dag 46 - postnl punten boycotten me

Over de boycot tegen tomson darko, over geen korte broek aan doen maar wel sexy en oververhit zijn, over mijn crush op de vrachtwagenchaffeur en over de bolderkar.

bestel hier ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven:  

https://ikhoopblijvenpreorder.carrd.co/

Transcript

SPEAKER_01 0:03

Ik word geweerd bij enkele Post NL-punten hier in de buurt.

SPEAKER_00 0:08

Ik kan gerust zeggen geboikeld. Hoe is dat zo gekomen?

SPEAKER_03 0:18

Ik zit een beetje in tussen een professioneel bedrijf en een particulier, laat me zeggen. Ik heb dus elke keer als ik wat wegbreng, een één of twee tassen. Sorry, ik stoot tegen een putemak aan. Één of twee boodschappentassen gevuld met boeken.

SPEAKER_01 0:34

Dus dan zit je al gauw op 25 tot 40 exemplaren.

SPEAKER_00 0:40

En dan zegt zo'n snot aap met puisjes. Dit is dus niet de bedoeling, hè? Maximaal 10.

SPEAKER_01 0:48

We hebben ook ruimte nodig voor andere mensen.

SPEAKER_03 0:52

En dan wijst hij naar de car achter zich, die volledig leeg is. En ja, kijk, als je die vult met 30, 40 van die enveloppen van mij. De kar ruikt daar niet echt vol van. Maar er is één punt waar ze me altijd met grote glimlach begoeten: hele aardige vrouwen. Ik zeg ook heel vaak sorry dat ik zoveel kom brengen. En dan zeggen zij: geen probleem, dat levert ons ook weer business op. Daar snappen we elkaar. Want wij zijn tot elkaar veroordeeld in deze kapitalistische samenleving. Ik krap aan jouw rug, jij krapt aan mijn rug. Maar ja, het ding is, ik kan daar niet zo makkelijk met de auto komen. En ik weet niet wanneer je dit luistert, of de ijskappen dan nog bestaan of weer teruggegroeid zijn, maar op het moment van inspreken heerst er een hittegolf. Dat betekent volle zon, hete lucht, en als de wind is, er is een veun van 35 plus. Het is geen pretje, kan ik je vertellen om met vier, vijf tassen vol met getekende exemplaren van mijn boek. Ik hoop dat je gedachte lief voor je blijven deze parkeerplaats over te steken. Nou, niet alleen dat, het is allemaal de stoep is heel krap. Dus als ik al last heb van een tegenliggen op de stoep, moet ik de straat op. De straat is ook krap. En er komen altijd auto's met flinke vaart. De hoek omgechezen om een parkeerplekje te vinden. Vervolgens moet ik langs de visboer. Op de een of andere manier is vis heel populair, vooral de gefrituurde vis. Ik kijk altijd even naar binnen naar de bakjes van mensen. Ja, zo ben ik een beetje voor jeuren. Daarna moet ik best wel kleine winkeltje in, met in de winkel een pinautomaat, staat altijd een rij. Heel veel prelaria. M'etje zenosachtige slogans op houten bordjes en zo. Veel veel wenskaarten kan je kopen. Een aantal boeken.

SPEAKER_00 2:58

Daar verbaas ik me ook altijd over, de lectuur die er ligt. Ik zou eigenlijk eens moeten voorstellen of ze mij een boek daar willen neerleggen. Toms motherfucking dargo. Anyhow.

SPEAKER_03 3:13

En heb je dus achterin twee scanapparaten post en L. Dus ja, ik kom dan met vier van die zware tassen binnen, dus gevuld met ongeveer 60, 70 boeken. Ik wach om naar binnen. Sowieso omstootgarantie, die geef ik gegarandeerd af of tegen iemands bil aankomende garantie, die geef ik ook af. Is het een aanranding als je het van tevoren aankondigt? Ik kom nog met bezweefd voorhoofd. Ik wil ook best bekennen met de zweet tussen mijn bilnaad. Beeld dit in alsjeblieft. Kom ik naar binnen gewachd? Ik moet er ook nog bij zeggen, zoals je weet, ik heb een heken aan korte broeken. Het zit niet, het staat niet. De schoenen eronder, de sokken eronder. Ik heb nog nooit een sexy man gezien in een korte broek. Dus ik loop gewoon volledig in zwart. Dat heb je goed gehoord. Katoenenbroek, katoenenshirt. Ademt voor geen meter.

SPEAKER_00 4:19

Maar ik zie er wel sexy uit. Loop ik naar binnen met een rood hoofd. Ja en dan begint het stapelen van mijn boeken.

SPEAKER_03 4:29

En dan gaan ze scannen. En dan wordt die rij achter me langer en langer. En sommige mensen kruipen gewoon voor die zeggen: kan ik dit afgeven? En dan raakt die vrouw die mijn boek aan het scannen is een beetje in de warm. Want je kan niet zomaar iets afgeven. Alles moet gescand worden. Alles moet gescand worden. Maar er zijn wel twee apparaten staan. Dus dan scan ze met die ander. En dan gaat ze weer naar het scherm staren. Wanneer ze weer niet in de gaten, dat hij stapel met mijn boeken die ik op heb gestapt, waar ze er net eentje iets te snel vanaf heeft gepakt dat hij aan het omvallen is. Met als gevolg vier boeken op de grond naast dit ding. Ja, dan moet ik dus heel charmant door de knieën. En dan sta ik weer op. En dan merk ik toch van hé, misschien heb ik niet goed gegeten. Word ik een beetje licht in mijn hoofd, gaat het een beetje duizenden.

SPEAKER_00 5:14

Het leven van Tom Sendarco gaat niet over gozen. Helaas. Maar goed. Dit is mijn leven op dit moment.

SPEAKER_03 5:28

Leuk dat je luistert. Ik ben Tom Sendarco en mijn boeken zijn binnengekomen. Fucking held, zeg. Ja, oké. De dag dat ze binnen zouden komen, was het ook 50 graden buiten. En het leuke is, als ze nou komen, ik stuur ze naar mijn opslag, dan komen ze met zijn hele grote vrachtauto. Heel zo professionele. Ja, twee pallets vol, hè? Twee pallets vol. Drieduizend boekenmadderfakken. Maar ja, maar zoals een echt bedrijf beaamt, die geeft altijd een venster dat ze komen.

SPEAKER_00 5:58

Tussen wat was het nou? Tussen kwart over tien. En kwart over drie.

SPEAKER_03 6:05

Dat zijn de vensters. Ja, ja, ja. En ze geven dan wel aan van we zijn onderweg, maar niet we zijn onderweg naar jou, maar meer we zijn onderweg en we komen nog steeds tussen kwart over tien en kwart over drie. Ja, dus ja, ik was daar kwart over tien. Bidon. Boek bij me. Labels, zodat ik in mijn opslag wat dozen kon labelen en in de juiste hoek kon zetten. Maar ja, dan ben je ook best wel snel klaar mee. Ja, op een gegeven moment ging ik bij het raam zitten. Mijn opslag zit ergens op vier hoog. Na beneden kijken en wachten tot die hele grote vrachtauto komt. Maar het is fucking heet, want die zon staat op dat glas. Ja, je zit gewoon in een aquarium, in een kas. Tot mijn grote verbazing. Nou, laat ik zo zeggen. Ik dacht, ik ga gewoon koffie drinken. Ik heb het zo warm, ik wil het nog warmer krijgen. Ik moet wel zeggen: oh ja, dat is mijn punt. Het is zo warm.

SPEAKER_01 6:59

En als die pellet ze zijn, moet ik snijden. Dozen eraf tillen.

SPEAKER_03 7:05

Dozen stapelen in mijn opslag. Labelen door die knieën weer. Opstaan, lepelen, bewegen in die hitte. Dus ik had gewoon mijn.

SPEAKER_01 7:14

Niet doorvertellen.

SPEAKER_00 7:16

Ik had mijn sportenfit aangedaan. Dat is een zwart broekje en een zwart sportsje. Zwarte sokken. En dan van die Gyms eronder van die hardloopschoenen. Niet doorvertellen. Ik schaam me kapot. Maar goed, de vrachtwagen kwam.

SPEAKER_03 7:41

Toevallig toen ik koffie ging halen. Ik had net koffie gepakt en toen hoorde ik. Terwijl niks zag, dan denk ik, dat klinkt als mijn vrachtauto. Dus moet je zo'n code intikken, dan gaat dat ronluik omhoog. Ik kun de opslag uitlopen, slagbomen omhoog, hek naar rechts. Ja, daar stond hij. En wat er toen gebeurde, er kwam een vrouw uit de cabine. Fucking hel. En jeetje, gewoon een blonde jonge vrouw. Korte broek had ze aan, uiteraard bedrijfslogo, shirt. En ze was lang, net zo lang als ik. Ik moet zeggen, ik heb al zwak voor lange vrouwen. Dat ben ik best bekennen. En ze was ook nog, hier komt het: introvert. Ooi ooioi, dat heb je me hoor. Weet je, van die verlegen oogjes en van zo'n glim lachje. Hallo, ik zeg ja, Doms en Dargo. Als goed, heb jij mijn boeken? Stond Jarenlang, zeggen ze zo. Ik zeg van ja, maar wachten op jou, zei ik. Nou, dat was natuurlijk een flirt. Daar werd ze een beetje verlegen van. Ja, ik weet niet, ze praten wel terug, maar ik dacht ook van ja, ik sta hier in mijn sportoutfit te flirten, dat is echt gay. Sorry. Sorry voor alle gay mensen. Het is niet persoonlijk. Dit is gewoon een scheldwoord uit mijn jeugd. Ik weet dat dit niet kan. Ik bied excuses aan. Ik ga er ook niet uitmonteren. Ik bied mijn excuses aan. Dat is gewoon een beetje suf. Maar ja, het was wel 1 meter 98 meter. Nee, dat niet. Ik denk 1,90 meter was ze. En ja, ze had goede korte broeken aan. Dat ben ik best bekend. En ze had ook nog slanke Polsen. En ja, dan gaat ze zo die druk in. Ik vind toch wel stoer hoe ze dan met zo'n wagen zo al die pallets op zitten tillen. Het is waarschijnlijk heel vrouwonvriendelijk. Want dit zou ik nooit tegen een man zeggen hoe stoer een man met z'n dikke pens en zijn kale hoofd is dat hij een paar van die pellets naar beneden haalt uit zijn vrachtenhouten. Maar dit was een jonge vrouw. En introvert en slanke polsen. Dat verwacht je gewoon niet. En 1,90 meter. Ja, er gebeurde een hoop. Maar laten we de zonde schuld geven.

SPEAKER_00 9:54

En ik vroeg heel vriendelijk van: daar de opslag in kunnen rijden voorbij het hek? Dat zou mij enorm helpen. Ik zag ze natuurlijk: geen probleem.

SPEAKER_01 10:10

Zij met dat ding naar binnen. Ik zeg, nou zet hem daar maar neer.

SPEAKER_03 10:14

Zij ding, mijn pallet met al die boeken neerzetten. Ging ze weer terug naar de vrachtwagen. Ik zou toch voor een dilemma. Ik blijf staan bij mijn pallet. Of moet ik even meelopen? En ik ging meelopen, maar het voelt toch een beetje raar. Dan ga ik me verantwoorden. Toen zei ik ja, ik loop toch maar even mee, zeg ik. Ik loop toch maar even mee. Was ik je eerste bestemming voer ik met mijn wenkbrauwen omhoog. Zeg ze nee. Ik was eerst in Wageningen. En toen naar de prachtige plek waar ik nu zit. En daarna zou ze doorgaan naar Veenendaal en Rene. Ik zeg ja, mooie plek.

unknown 11:00

Mooie plek.

SPEAKER_03 11:01

Waarom zei ik dat soort dingen? Omdat ze 1,90 meter is en slanke Pols heeft. Introvert. Ja, nou ja, goed, dan gingen we weer terug. Ze zet dat ding neer. En toen voeg ze mijn naam. Voor het krabbeltje. Ik krabbele. En ja, toen ging ik even zeggen: hey, ken je misschien die? Ken je misschien die? Ken je misschien die? Ze kenden al die personen niet die ik opnoemde. Awkward, toen zeg ik dankjewel. Fijne dag. Zij ook fijne dag. Dus zij liep weer terug naar de truk, maar ik moest ook die kant op. Dus ik zeg toch maar weer: ja, sorry, ik loop toch een stukje met je mee. Maar toen sloeg ik dingen af naar de hoofdingang. Even tegen die gast achter de balie zeggen dat hij het hek mocht sluiten. Toen zei ik, nou, fijne dag en dankjewel. Ik ben zo awkward. Mijn boeken zijn er. Had ik af verteld dat ik in mijn sportoutfit al die boeken in mijn opslag heb zitten stapelen bij deze. Daarna kwam ik ook nog op het goede idee. Ik dacht, ik ruel me niet met de auto. Ik had zo'n bolde car. Super handig. Daar breng ik heel vaak mijn bestellingen mee. Kan ik wandelen en heel veel tasten trekken. Dus die had ik nu volgestapeld met hardcover boeken. En dan denk ik al 150 kilo aan. Ik denk dat ik op 150 kilo zat, ik was iets te enthousiast met dozen in de bolderkar stapelen. En de zon stond heel hoog en het was heel heet. En het was uitrekkelijk ter wel. Zo, je moeder vannacht ook. Alleen die bolde car trok niet zo goed. Als ik een bocht moest maken, die hendel waar je het aan zit te trekken, ja die begon te piepen en te schuren en te kraken. En dan denk ik, jeetje, zo krijg ik dit ook nog voor elkaar dat het ding breekt. Dus ik moest met bochten toch door mijn knieën gaan en aan die kar zelf zitten duwen en trekken. Snap je, in plaats van de lange stanghendel. Nou, het was mijn avontuur. Ik heb het gered. Ik ben aangekomen op mijn plaats van bestemming om te gaan inpakken en signiëren. Het zweet stond wederom in mijn bilnaat. Nou, niet eigenlijk voor de eerste keer, want daarna ging ik pas naar de primaire. Ik ben dus ook in mijn. Ik zal nu bekennen, de eerste keer dat ik in de Primera kwam, de eerste dag met bestellingen in mijn sportoutfit. Oké, ik was gewoon in mijn sportoutfit naar binnen gegaan. En het zweet van de bilnaat was weer opgedroogd, maar werd weer opnieuw vers. En mijn oksel zweet ook. Ik heb er gewoon zitten muren en zitten stinken en de eerste lading aan hardkoffers ingeleverd. Oké. En de volgende dag, toen was het nog warmer, toen was ik gewoon weer incognito. Dacht ik, moet toch even compenseren dat ik wel verstand heb van kleren, meer in het zwart aangekomen. En om nog meer indruk te maken op die vrouwen. Ik had zoveel boeken ingeleverd.

SPEAKER_02 13:58

Ik snap nu wel waarom ik geboikeld word bij al die andere posten. Dat zou ik zeggen, dit is niet de bedoeling.

SPEAKER_03 14:08

Heb ik toch aangeboden om te helpen met mijn pakketten in de zak. In die zak te gooien.

SPEAKER_01 14:15

Ja.

SPEAKER_03 14:17

Ik heb ze gewoon in de zak gegooid. Aardig hè? Ik zei, ik kan hier wel komen werken. Zeg ze: Ja, dat klopt. We hebben nog twee vacatures. Fucking, misschien moet ik daar weer uitlinden. Diepe zucht. Enhow, smile. Ik vind het echt heel leuk. Boeken zijn er. Hij ziet er echt prachtig uit, echt fucking prachtig. De vorige keer bij Ontgogeld had ik alles ingepakt. Post Nel laten komen om al die boeken weg te halen, maar twee problemen. Mijn hele voorzolder was volgest met pakketten. Geen doen. Al die pakketten moesten in die zakken naar beneden. Ook geen doen, echt heel veel werk. En vervolgens de hele gang vol met die zakken. En dan wachten we op het venster dat Postenel langskwam. En dat kan je dan aanvragen en zeggen hoeveel zakken moeten ze ophalen. Nou, zoveel zakken. En normaal komen ze dan best wel een grote bus. En ditmaal kwamen ze met een fucking caddy de vorige keer bij sommere hitsigheid ontgeogeld. Een fucking caddy. Echt die gast, die was sowieso al verbaasd. Waarom moet ik in de woonwijk zijn? Dat zijn ze elke keer. Ik val tussen particulieren en een bedrijf in. En hij deed de deur open en zag al die zakken en hij zegt: Moet dit allemaal mee? Ik zeg ja, op mijn bon staat dat ik er maar twee zakken moest ophalen. Nou, ik had dus een stuk of twaalf van die zakken. Die hele caddy volgest, inclusief de passagiersstoel. Hij kon nog zelf net nog schakelen toen hij wegreed. Het zag gereinig dat hij was. Vooral op zijn eigen bedrijf en op de planning, omdat hij blijkbaar nog zes, zeven adressen aan moest. En ik zijn eerste adres was en nu dus die hele caddy al vol zat met zonder hitzigheid ontgogeld. Ik vond het ook voor mij traumatisch. Ik vond het niet leuk die blikken. Maar ik viel er gevoelig voor. Dus daarom doe ik nu gewoon elke dag wat ik in heb gepakt, breng ik elke dag incognito. Ik heb het al drie keer gezegd tegen ze dat ik snel weer ben en dat ik heel druk ben en dat ik elke dag hier kom. En dan zeggen ze: nee, geen probleem. Geen probleem.

SPEAKER_01 16:20

Maar ik voel me wel schuldig. Misschien moet ik maar gewoon een boek doneren. Of gewoon zeggen van: hé, wil je mijn boek misschien verkopen hier? Mag die hier op het stapelje liggen? Toms Darco. Sexymalafakker. Melancholicus.

SPEAKER_03 16:39

Ik ben heel blij. Maar ik snap dat jij heel bedroefd bent, want dat betekent dat deze in slaafvalservice aan een eind gaat komen. Ik heb gezegd dat ik elke dag zou inspreken totdat er boeken zijn in mijn handen. Nou, niet getreurd. Hij ligt nog niet in jouw handen. Alhoewel, ongeveer honderd mensen wel. Maar die andere paar honderd, die moeten nog even wachten. Dus ik ga gewoon door met inspreken.

SPEAKER_01 17:00

Geen paniek. Geen paniek. No worries.

SPEAKER_03 17:04

Ik ben er nog even. Dus als je het oké vindt, ga jij slapen. Ga ik even verder boekjes singeren. Oh, hij is zo mooi geworden. Hij is echt zo mooi geworden.

SPEAKER_01 17:18

Die craft is zo hard. En dat papier is zo zacht. En die woorden zijn zo raar.

SPEAKER_00 17:26

Je krijgt gewoon de bibbers van hun hele lijf. En dan de fijne bibers, snap je? Op bijzondere plekjes. Nou, ik kijk erna uit om jouw naam tegen te komen bij het inpakken.

SPEAKER_01 17:42

Als je nog niet op de inpaklijst staat, link in de show notes en bestel jouw exemplaar.

SPEAKER_03 17:51

De prijzen gaan omhoog. Het is geen marketingtru. Oké, nog één side note. Je kan de soft cover voor 33 euro bestellen. Er zit er ook een tasje bij en een getekend exemplaar. Ik heb daarna berekeningen gemaakt, heel slim. Iets verkopen en dan pas berekenen hoeveel je overhoudt. Ik houd dus niet zoveel over. Die tas en dat ding, dat komt beneden door die 21% BTW. Wat op die tas zit. Ik hou er minder over dan als je normaal gewoon een softcover koopt. Dus zonder tas en getekend exemplaar erbij.

SPEAKER_01 18:27

Dat is niet erg hè. Ik bedoel, boeien, het is maar geld, joh.

SPEAKER_03 18:33

Ik vind het sowieso vet iedereen die al bestelt voordat het boek er überhaupt is. Maar dat betekent dus wel. Ik bedoel, het is leuk, maar het moet ook leuk blijven. Na 1 juli, als het boek uitkomt, gaat die special edition een paar euro in prijs omhoog. Doe ermee wat je wil. Je kan er nu dus nog voor 33 euro doen. En dan niet uit schuldgevoel die softcore voor doen. Ga gewoon voor de tasje. Ik wil ook van die tasjes af. Vette tassen, eenmalig heb ik ze laten drukken. Er staat dan, ik hoop dat je gedachten die voor je blijven op. Dus exclusive limited edition. Je kan op Vintid kijken. Als je zoekt naar Thomson Darco, dan zie je dus best wel veel boeken. Nou, niet best wel veel, maar af en toe zie je dan een boek van me van een paar jaar geleden, inclusief merchandise, die dan wordt aangeboden voor 8, 9 euro. Al die merchandise die ik er gratis bij heb gedaan, dat wordt gewoon verhandeld op Vintid. Wat ik snap omdat het nooit meer gemaakt is. Limited Exclusion. Dus zie het als een investering in de toekomst. Dat wou ik er even mee zeggen. En het is ook oké om gewoon de softcover te bestellen hoor. Die is 23 euro. En 9 cent. Dan kan ik de bestelling uit elkaar houden. Ik ben echt zonneamateur. Ik weet ook niet hoe ik het anders moet fixen in Shopify, waar ik het mee verkoop, zie ik al die bestellingen onder elkaar. Ja, als ik ze allemaal 23 euro maak, dan weet ik zelf ook niet meer welke ik moet aanklikken. Ja, met filtertjes kan je werken, was best ingewikkeld. Kortom, 23 euro 9 soft cover, 33 euro. Hardcover met tas. En als je dit in de future luistert naar 1 juli.

SPEAKER_01 20:19

Misschien uitverkocht. Misschien 37 euro.

SPEAKER_00 20:23

En jou.

SPEAKER_01 20:25

Handjes onder de dek. Nee, niet onder de dekens. Niks ervan. Handjes boven de dekens. Slaap lekker.