dag 32 - Je verjaardag niet willen vieren

Er zijn argumenten te geven waarom je je verjaardag beter over kan slaan. Een melancholicus heeft er sowieso niet zoveel mee.

Maar de verjaardag is ook een confrontatie met onze sterfelijkheid. En een excuus om mensen bij elkaar te brengen.

Dit zijn mijn melancholische gedachten over verjaardagen.

Transcript

SPEAKER_02 0:00

Hé, ik ben Toms Darco. En wat ik doe is jouw.

SPEAKER_01 0:08

Melanodisch in slaap praten. Alsof ik naast je lig in bed. Voor je gaat slapen. Weet je wat het is? De menagodicus houdt van het leven, maar niet per se de aandacht die het leven geeft.

SPEAKER_02 0:33

Zoals onze verjaardagen vieren.

SPEAKER_01 0:37

Ja.

SPEAKER_02 0:38

De menagodicus is daar niet zo van. Ik bedoel, we hebben niet dat excuus nodig om iemand te zien. We zijn sowieso beter één op één. Dan proberen wat grappigs of diepzinnigs te zeggen in een groepsgesprek. Wat ook een dingetje is, dat op je verjaardag al die mensen uit verschillende fases en cirkels van je leven samenkomen. Sommigen hebben daar niet zoveel last van, maar ik heb best wel. Ik weet niet zo goed hoe ik me moet gedragen. Omdat ik me blijkbaar toch in elke groep iets anders gedraag. En wat te doen met je familie? Moet je ze dan ook uitnodigen? Of moet je het dan apart vieren? Misschien is het ook wel gewoon dat we ons te verantwoordelijk voelen.

SPEAKER_01 1:31

Of iedereen het wel naar de zin heeft. Of iemand wel een kaasje of een worstje of een konkommetje pakt.

SPEAKER_02 1:40

Ik ken ook mensen die erg houden van hun verjaardag. De aandacht en de cadeaus en de voorpret bij de bakken van een taart. Ik wil best bekennen dat ik ze echt nooit begrepen heb. Ik heb een aantal in mijn familie zitten. Ja. Ik crinch nog net niet.

SPEAKER_01 2:01

Maar ja, ik ben ook een echte melancholicus. Dus, in dat opzicht, ik heb het recht daartoe om te crinchen. Ik bedoel, weer een jaar dichter bij de dood.

SPEAKER_02 2:14

Dat is dus ook wat ik tegen anderen zeg als ze jarig zijn, feliciteer ik ze en dan zeg ik: gefeliciteerd. Weer een jaar dichter bij de dood. Ik kan je inmiddels uit ervaring vertellen, niet iedereen waardeert dit. En ook juist de mensen waarvan je dacht dat ze het wel zouden waarderen omdat ze zwartgallige humor hebben. Bij verjaardagen zijn mensen toch best wel gevoelig. Maar niet iedereen. Sommigen lachen heel hard en dan weet je dat je een goede band hebt. Tegelijkertijd denk ik ook: ja, je hoeft het niet te waarderen. Ik hoef jouw blijheid op deze dag ook niet te waarderen. Matherfakker. Nee, zo'n grapje. Ik weet niet. Misschien ben ik ook wel jaloers op mensen die heel erg uitkijken naar hun verjaardag. Zoals kinderen. Kinderen zien hun leeftijd echt als een soort badge of honor. Ze zijn dan ook altijd zes en een half of acht, drie kwart jaar. Ja, dat denk ik ja. Gasje, je hebt ook nog niks in je leven gepresteerd. Dus ja, dat snap ik wel dat je iets zoekt om bijzonder te zijn. Maar dat ben je niet. Je bent niet bijzonder, je bent een groepsdier. Misschien is het ook juist al een kenmerk van een groepsdierlid om toch te willen opvallen. In ieder geval de mens. De mens wil graag erbij horen. Wil niet buitengesloten worden. Ik bedoel, schaamte is natuurlijk niks en niets een heftige emotie, omdat het gevoelens zijn die opkomen bij buitensluiting of dat je iets gedaan hebt wat niet in de toom valt. Tegelijkertijd hebben we enorme drang naar autonomie en vrij zijn. Dat is natuurlijk het spanningsveld van in ieder geval een mens in het Westen.

SPEAKER_01 4:07

Vrijheid erbij horen. Ik weet niet, verjaardagen vind ik ook zoiets als kerst. Weer een jaar voorbij.

SPEAKER_02 4:22

Het klinkt heel suf. Kerst is leuk hoor. Maar wat mij betreft mag het om het jaar gevierd worden.

SPEAKER_03 4:28

Ja, dan zit je weer. Je ogen proberen open te houden. Dat je toch besloot in de middag een wijntje mee te drinken.

SPEAKER_01 4:37

Ouder worden. Het zegt geen reet aan, kan ik niet zeggen.

SPEAKER_02 4:42

Ik weet niet stilstaan bij je bestaan, dat is natuurlijk wat je doet om een verjaardag is ook het hele punt. Dat het nergens op slaat. Want je kan de tijd niet stilzetten, het beweegt gewoon voort. We zijn allemaal onderweg naar de volgende begrafenis en op een dag die van jezelf.

SPEAKER_01 5:04

Het is het meest constante aan het leven sterven. En toch voelt het elke keer opnieuw ook wel weer schokkend.

SPEAKER_02 5:13

Wat het ook is: als de dood zich onaangekondigd in het leven vormt.

SPEAKER_01 5:21

Ik wil het ook niet eens begrijpen, de dood. Maar toch, je zou niet uit mijn mond horen dat elke dag een feestje is.

SPEAKER_02 5:33

Dat je het leven elke dag moet vieren, het zijn van die holle zinnen. Het is dezelfde categorie als ja, wees stop met perfectionistisch zijn. Ja, dat weten we allemaal. Stoppen we met perfectionistisch zijn totaal niet. Omdat we dan moeten toegeven dat we geen controle hebben. Dat is een hele angstige gedachte. Net zoals we altijd druk zijn en ons afleiden. Kijk, natuurlijk, we zijn allemaal afgeleid door die telefoon. Maar dat was 30 jaar geleden echt niet anders. En 100 jaar geleden ook niet en 300 jaar geleden ook niet. De telefoon bestond niet. Maar nog steeds leiden we onszelf de hele dag af. Met alle gevolgen van dien. Omdat we niet tegen de leegte kunnen, niet tegen de gedachten kunnen, dat het eigenlijk nergens op slaat dat we er zijn. Ja, dat is ook een hele stomme gedachte. En dat geeft ook een heel gek gevoel in de buik. Zelfs bij de Menachonicus geeft dat een heel, ja ik weet niet naar gevoel.

SPEAKER_01 6:33

Het is ook gewoon een naar gevoel. En dat is ook de andere kant van de medaille.

SPEAKER_02 6:44

Het is natuurlijk ook geen gegeven dat we dit getalletje gaan borden. En dat we dit überhaupt hebben mogen bereiken. Dus ik wil ook niet te lichtzinnig doen over niet mijn verjaardag vieren. Want ik ben me heel erg bewust van, ik weet niet. Dankbaar niet. Fuk dankbaarheid. Wel een besef van jeetje, ik leef nog steeds. Ik had ook geschept kunnen worden door die vrachtauto. Toen ik als puber te snel overstak opgelet. Da kreeg ik nog steeds rillingen van in mijn hoofd over mijn rug.

SPEAKER_01 7:21

Mijn tante was 23 jaar toen ze stierf. Ja, een of andere zeldzame vorm van kanker, die alleen bij hele oude mensen voorkwam.

SPEAKER_02 7:34

Dus het werd te laat gediagnosticeerd wat het echt was. Weet je, heel veel buikpijn. Elke keer weer naar huis zal wel stress zijn.

SPEAKER_01 7:45

Kijk, er kunnen de medici ook niets aan doen. Ik weet niet. Ik snap het wel dat je.

SPEAKER_02 7:57

Verkeerd wordt gediagnosticeerd of dat je voelt alsof je klachten niet serieus worden genomen en achteraf blijkt het iets groots te zijn dat daar heel veel woede in zit. Dat snap ik.

SPEAKER_01 8:09

Tegelijkertijd denk ik ook van ja, we verwachten ook wel heel veel van anderen. Dat is ook het leven. Maar dit is mijn.

SPEAKER_02 8:25

Ik wil niet zeggen dat ik wantrouwend ben. De anderen niet per se. Maar ik heb niet de verwachting dat een ander mijn shit gaat oplossen. Zelfs niet als je een huisarts bent of een psycholoog. Wat dus ook betekende toen ik in therapie ging. Een paar keer in mijn leven. Ik kom niet van fix me shit. Het is meer van, ik voel me kut. Geef me een handleiding om wat tools die ik kan proberen om te zien of het mijn klachten verlicht. Dat is natuurlijk een hele andere insteek dan fik me. Maar goed, dit is heel particulier natuurlijk. Het is heel erg hoe ik daarin sta. En ik weet ook niet waarom ik dit soort dingen zeg. Misschien noemde wat als scenario's te voorkomen in mijn hoofd. Tja, 23 jaar zo jong.

SPEAKER_01 9:20

En ze was ook best wel lang ziek. En ik was zes zeven. En ik heb gewoon heel veel beelden van haar met je ziekhuisbed in de woonkamer. De sapjes die ze dronken na de chimelkuur. Het kale hoofd.

SPEAKER_02 9:41

Maar ook elke keer weer het ongeloof als mijn moeder zei van ja, ze is opnieuw geopereerd, maar het ziet er niet goed uit. Gewoon dat gevoel wat ik toen had, dat voel ik nu nog steeds. Die macht, dat is het gevoel van machteloosheid. Van iets dat groter is dan jezelf. En je wil zo graag dat het anders is of was gelopen, maar je hebt gewoon heel invloed op.

SPEAKER_01 10:06

Afscheid weet ik ook nog, ze lag in bed. Ik weet niet of ik toen wist als kind dat dit bewust afscheid was, maar dat was het dus wel. Omdat ze een afspraak had gemaakt om mee te stoppen. Omdat het gewoon niet meer ging. Het was een woord voor uppleppen. Nou ja, geen zicht op verbetering in jou. Ze gaf me een eekhorn knuffel. Die moet ik ergens nog hebben. Ik weet alleen niet waar. Ik denk in een zak of in een doos. Ergens verstopt op zolder. Ja, toen was ze dood. Haar foto staat nog steeds naast de tv bij mijn oma. Dat was aangetrouwde tante. Maar dan nog. Kan je zeggen, de dood van een jong iemand laat heel veel. Het heeft gewoon heel veel impact op gezinnen, op familie. En vrienden. Ja, dat heb ik al gevoeld de jaren die daarna volgden. En het is nog steeds zichtbaar in de familie. Dit verdriet. Ja, nou ja, waarschijnlijk kan je er zelf ook over meepraten. Iedere dood is een tragedie, maar die van een jong iemand. Onder de 30, onder de 40. Dat lijkt het nog dieper in te hakken of zo.

SPEAKER_02 12:00

Maak niks mee af toe van mensen die onder de 50, onder de 60, onder de 70 sterven. Dat is ook jong.

SPEAKER_01 12:08

En vaak ook plots. De dood. Het hakte er gewoon altijd in eigenlijk.

SPEAKER_02 12:17

Het is geen wedstrijd. Het laat veel ellende achter.

SPEAKER_01 12:23

Ellende is niet het goede woord. Veel verdriet achter. Ik telde dus af. Ik had een paar getallen waar ik naar afteelde. Mijn opa was 16 toen de oorlog uitbrak. Vijf jaar lang oorlog. Ik heb zelf ook gewerkt in als dangarbeider in de Duitse fabrieken.

SPEAKER_02 12:53

Maar wat hij ook vooral zei: van ja, je verveelt je gewoon heel erg vijf jaar lang met een avondklok, er is gewoon geen reden doen. Hij zei letterlijk letterlijk zo van ze hebben echt de beste jaren van mijn leven afgepakt. Zo voelde hij dat, weet je, tussen 16 en 21. Dat moeten hele mooie, zorgeloze jaren zijn.

SPEAKER_01 13:22

Ik heb tussen 16 en 21 wel wat intensiever beleefd met dat in mijn achterhoofd. En daarna kwam het getalletje 23 dat ik ouder ben geworden dan mijn tante.

SPEAKER_03 13:40

En dan 27, dat is natuurlijk zo'n pubergetaleden zo. Al die artiesten die stierven op een 27e Jim Orse, ik ben oude dan Kurt en Jim.

SPEAKER_02 13:51

En dan ga je lezen over hun leven of Amy Winehouse. En dan kom je er ook wel achter dat laten zeggen, hun leven tussen 20 en 27. Ik heb nog steeds niet het gevoel dat ik dat heb geleefd of beleefd, snap je? Het leeft ook wel heel intensief. Als je zoveel goede kunst maakt en de hele wereld overtoert en veel meemaakt, dan is die zeven jaar zag er wel wat anders uit dan mijn zeven jaar tussen 20 en 27.

SPEAKER_01 14:26

Maar nog steeds, ondanks dat ik heel en ik ben nu ook ouder dan Jezus Christus geworden. Halleluja. Ik ben geen vierder of niet meer.

SPEAKER_02 14:40

Maar er zit natuurlijk ook wel een melancholisch besef in mij: van ja, voor je weet ben je, als je het gewoon jaren niet vier en als je andere vrienden het ook niet vieren, ja, dat je jaren verder bent en dat je eigenlijk heel weinig mensen die je dierbaar zijn, eigenlijk in een jaar hebt gezien. Omdat dit soort jaarlijkse rituelen ook wegvallen. Ja, weet je, iedereen is druk. Waarschijnlijk met haar scherpjes daar. Ja, iedereen is druk.

SPEAKER_01 15:07

En juist deze gedachte knaagt ook aan me.

SPEAKER_02 15:12

Dan wil ik best wel de gast zijn die zijn verjaardag als excuus gebruikt om mensen bij elkaar te brengen. Snap je? Noem het een verjaardagsborrel of een tuinfeestje of een barbecue of ga lekker uit eten met als excuus, ik ben jarig. Ja, en ik weet het ook wel. Het kost allemaal geld en organisatie en gedoe. Al kan je ook zeggen, we gaan uit eten en iedereen betaalt gewoon apart. En tegelijkertijd op je eigen feestje hoeft de host ook niet te zijn, toch? Ja, wijs er naar de koelkast en een muziekje op en meng je ertussen. Niet om het leven te vieren, maar gewoon om het leven te neuken. Ik weet niet eens wat ik iemand. Meer om de initiator te zijn of zo van waar het leven dan wel omdraait. Ja, niet om jou. Maar om elkaar. Ja, sorry. Het klinkt zo Haalmark postcard achters. Als je ervan moet kotsen, betekent natuurlijk niet dat het per se niet waar is, denk ik. Het is natuurlijk wel de essentie van het leven, of in ieder geval de smaakmaker van het leven. De relaties die je aangaat. Voor je het weet verdwijnen al deze leuke mensen geruisloos uit je bestaan. Dat is gewoon wat er gebeurt. Of erger, van die leuke stelletjes die dan met ruzie uit elkaar gaan, heb je weer een dilemma. Wie nodig je uit.

SPEAKER_00 16:43

Nee.

SPEAKER_02 16:45

Misschien moeten ze gewoon. Fu it, we gaan gewoon dit jaar niet ons leven vieren, maar we gaan het gewoon organiseren. We brengen ze gewoon allemaal bij elkaar. Collega's, oude buren, nieuwe buren, huisgenoten, ex-huisgenoten, geliefde, ex-minnaars. Weet je wat, familie erbij, je oma erbij. Hur een DJ in. Ga zelf DJ'en. Gewoon allemaal in die woonkamer. Maak foto's, maak het laat. Zuipen heel veel. Rook je longen kapot. Laat de buren ook komen, schilt weer een geluidsklacht. Gewoon niet vieren, maar organiseer het. Dit bedoel ik, leuk het leven.

SPEAKER_01 17:22

Ga er gewoon volledig voor, juist als menagolicus. Maak het kapot. Sla gat in het jaar. Ondanks dat je niet wil, dan maak je maar zin. Voor je gaat slapen. Ik was een beverjaardig van een oud-studiegenootje. En ook oud huisgenoot van me.

SPEAKER_02 17:53

Ik weet niet eens meer of het haar woning was in Lunetta. Volgens mij was het net voor Lunetta. In Utrecht heb ik het over. Zo'n buitenwijkje in Utrecht.

SPEAKER_01 18:04

Ik denk dat het ervoor was. Waar die gracht stopt. Nee, die gracht loopt door.

SPEAKER_02 18:21

Dus niet in het centrum, maar de helling. Daar een stukje verder fietsen.

SPEAKER_01 18:29

Daar was een van die panden studentenhuis. Ja, het was heel druk meerdere huisgenoten vierden iets.

SPEAKER_02 18:38

Dan vind je me dus in de keuken als het te druk is. Niet per se dicht bij het bier, alcohol heeft me eigenlijk echt nooit geïnteresseerd in het leven. Het is gewoon meer ademruimte. Vaak vinden de beste gesprekken ook plaats in de keuken. En het is ook dat je gewoon kan leunen tegen het aangrechten. Of je niet zo na te denken wat je met je hand moet doen en zo. Kijk, en ik ben ook nog best wel een lang persoon. Ja, ik heb dus lange armen. En lange benen. Als je zit, ook op z'n verjaardag, dan zit je toch op een bank die niet is afgestemd op lange mensen. Dus ja, wat moet je nou meer met die benen doen? Moet je ze over elkaar doen. Moet je ze uit elkaar doen, moet je ze in elkaar doen.

SPEAKER_03 19:13

Dit zijn de dilemma's.

SPEAKER_02 19:17

En daar is ook alweer fijn. Een bier, dan heb je ook iets in de hand, gewoon om in je hand te hebben. En wat ik dan deed, is gewoon water erin. Dus één biertje dan water vullen of nippen aan het water. Ja. Het was in de keuken dat ik in gesprek gaakte met een vrouw. En het was echt binnen twintig seconden hadden we het over de dood. En de zinloosheid van het leven en de oneindigheid van het universum. Gewoon echt binnen 20 seconden hadden we een gesprek van een kwartier of een half uur dat zoveel dieptes had. En het is zo wonderlijk nog steeds hoe sommige gesprekken gewoon zo in elkaar klikt. Dat zo vanzelf gaat. En ook het besef hoeveel gesprekken van mij zo stroef gelopen met andere mensen.

SPEAKER_03 20:04

Maar je gewoon merkt: het is gewoon hard werken om het gesprek gaande te houden.

SPEAKER_01 20:11

Als het gebeurt weet je, twee vingers erin orgasme. Ze studeerden nog of ze was net afgestudeerd.

SPEAKER_02 20:25

Ik denk dat ze net was afgestudeerd, want ze deed dezelfde studie als een goede vriend van me. En bij die studie van die vriend kwam ik ook regelmatig aanwaaien voor lezingen of hadden ze een of andere zoepavond georganiseerd of themaavonden of feestjes, I don't know. Daar liep ik ook nog eens rond.

SPEAKER_01 20:43

Maar ik heb haar nooit meer gezien. Ook niets op andere. Volgens mij ben ik ook helemaal nooit meer in dat huis geweest.

SPEAKER_02 20:53

Volgens mij verhuisden ze die vriendin van me vrij snel naar een andere plek. Ik heb niet eens haar naam onthouden, niet in zijn gezicht. En toch weet ik dat dit gevoel dat ontstond in dat gesprek, dat zal altijd bij me blijven. Toch een van de hoogtepunten in mijn leven wel gek. Ja, natuurlijk, juist omdat dat gesprek direct de juiste diepte had bereikt zonder eerst de tofheid weg te schuren met waar werk je, waar woon je, welke mensen ken je hier. Hoe heet je? Dat is toch magie. Vind je niet? Dit zijn niet eens de smaakmakers van het leven.

SPEAKER_01 21:30

Dit is gewoon de momenten waar je voor leeft, die je niet kan voorspellen en niet kan forceren. Ik heb wel meer mooie gesprekken gehad op verjaardagen, niet die van mezelf, maar wel van anderen.

SPEAKER_02 21:47

Deze kan me ook nog goed herinneren. Dit was een half jaar na dat mijn woning was afgebrand. De vriendin van een vriend van me vierde het en hij woonde. Ik weet niet eens of hij al samen. Ik denk nog niet dat hij daar woonde. Hij ging wel. Ze werkte er naartoe om samen te wonen in dat huis. Het was eerst een studentenhuis, maar haar vader had het gekocht. Dus langzaamaan moesten al die huisgenoten een andere plek vinden. En dan kon de woning verbouwd worden. Dan konden ze er twee wonen. Ze wonen er nog steeds trouwens. Zij is twee dagen eerder jarig dan ik. Dus dat weekend tot het gevierd werd, was om 12 uur was het mijn verjaardag. En het was natuurlijk half jaar na de brand, dus ik bleef daar slapen geen woning meer. Op die verjaardag sprak ik. Het is wel leuk, als je dan blijft slapen bij een verjaardag, heb je ook het idee dat je niks meer hoeft. Dan kan je veel meer in het feest hangen of zo. Wat ik zei, alcohol was nooit mijn ding. Dat was zeker niet het excuus.

SPEAKER_01 22:57

Niet dat ik heel veel gedronken heb. Maar dan sprak ik een vrouw de vriendin van de kennis.

SPEAKER_02 23:06

Het was ook een mooi diepgesprek. Die had het over hun relatie dat ze in Afrikaanse tweeën waren voor ontwikkelingshulp. In Gana, geloof ik. Dat hij daar zo ziek werd, haar vriend. Het was echt heel spannend allemaal. Dat ze voor hem natuurlijk moest zorgen en dat het heel veel stress voor geeft en ook een soort machteloosheid. Maar ook omdat het zo heftig was: de ziekteverschijnselen die hij had. Dat het ook hun band en de liefde versterkt, bijna op een spirituele manier. Ik weet niet, de manier waarop ze het zeiden was echt heel mooi. Echt heel mooi en heel kwetsbaar ook.

SPEAKER_01 23:47

Dat snap ik wel. Dat er liefde dieper was geworden.

SPEAKER_02 23:54

Ze hebben mezelfs uitgenodigd op hun bruiloft een jaar of twee jaar later. Ik medede dat door dit gesprek ze me hebben uitgenodigd. Daarna zag ik er ook wel een beetje bij gezamenlijke dingen, maar dan heb je niet meer zulke diepe gesprekken. Het is allemaal wat vluchtiger, maar toch snap je? De treurigheid is: ze zijn inmiddels weer gescheiden. Ja, en dat vind ik echt treurig. Want dit zijn van die stelletjes waar je helemaal niet wil dat ze uit elkaar gaan. En ik snapte ook heel goed dat ze bij elkaar waren gekomen. Ik vond ze ook heel goed bij elkaar pas. Ik denk ook dat ze heel goed bij elkaar passen.

SPEAKER_01 24:29

Maar ja, wat gebeurt in zijn leven en mensen veranderen en mensen worstelen met hun eigen demonen, dat heeft gewoon invloed op een relatie. Leven is complex man. Ik was echt in shock toen ik hoorde dat ze uit elkaar waren.

SPEAKER_02 24:54

Het was ook deze verjaardag waar ik nog twee gasten sprak, eentje was die huisgenoot die daar niet meer woonde. Ik zat op een stoel uitgeblustje naar die klok te kijken van wanneer vertrekt nou iedereen. En zij stonden naast me te lullen met bier in de hand dat ze zo nog om drie uur s'nachts nog even de stad in gingen, het was dus half drie, om nog even een vrouwtje op te pikken: vrouwtje.

SPEAKER_01 25:20

En ik zei: oké, lukt dat dan nog zo? En hij zo, dat lukt altijd.

SPEAKER_02 25:27

Dat lukt ons altijd, zeiden ze met een arrogante toon. Ik weet niet de manier waarop ze dit allemaal zeiden en ik moet zeggen: het waren ook wel knappe mannen. Het was alsof ze de sleutel van het versieren door hadden, maar ik snap het wel een beetje Charme en er goed uitzien. Dat begrijp ik. Maar het gaf me ook een heel leeg gevoel: ik weet niet eens waarom. Misschien omdat ik seksualiteit als iets oprechts zie en niet iemand dronken om drie uur s'nachts fucking hel in Utrecht om de dansvloer af te plukken in de hoop dat je hand tussen de benen mag, of meer, ja, ik weet niet. Er waren dus ook wat gasten op dit feestje die gingen om half twee nog een pilletje nemen.

SPEAKER_03 26:12

Die vriend die.

SPEAKER_02 26:14

Vriendin van die vriend valt wel het best. Die vriend zeggen van ja, what the fuck? Dat zijn ze helemaal niet meer weg te slaan. En ja, mensen met een pilletje op die zijn op zich wel liefdevol. Maar als je zelf moe bent, het voegt niks meer toe. Als je zelf niks slikt. Ja, dus die zijn uiteindelijk toch het huis uitgezet, waar ze zelf van baalden omdat ze net een pilletje hadden geslikt. Die energie moesten ze maar ergens anders kwijt kunnen. Maar goed, het was twaalf uur. Ik was dus jarig. Ik heb geen idee of mensen voor me hebben gezongen. Ik denk het niet. Omdat ik er niet van hou aandacht. Maar goed, die vriend boeide het wel wat. En die gaf me drie zoenen op de wang. En had zelfs een cadeautje voor me gehaald. Ik weet niet eens wat, maar wel gewoon echt een leuk cadeau.

SPEAKER_01 27:03

Ja, ik voelde me gezien door hem. En dat is uiteindelijk denk ik toch de reden waarom we wel af en toe onze verjaardag te kunnen vieren. Om ons gezien te voelen. Dat is een heel fijn gevoel. Handjes boven de deken. Slaap lekker.