. Henry Venten is een paar jaar geleden overleden. En hij was de frontman van Doemar. En wat zo fucking fascinerend is, is dat hij stopte met iets wat eigenlijk nog jaren door kon gaan. Ik denk nog wel minstens vijf jaar. Hij trok namelijk de stekker uit de band Doemar. En dat was in de jaren 80 de populairste Nederlandse popband ooit. Ook redelijk populair in België, maar in Nederland was het echt. Twee nummer één hits hadden ze: De Bom en Pa. Maar ook hits als Doris Day en Is dit alles? Maar ze waren dus zo populair dat het wel leek op een soort Beatlemania. Gillende meiden overal, uitverkochte zalen. En zelfs een tegenbeweging: grote groepen die de band begonnen te haten dan weet je dat je goed bezig bent. Maar Henny had er geen zin meer in. Hij zat namelijk in een droom dat nooit zijn droom was geweest. Hij gaf een aantal redenen om te stoppen. Eén, ze waren eigenlijk te populair. Geblendeerde wagens aankomen, elk concert weer hopen dat niemand werd doodgedrukt voorin. Hij hield zelf heel erg van intieme concerten, waar je een connectie hebt met het dansende publiek. Maar voor een zaal van 10.000 mensen optreden, dat is alles, behalve intiem of in verbinding. Er was ook te veel hebzucht om hem heen, om de groep heen. Iedereen wilde aan ze verdienen. En ze moesten daardoor als band van alles. Ze werden gewoon volkomen uitgeleefd. En het publiek werd steeds jonger en jonger. Eerst waren er tieners, maar het ging al richting de kleuters, zou je wel kunnen zeggen. Terwijl Doemar over hele volwassen dertiger onderwerp zong. Het kantelmoment kwam toen hij een zesjarige jongen in het publiek mee zag zingen met de tekst. Je loopt je lul achterna. Een van mijn favoriete nummers. Ja, en een persoonlijk nummer van Henny over de spanning tussen thuis zijn bij zijn gezin en altijd onderweg in de schijnwerpers. Wat was hij in Godsnaam aan het doen? Waar sloeg dit allemaal op? Hoort een kind dit mee te zingen? Nee. Het was goed zo. Er was niet eens een zwart gat waarin hij viel na de breuk. Nee. Hij niet deed wat ieder mens doet als hij radicaal afscheid neemt van iets wat hij niet meer wil. Zijn uiterlijk veranderen. Dat is waarom je Ex opeens kort haar heeft. Of lang haar laat staan. Hij knipte zijn geverfde kuif af, zette een hoorn een brilletje op en ging net de meneren muziek schrijven. Op straat herkende niemand hem meer met zijn trenchcoat, bril en korte kapsel, terwijl amper een jaar eerder kon hij gewoon niet over straat zonder dat mij de flauw vielen. Ook goorde hij al zijn gouden platen weg. Wat moest je ermee? Later in zijn leven zei hij dat hij de doenarperiode als een onderbreking van zijn leven zag. Daarvoor was hij een muzikant die in zijn eentje veel muziek voor anderen maakte, slagers, onder andere. Na Doemar ging hij dat weer doen. Veel muziek. Muziek voor Zesamstraat, muzikals. Ik ga hem even quoten. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik die vijf jaar heb meegemaakt. Maar ze passen minder bij me qua persoonlijkheid dan de rest. Ik merk het ook in mijn werk. Als ik twee maanden alleen zit te werken in mijn werkkamer, is er geen veldje aan de lucht. Op het moment dat ik met veel mensen moet werken, word ik ontzettend moe. Mensen zuigen energie uit je. Alleen voel ik me lekker. Ja, hij had gewoon heel lang nodig om de intensiteit van doen maar te verwerken. En ook om uiteindelijk weer wat warmte te voelen voor wat het was. Ze gingen uiteindelijk rond 2000 weer optreden en maakten met enthousiasme een nieuwe plaat. En na 2010 kwamen ze geregeld nog bij elkaar als band voor reunie optredens. En die overleded trouwens in 2022. Voor je gaat slapen. Ja, ik ben ervan overtuigd dat we allemaal zo'n loopt je lulachter nament hebben voordat je een grote beslissing neemt. Iets wat je de waanzin van je leven laat inzien. Iets dat je doet beseffen: dit moet stoppen. Dit is niet mijn leven. Ja, voor mij was het nadat ik ze volg me niet terug had uitgebracht in 2018. Nou, alleen al in de voorverkoop verkocht ik al 800 exemplaren. Dat was echt een droom. Maar ik worstelde in die tijd ook met een depressie en had ook een hele serieuze grote mensenbaan. Het was gewoon te veel. Ja, je moet weten dat mijn werkgever me toen verhuurde aan verschillende bedrijven. En ik was net aangenomen voor een opdracht van drie dagen ergens. Alsof het zo moest zijn. Dus ik maakte mijn ambitie kenbaar aan mijn manager in de middag. Bijde met een karton een bekertje koffie voor zijn neus. Zittend in een ronde vergaden bank, vlakbij de lift. En ja, ik vertelde mijn trillende stem over mijn schrijversambitie. Het voelde heel kwetsbaar. Ja, en dat het heel goed ging. Maar dat ik er ook nog niet was. En dat ik het hier ook naar mijn zin had. En dat ik met drie dagen werken geholpen zou zijn. En dat ik nu dus op een klus had van drie dagen, dus zou mijn contract kunnen worden aangepast van 32 naar 24 uur. Ze keek me lang aan en zei toen nee. Ik voel het nog steeds in mijn buik alsof alsof op een hand te vuist wordt in je buik. Ze meenden het echt een paar dagen later kreeg ik mailtjes door. Kijk, ik had nog de hoop van ze kunnen nooit een opdracht vinden om nog een dag te doen. Dus misschien zeggen ze toch om geld te besparen nou vooruit. Maar een paar dagen later kreeg ik allemaal van die mailtjes doorgestuurd van klussen waar ze me voor één dag aanboden. Eén dag. Welk bedrijf wil nou een hele fucking dure kracht voor één dag inhuren? Dat doe je niet voor één dag. Je huurt altijd iemand minstens voor twee, drie dagen in. Heb jij wel eens de vraag gehad waar jij nou absoluut niet zou willen werken? Ik weet niet eens of ik die vraag heb gehad, maar ik weet wel dat ik het heel vaak kenbar heb gemaakt. Omdat ze me dus overal wilden veruren. Ik zei, ik vind alles best, maar echt, ik vertik het om bij een waterschap te werken. Echt fuck off. Je weet wat een waterschap is, toch? Dus niet drinkwater, maar dijkbeheerders. Waar weer heel veel geld als je een huis hebt, dan betaal je waterschapsbelasting. Nou, dan gaat dan een paar honderd euro per jaar er naartoe. Ik ben wel een paar keer binnen geweest bij waterschappen. Er is echt ontzettend veel geld. De kranen zijn van goud. Echt ik zweeretje. Het is echt zo. Wat een geld zit daar. Er is heel weinig ambitie. Ja, tijdje neerzetten. Alles duurt jaren vergunningen. Vergunningen, vergunningen, plannetjes, plannetjes, plannetjes, adviezen, adviezen, adviezen. Er zit ook nog een politiek orgaan bij. Dat zijn die waterschapsverkiezingen die we elke vier jaar hebben met de provinciale verkiezingen. En er heerst een ambtelijke cultuur. Ja, ik kan me echt niks ergens voorstellen dan werken bij een waterschap. Wat denk je dat ze me voor klus ze vonden voor één dag? De enige soort organisatie in Nederland die dat kan betalen om iemand voor slechts acht uur in te huren. Een fucking waterschap. Ooi ooi ooi ooi ooi ooi ooi. Ik heb geweigerd en dan wordt het niet leuk. Want we weiger je, maar je voelt ook dat hun verdienen, mijn werkgever verdienen natuurlijk geld aan mij. En het waterschap heeft heel veel geld. Ja, fuck you. Maar ik hoorde ook al heel snel collega's tegen me zeggen: wie in onze pool, zo heet het dan, van vaste krachten. En we hadden ook nog een pool van freelancers. Er waren dus meer mensen met drie dagen contracten. Meer dan één. Waarom mochten zij dat wel en ik niet? Ja, dat was echt een Jolo achterna moment. Wat de fuck ben ik hier aan het doen? Voor wie? Ja, kijk, de wereld is er niet om mij te helpen in mijn ambities. De wereld houdt geen rekening met mijn wensen. Waarom zouden ze ook? Ze zit er voor zichzelf in hun eigen doelstellingen en targets en weet ik veel. Ik moest natuurlijk zelf in actie komen. Als je wat wil in je leven. Wacht niet op toestemming, lieve vreemding. Echt, ik zeg het je: als je wat wil in je leven, wacht niet op toestemming. Wa niet eens op het juiste moment, want het juiste moment komt nooit. Zet het inverking. Mijn plan was heel simpel: Spaar geld zodat je twee jaar zonder baan fulltime kan uithalen als schrijver. En in die twee jaar een manier kan vinden om ervan te leven. Ja, dat was mijn plan. Ja, dan zit je toch opeens anders in de wedstrijd. En de depressie trok ook weg, want er was opeens een toekomst. Ik had drie jaar nodig, berekende ik, om mijn baan te kunnen opzeggen. Nou, uiteindelijk zei ik na anderhalf jaar. Fu. En tot ziens. De beste beslissing nooit. En de rest is geschiedenis. Ja. Ja, ja, ja. Een bloofvrienden draaide altijd doen. Waardoor ik het nooit echt heb kunnen waarderen. Want ik koppelde het altijd aan wiet. Maar nu waardeer ik het enorm. En je vrienden was echt een enorm getalenteerde muzikant en schrijver, maar ook een enorme liefhebber van poëzie. En enorm productief in zijn leven. Hij heeft zoveel liedjes gemaakt voor Jan en allemaal. En af en toe een soloalbum en ook samengewerkt met andere Nederlandse artiesten. Zal ik even mijn top vijf Doemar liedjes geven? Of in ieder geval. Sorry, Henny vrienden liedjes. Mijn favoriet van Doemar is het liedje net alsof. Is echt geweldig. Doe maar net alsof je neus bloed. Doe maar net alsof je neus bloed. Hij heeft ook één album gemaakt met Frank Boeien en Hofsteden van de Niks. Dat groepje heette Boeien Hofsteden Vrienten. En dat liedje heet Vrouw voor het raam. Zo poëtisch. Zo melancholisch ook. Ja, hij heeft ook een heel lekker neuk liedje geschreven. En die vrienden, die heet dichtbij. Heel slow. Kan je goed slow op seks zijn? Het gaat ook over slow seks. Ja, en verder. Nummer vier zet ik, doe maar met pa. Spreek met twee woorden? Dat is fantastisch. En liedje oké. Oké. Doe mij er dan maar twee. Want met die ene. Echt als je die liedjes van, maar die ook luistert. Het zijn echt dertigers onderwerpen. En dat te beseffen dat al die tienermijnen en jongens zo'n fan waren van ze, terwijl ze over hele serieuze dingen schreven. Maar ja, dertigers vonden hun muziek niks, want ja, daar luisterden tieners naar. Die waardering kwam pas een paar jaar later. Toen de waanzin voorbij was, dat mensen dachten van wow, Henny Vriente en zijn friends konden wel wat met de Ska. Er is in 2024 een biografie uitgekomen, die heet Henny Vrienten, geschreven door Leo Oldenburg, een aardig boekje, echt prima boekje. En ik vond het ook een hele leuke soort mini-doku op de Vlaamse van de Vlaamse omroep op YouTube waar ze een paar jaar geleden. Ik denk een paar jaar net voordat hij ziek werd en corona en zo was. Ja, waar zij, ik weet niet hoe zij heet, maar de Vlaamse presentatrice hem twee dagen volgt. Ja, het geeft ook wel goed aan. Ik weet niet, ik vind Henry een hele charismatische Brabander ook wel. Ja, hij is wel echt Brabants. En maar ook echt Brabans en echt een artiest. Ik vind hem echt een artiest. Ik weet niet, het is ook wel verdrietig als er iemand is overleden, relatief jong, ergens in de zestige jaren. Ja, maar toch. Maar ook bedroefd. Gewoon bedroefd om iemand die je niet kent, maar wel via zijn muziek en af en toe wat je op tv ziet. Misschien was hij ook wel wat cynisch in zijn teksten. Ook wel wat excentieel. Da ga ik wel goed op. Excentieel denk ik vooral. Kijk, je hebt ook Frank Boeien. Ik ben enorm Frank Boeien fan. Frank Boeien is echt melancholie. Frank Boeien is 100% melancholie. En een vriend er wel minder. Dus dat is ook niet dat ik zijn muziek elke dag opzet of dat ga doen. Maar af en toe luister ik er naar gewoon. Ja, ik weet niet. Het is een andere vibe die ik erbij heb. Maar wel een fijne vibe. Voor nu, handjes boven de dekens. Zullen we dat afspreken? Ben ik er morgenavond weer.