Waarom een voorspelbaar leven je tijdelijk verder brengt bij (mentale) ziektes dan avontuur

 Voor de buitenwereld lijkt het alsof je stilstaat. Maar niemand ziet hoeveel moeite het kost om weer een normaal leven te leiden. 

• De film Tuner raakt me bij een hele ongemakkelijke ruzie.
• Een pianostemmer met extreem gevoelige oren ontdekt dat hij kluizen kan kraken. WTF.
• Zijn bijzondere talent brengt hem in een wereld waar hij beter weg kan blijven.
• Dan krijgt hij ruzie met zijn vriendin. En die wordt behoorlijk smerig.
• Zij verwijt hem dat hij nergens naartoe werkt met zijn saaie leven.
• Zijn woedende antwoord raakt iets wat ik maar al te goed herken.
• Namelijk elke dag hard werken om mentaal stabiel te worden, wat niemand ziet.
• Hoe leg je iemand uit hoeveel energie het kost om normaal te functioneren?
• Mijn leven met angst is nu nauwelijks nog voor te stellen
• Zelfs een simpel bezoek aan de supermarkt kon me volledig uitputten.
• Niemand ziet hoeveel werk er schuilgaat achter zoiets kleins als boodschappen doen.
• Achteraf begrijp ik waarom ik mijn herstel met twee jaar heb vertraagd.
• Ik verruilde mijn stabiele werkgever voor een baan die iedere drie maanden veranderde.
• Pas later begreep ik wat mijn hoofd in die periode nodig had.

Dit is ook genoemd:
 

• mubi (streamer)
• Tuner (2026) film
• Scooter
• Boek Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven

Steun mijn werk en stop je handen ONDER de dekens. Word lid van mijn club. Voor vele darko-voordelen. Ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko.

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_00 1:01

Voor je gaat slapen. Ik denk dat de grootste les in mijn leven is dat je stabiliteit en saaiheid nodig hebt om je mentaal weer goed te voelen. En dat als je je mentaal goed voelt.

SPEAKER_01 1:21

Je weer in de gordijnen mag hangen met een zonnebril op die knipperend licht geeft. Want je kunt al die prikkels en korte nachten weer aan, laat maar zeggen, nou ja, de onvoorspelbare kant van het leven. Maar ik kwam pas tot deze conclusie bij het kijken van de actilm Tuner.

SPEAKER_00 1:41

Sorry, ik spreek het verkeerd uit. Het is een instafel aflevering. Tuner. Als in. Ik weet niet eens hoe je het in Nederlands zegt. Hoe zeg je tuner in Nederlands? Stemmer. Oh ja, stemmer. Piano stemmer, tuner.

SPEAKER_01 2:05

Het is een actilm, maar wel een actil met gevoelige mannen. Daar hou ik van, gevoelige mannen. Doe me denk ik aan mezelf. Er zit een hele ongemakkelijke scène in die echt door Merg en B gaat. Helemaal als je zelf mentaal in de kreukels hebt gelegen. En de mensen om je niet helemaal begrijpen hoe hard werken het is om te doen alsof je normaal bent, laat maar zeggen. Of normaal voor te bewegen in je leven. Nou ja, daar wou ik het over hebben. Leuk dat je luistert. Ik ben Toms Darko. Wat ik doe is op een rustige toon tegen jou praten over mijn favoriete onderwerp. Menancholie. Overal waar ik kijk, zie ik menancholie. En die probeer ik dan te vertalen naar inzichten voor jou.

SPEAKER_00 2:57

Zodat jij lekker in slaap valt.

SPEAKER_01 3:01

Fuck in slaapvalmeditaties, wij doen het met diepgang. Daar houdt onze ziel van. Lekker geprikkeld worden. Hoef je even niet na te denken. Dat doe ik voor jou en nadenken. Sluit je ogen. Luister. En het is ook oké om mij overdag op te zetten: kalm te worden. O je denkt, die alvast moet ik doen. Laat alsjeblieft iemand in mijn oren tegen mij praten als een soort witte ruis, maar dan anders. Je moet wel één ding beloven: de handjes blijven boven.

SPEAKER_00 3:37

De deken.

SPEAKER_01 3:40

En wat ik ook altijd zeg tussen de segmenten door van wat ik allemaal in jouw oren fluister: voor je gaat slapen. Voor je gaat slapen. Oké, ik moet bekennen de tuner, het was zaterdagavond. En normaal, ik heb zo'n abonnement genomen op Mubi, dat zou je nou zeggen, filmmuisfilms, een beetje intellectuele films. Sommigen zijn heel vaag, sommige zijn super goed. Maar soms denk je ook even geen zin in ingewikkeld gedoe. Even geen zin in een Chinese film over wat de verandering van het land doet als je economisch de wind in de rug hebt, wat er dan verloren gaat, gewoon even dan niet actie.

SPEAKER_00 4:27

En ik zag tuner en de premissen. Dat is wel een lekker woord eigenlijk, premissen.

SPEAKER_01 4:36

Dat motiveerde me nog meer om op play te drukken. Het gaat namelijk over een hyper.

SPEAKER_00 4:44

Het is echt zonavond. Hyperacus.

SPEAKER_01 4:50

Ik weet niet, het is een of andere stoornis dat je nauwelijks geluid aankan. Hyperacus leidende pianostemmer. Die is zo gevoelig voor geluid dat hij kluisen kan kraken. En dan maken dan misthadigers me altijd graag gebruik van zulke gevoelige oren. En eerst doet de pianostemmer het natuurlijk voor het geld. En dan speelt uiteindelijk toch zijn moraal op. Want die misthadigers hebben het niet zo op netjes een kluis inbreken, kluisje leegrippen en vandoorgaan. Het wordt toch ingewikkelder met pistolen en zo. Dat moraal komt wel dan op spelen nadat hij het geld heeft geïncasseerd, de hypocriet. Ja, nou ja, laten we wel mezen. Dat is toch hoe heel veel mensen leven. We geven idealen op zodat we vijf streamingsabonnementen kunnen afsluiten. En de duurste smartphone in onze zak zit. En we een leren stoel onder onze bips hebben met verwarming als we over de weg rijden.

SPEAKER_00 5:57

En dan denken we later. Dan vind ik wel zingeving in mijn werk. Dan doe ik iets goeds voor de wereld.

SPEAKER_01 6:07

Maar eerst lekker graaien en je pensioenpotje opbouwen. Ik snap het allemaal hoor. Ik snap het allemaal, maar zeg dan gewoon dat je een hypocriet bent, toch? En jou. De piano tuner heet Nicky White. Hij was ooit een getalenteerde pianist. Maar ja, zijn oren konden dus steeds minder geluid aan door dieper acusus.

SPEAKER_00 6:38

Ik weet nooit zo goed waar ik de klemtoon moet zetten bij sommige woorden. Hyper acusis? Doen we denken aan scooter.

SPEAKER_01 6:46

Hyper hyper. Heb jij dat ook wel eens? Dat je af en toe gewoon denkt aan die Duitse techno. Je kan niet eens techno noemen. Dance bubblegum pop scooter. How much is the fish? The chase is better than the catch. It's important to be nice. It's nice to be important, but it's more important to be nice. En dat soort fantastische taalvonsten. Hyper hyper, zo heet zo'n liedje, en jou hyperacusus. Ik ben het hele verhaal weer kwijt. En jou, pian tuner, Nicky Wide, heeft dus een probleem met z'n oren. Daar kun je dus echt niks horen, want dan krimp je in een van de pijn. Dat hebben ze heel goed in die film gedaan. Sowieso is natuurlijk de geluidsband die eronder zit, is natuurlijk super goed. Ja, al het geluid gaat dan even lekker omhoog als er een auto langskomt rijden, of iemand een zaag gebruikt. Gewoon van die geluiden waar ik me ook altijd aan erger. Dat is ook lekker. Kijk, in een film kan je nog meer erger aan geluid. En dan heeft hij van die oordopjes in. En als het geluid te heftig is, dan doet hij van die gehoor-gehoorbeschermende koptelefoon eroverheen. Goed woord trouwens, gehoorbeschermer. Ja. Maar goed, elke handicap heeft natuurlijk ook zijn keerzijde. Kijk, daar hebben we het nooit over. We zeggen altijd van al je talenten hebben ook een keerzijde. Nee, maar het is ook andersom. Elke handicap heeft ook weer iets moois. Want door zijn pianotalent wat hij had, en zijn extreem gevoelig gehoor, kan hij dus nu zonder technische hulpmiddelen piano stemmen, bij vooral rijke mensen. Want die kunnen een piano betalen. En het is ook wel grappig gedaan, want je ziet een hele snelle montage dat ze langs al die huizen gaan in New York, denk ik. Volgens mij New York. Ja, en dan zeggen die rijke mensen: we hebben een piano, maar er wordt nooit op gespeeld. En dan zeggen we: het maakt eigenlijk niet uit of er wel of niet op gespeeld wordt, maar hij moet elk jaar gestemd worden. Als je dan denkt aan een fluit in je broek die ook gestemd moet worden, dan ligt dat aan jou en niet aan mij. Sorry, vergeet je te vertellen, af en toe maak ik een funstige afslag, maar dat doe ik voor jou plezier en niet voor mezelf. Ik ben heel netjes en heel preuts. Ik schrijf wel boeken met titels als sombere hitzigheid, maar dan moet je met een korreltje zout nemen. Dat is echt om jou te plezen en geen uiting van mijn eigen donkere, funstige hoekjes in mijn eigen overzekste ziel. Dat ben ik dus niet. En jouw. We zien hem on the road met zijn mentor, Harry. Word gespeeld door Dustin Hoffman. Die leeft nog steeds. Dat is natuurlijk een legend. Ja, hij heeft er wel zin in in deze rol, trouwens, die Dustin Hoffman. Hij komt best wel nog vitaal over. Maar goed, je ziet hem dus vooral bij die upperclasse gebouwen, pianootje stemmen. En soms een schoolje en soms bij een concertgebouw. En daar komt die Niki zijn love interest tegen. De heel getalenteerde Roofie, gespeeld door Avanna Rose.

SPEAKER_00 10:09

Lieu? Avanna Rose Lou? Ja, dat is een Aziatische achternaam.

SPEAKER_01 10:18

Hele mooie vrouw trouwens. Hij is trouwens ook heel mooi. Het zijn sowieso twee mooie mensen. Nou ja, zij werkt heel hard aan het muziekstuk. En ze hebben natuurlijk een look vibe als ze met elkaar aan het wou zeggen kletsen zijn. Maar ik werd laatst op iemand gewezen dat het woord kletsen echt een Thomson Darco woord is. En dat zij nog nooit iemand in het leven het woord kletsen heeft horen gebruiken. En nu elke keer als ik het woord kletsen zeg, denk ik aan haar kritiek. Dat is irritant als iemand je wijst op iets wat je heel geautomatiseerd doet, zeggen zonder dat je er heel bewust van bent. Dus ik omarm het woord kletsen. Tik op de beel lekker laten kletsen. Hupzaké. Ze hebben in ieder geval een goede vibe, die Roofie en Nicky. Wat leuk is in zo'n film: een beetje plagen, een beetje hard to get spelen. En je merkt natuurlijk meteen die zijn voor elkaar gemaakt. Nou ja, het is natuurlijk een film, dus de problemen moeten zich opstapelen. Die mentor Dustin Hoffman die belandt in het ziekenhuis en uiteraard Amerika niet verzekerd ziekhuisrekeningen van tienduizenden dollars. Ja, en dan doet Nicky al dat piano stemmen alleen. En dan wordt hij per toeval bij zo'n grootrijke luishuis geconfronteerd met een paar vage gasten, die dan zijn ingehuurd om een kluis open te breken, waar de code van kwijt is. Maar je weet het eigenlijk niet van zijn onder valse voorwenselen binnengekomen? Is dit echt een bedrijf? Is dit iets wat je kan, maar wat je dan ook illegaal nog kan doen? Nou ja, één plus één is natuurlijk drie. Hij met zijn gevoelige oortjes, hij hoort precies waar de klik zit. Als ze dan heel voorzichtig met zijn vingers zo zitten draaien aan die gevoelige knop. En als je funtig denkt, dan is dat absoluut jouw probleem, niet te mij. Nou ja, en voor je het weet zit dus Nicky in het misdaadmilieu. En ja, langzaam speelt ook zijn geweten op. En de stress neemt toe en alle problemen nemen toe. Het is een film, dat moet ook. In die stress, echt een heel stuk gebeurt in een hele hoop, ik ga niks spoilen. Krijgt hij echt een fucking lelijke ruzie met zijn vrienden. Echt heel lelijk.

SPEAKER_00 12:35

Ik heb niet vaak als ik een ruzie zie.

SPEAKER_01 12:40

In een tv-serie of in een film dat ik zelf ongemakkelijk word. Maar ditmaal voelde ik zelf ongemakkelijk. En dat is natuurlijk een compliment aan de filmmakers. En ook dat ze het niet zachter maakte, de ruzie. Ze lieten echt een hele lelijke kant van die twee zien. En dan maakt het juist ook weer echt omdat ruzies gewoon heel lelijk kunnen zijn. Toch? Dan zeggen we altijd dingen waar de ander het meest onzeker over is. Zodat we ze pijn doen. En het zijn juist van die dingen die eigenlijk als er geen ruzie is, dan zeg je aan nee. Maar blijkbaar vinden we het misschien toch wel. Want waarom zouden we het dan zeggen als we ruzie hebben, snap je ingewikkelde psychologie? Het komt erop neer dat zij vindt dat hij haar te weinig support geeft in haar stress voor het opvoegen van een stuk voor iemand waar ze dan de hele film aan werkt. En hij kan dat moeilijk opbrengen, want hij heeft te veel kopzorgen door alle problemen die er zijn. Die ik niet zou spoilen, maar wie snapt het wel. Maar hij doet het ook heel lelijk, dat je ook echt denkt van doe eens even lief tegen haar. Maar ja, hij heeft kopzorgen, dus dat kan je niet lief doen, want je hoofd zit helemaal vol. En dan zegt ze dus iets wat ze waarschijnlijk beide heel vaak gedacht hebben.

SPEAKER_00 14:06

Ja.

SPEAKER_01 14:06

Wat je niet wilt denken, maar je denkt het toch. Maar ze hebben het ook nooit echt met elkaar besproken. En Ruthie zegt dan. You don't get what it's like to be working toward something your entire life. You're a piano tuner. Ze zegt van, jij snapt niet hoe het is om ergens je hele leven naartoe te werken. De stress die het geeft en de spanning, want jij piano stemmer. En dan vervolgens ze: you get up in the morning, you go to work, you come home, you go to sleep. You're not working towards anything. That's fine. But I really don't appreciate the con.

SPEAKER_00 14:55

Condescending. Condes. Eens in zoveel afleveringen heb ik vastlopers bij woorden.

SPEAKER_01 15:09

Ik probeer zo min mogelijk te knippen als ik jou in slaap praat, om de puur en rauw te houden. Anders denk je nog dat dit een artificial intelligence stem is. Maar dit is wel ingewikkeld. Condescending. But I really don't appreciate the condescending tone. Ik weet niet of ik hem goed uitsprak. Ze zegt in ieder geval: jij staat op in de ochtend, je gaat naar werk, je komt thuis, je gaat lekker slapen, je werkt naar niks groots toe. En dat is oké. Maar de manier waarop je tegen me sprak, dat accepteer ik niet. Er zijn natuurlijk twee manieren om op deze lelijkheid te reageren. Of je staat erboven en je zegt ik laat me niet uitlokken. Heftig en knap als je dat kan, en ook heel frustrerend voor de ander. Of je wordt zelfwoedend, snap ik ook, stresssysteem is geactiveerd, dan ga je naar aanvalstand. Of je laat de woede naar binnen slaan. En je verstilt volledig. Als je een fun fact wil weten van mij, zo ben ik bij ruzies. Soms woede, maar vaak verstil ik. Laat maar zeggen hoe gemeener de woorden die naar mij toe gesproken worden. Misschien ook hoe waarder de woorden. Ja, hoe stiller ik word. Goed, en jou, Nicky kist natuurlijk het pad van woede. You think I'm not working towards anything? I spent two years in a dark fucking room where the sound of my own voice was fucking agonizing. You know that's not what I'm talking about. Imagine you wake up tomorrow. Imagine you wake up tomorrow and you can't play music. Who are you? Just imagine that. Who are you? You're nothing, and I'm fucking nothing. I'm nothing. I'm a fucking piano tuner. Ja. Nou ja, hij zegt dus. Je denk dat ik naar niks toe werk? Nou, moet je eens even zien hoe ik twee jaar heb gespendeerd in een hele donkere kamer omdat ik geen enkel geluid aan kon, en moet je je eens voorstellen dat je dus een droom had om een pianist te worden en opeens word je wakker en je kan geen muziek meer spelen, stel je dat eens voor. Hoe bedoel je? Ik ben niets, ik ben inderdaad niets.

SPEAKER_00 17:20

Oké. En dan zegt hij. Ja, het mooiste. Dit raakte me. Hij zegt: but every single fucking day I am working towards just being okay.

SPEAKER_01 17:38

Getting through the fucking day. I'm sorry. It's a fucking miracle that I can be near one of those. Dan wijst hij dus naar de piano. It's a fucking miracle. My life was ripped out from under me. My life was supposed to be your life. This. So don't fucking sit on your pedestal and tell me I'm not working towards anything. Kortom, ik werkte elke dag naar iets toe. En dat is om oké weer oké te zijn en door de dag heen te komen.

SPEAKER_00 18:13

En ja, dat is een wonder dat ik überhaupt weer hier kan zitten naast de piano kan zitten en niet gek wordt van het geluid. Dus vertel niet dat ik nergens naartoe werk.

SPEAKER_01 18:28

Nou ja, goed, en dan komt natuurlijk die laatste zin die je eigenlijk niet hoeft te zeggen, maar ja, je bent boos, dus waarom ook niet? Dan zegt hij, because I was a better fucking piano player than you'll ever be. Dan heeft hij haar natuurlijk direct in het hart geraakt, want elke artiest twijfelt over zijn eigen kunnen. En als dan iemand dat bevestigt dat je niks kan, dan doet dat pijn. Zij laat het uiteraard daar niet bij zitten en zij daagde hem uit om dan ook eens even wat te laten horen. Ga dan lekker zitten achter die piano met je grote bek, maar ja, dat weigert die einde scène. Kijk, sowieso wat ik zei, ik voelde echt heel veel ongemak in mijn lijf bij een ruzie. En dat heb ik ook. Er is een huis ergens tegenover mij een paar deuren verder. Ik zit wel in de straat waar de huizen dicht tegen elkaar aanstaan, dus het galmt ook tussen de muren door. Dus het is heel moeilijk te zeggen of het geluid van links komt of van rechts. Maar heel af en toe word er dan met deuren gesmeten. En is een man heel echt heel hard aan het schreeuwen. Dus niet stemverheffen, maar echt schreeuwen. En ik krimp zelf elke keer in elkaar als ik dat hoor. En dan hoor je ook nog, dat maakt het nog heftiger, een niet te stoppen gehuil van een kind er doorheen.

SPEAKER_00 19:52

En vaak ben ik zelf dan ook nog.

SPEAKER_01 19:55

Dit is dus begin van de avond wanneer dit vaak gebeurt, of in ieder geval wanneer ik het hoor, dan ben ik zelf ook vaak erg moe. En dan ben ik dus een beetje nikkie. Dan zijn die geluidsfilters werken niet meer zo goed. Als een brommer langskomt, zelfs een fucking vetbike. Dat zoemend geluid, dat komt pijnlijk binnen. Dus dat geschil komt nog pijnlijker binnen.

SPEAKER_00 20:18

Met dat gehuil van het kind er doorheen. Maar daar gaat het niet om. Het ding was dit betoog, wat me echt raakte. Ik voel het dat ergens naartoe werken, ook al ziet de buitenwereld dat niet. Voor je gaat slapen. Laat maar zeggen, als je angst voor de angst krijgt, is elke dag een worsteling.

SPEAKER_01 20:46

En ik wou strijd zeggen, maar het is geen strijd, er hoeft niets overwonnen te worden. Het is meer een fucking beest dat elke keer op je rug springt met die scherpe nagels die je wil afschudden. En een belangrijke manier om angst minder te laten worden, dat is jezelf geleidelijk blootstellen aan de angst, ook wel exposure therapie genoemd. En het is zo maf om voor te stellen, zelfs voor mezelf is het maf om voor te stellen dat er een periode was in mijn leven dat zelf die fucking supermarkt gewoon niet nauwelijks niet nauwelijks lukte.

SPEAKER_00 21:23

Dus het meest alledaagse wordt een enorme. Geen uitdaging, echt een opgave.

SPEAKER_01 21:35

Het is een hele ongemakkelijke angstige ervaring. Je loopt rond in de supermarkt, waar jij nu ook elke dag loopt, of onderdag en ik ook. Maar op dat moment is het opeens. Ik kan zelf niet uitleggen. Ik merk ook dan mijn ogen ervan aan tranen. Er zijn heel moeilijk woorden voor angst te vinden die totaal niet rationeel is. Want wat de fuck kan er gebeuren in de supermarkt in je eigen buurt. En als er iets gebeurt, ben je zo thuis. Dus what's the deal? Ja, geen idee. En toch is er heel veel angst. En je wil niet weten hoeveel energie dat kost door met je mandje door zo'n winkel te bewegen en dan proberen in dezelfde pas te lopen als ieder ander. Misschien wil je het wel weten hoeveel energie dat kost. Dan kom je laten zeggen, terug met je plastic tas gevuld met wat dingen. En dan kijk je in de spiegel en dan zie je gewoon van die hele dikke wallen die tevoorschijn zijn gekomen. En je voelt het ook branden onder je ogen. En je huid is witter dan wit. En je hebt zo'n hele vervelende moeheid in je lijf. Er is dus geen opluchting als je de supermarkt hebt verlaten. Alsof je een presentatie moest geven voor honderd mensen. Ja, dat geeft een kick als je klaar bent. En het ging goed. Maar dit geeft helemaal geen kick. Het put uit. Ja, en dan stop je die neus onder je oksels.

SPEAKER_00 22:58

Oi oioi. Die geur. Oi, oi, oi. De geur van angst is zo'n aparte lucht. Als je hard gewerkt hebt. I don't know. Ikea kast in elkaar hebt zitten schroeven en zo. Dat is ook een apart luchtje, toch? Ook niet per se lekker, maar oké. Sportlucht, ook niet per se lekker, maar oké. Lucht van geilheid of van seks. Bijzonder. Ja, bijzonder. Ook niet per se lekker, maar wel bijzonder. Maar die angstgeur. Oi oioi. Niet fijn. Ja, het is gewoon.

SPEAKER_01 23:54

Elke keer als je dat naar buiten moet met die angst, dat is gewoon lijden met de i van een ijsje. En als het goed gaat, waar je natuurlijk om hoopt, ben je de volgende keer iets minder angstig. Maar het gaat dus ook regelmatig mis. En dat betekent dat je de volgende keer nog banger bent dan de keer daarvoor. En dat is dus elke keer op en neer, op en neer. En het voelt elke keer weer als opnieuw beginnen. En het is elke keer weer hopen dat je niet 40 maar 35 minuten, angstig bent of aanstaat. Dus het escaleert niet altijd. Maar het maakt je heel alert. En die alertheid moet om je ontspannen te voelen, moet die alertheid gaan liggen. Ja, dat is het werk. Dat is de arbeid. Dat is wat iemand met een mentale stoornis elke dag doorstaat. En natuurlijk ziet niemand het, want niemand weet het. En niemand applaudiseert als je de energie hebt gevonden om je aan te kleden. Of om eens eens een keer niet een calorie te tellen. Of gewoon in de auto te stappen bij een collega die je helemaal niet goed kent en dan gewoon echt duidelijk tussen aanhaling stekens.

SPEAKER_00 25:06

Of dat je überhaupt de energie hebt gevonden om naar een fucking prikkelrijke kern te gaan genaamd de supermarkt.

SPEAKER_01 25:15

En een manier om die mentale gesprekken in je hoofd en gewoon elke dag misdrukkelt, om onder controle te krijgen, dat is een heel stabiel en saai leven om je heen te organiseren. Dat is dus feestjes afzeggen. En precies om vij naar huis en van werk alswerkelijk. En dat is afspraken verplaatsen van laat in de avond naar begin in de avond of het liefst eigenlijk overdag. Je herkent je zelf eigenlijk helemaal niet meer. Want vroeger was je juist van die spontane acties en let's go. We stappen morgen in het vliegtuig voor een weekendje Barcelona. Let's go festivaletje in Assen, we gaan erheen.

SPEAKER_00 26:03

Filmfestival in Leiden, waarom ook niet? De hele nacht films kijken. Maar dat kan dus niet.

SPEAKER_01 26:12

Want in al die saaiheid heb je alle energie nodig naar je mentale worstelingen, zodat je heel fucking langzaam kunt herstellen. Echt het grootste gevaar is afwijken van die saaiheid. Eén nachtje doorhalen en je weet gewoon dat je drie weken aan het herstellen bent, bij wijze van saa, maar waar. En ja, daarom snap ik deze dialoog ook zo goed in deze film. Want voor de buitenwereld zijn we die saaie piano tuner voor wie elke dag hetzelfde is en waar er nergens naartoe wordt gewerkt. En er weinig wordt afgeweken van het script wat het leven zo leuk maakt, in ieder geval wat het leven spontaan maakt. Maar zij weten niet en zelfs als ze het wel weten, dan weten ze het eigenlijk nog steeds niet. Dat wij absoluut weer willen leven zonder die mentale beperkingen.

SPEAKER_00 27:05

En dat dat het doel is waar we elke dag met hele kleine stapjes naartoe bewegen. Dat weten ze niet. En zelfs als ze het hebben ervaren, vergeten ze het vaak ook weer.

SPEAKER_01 27:18

Daarom zeg ik het nog een keer. But every single fucking day I am working towards just being okay and getting through the fucking day. Ik vraag me nog regelmatig wel af bij mezelf waarom ik met al mijn angsten. Een hele stabiele werkgever met genoeg intellectuele uitdagingen, laten we zeggen, inrelde voor een bipolaire werkgever. Ik heb het vast wel eens een keer verteld, maar ik ging van semi-overheid naar de detaching. Wat betekende bij de detaching word je dus verhuurd. Dus elke drie maanden werd ik ergens anders geplaatst om op een afdeling te helpen. En het idee is, want ze huren een professional en daar wordt er grof geld voor betaald. Dat je dus heel snel de materie eigen maakt. Want er is geen tijd dat iemand je inwerkt en zo. Dus het is gelijk improviseren en pakken wat er ligt. Want je vervangt of iemand met zwangerschapsverlof, dan zijn de overgangen wel wat soepeler. Maar het kan ook dat je iemand vervangt die net is uitgevallen. Of een team wat niet werkt. Waar spanningen zijn, waar of iemand thuis zit of iemand even. Of te veel werk blijven liggen, of een overspannen team. Dus je komt. Ik kwam sowieso bijna al. Sorry. Er gebeuren te veel dingen in mijn hoofd. Ze gaan niets voor niets zondure kracht inhuren. Vaak loopt het team niet, heb ik gemerkt. Ik kwam bijna elke keer er heel veel spanningen in het team. Ze denken ze, weet je wat, er blijft te veel liggen met al dat gedoe. Dus we hebben extra mensen nodig of een extra persoon nodig. Dat is één ding: zwangerschapverlof, prima, andere vibe, maar ook oké. Ja, het is gewoon geen. Of je vult tijdelijk een vacature op waar ze niemand voor vast kunnen vinden. Want dat is natuurlijk goedkoopst iemand vast in dienst nemen. Of ook al is het een jaarcontract, maar je snapt maar iemand op de P-rol zetten in plaats van facturen betalen voor dienst. Nou ja dat. Maar dat betekende dus ook dat ik elke drie, vier, vijf maanden.

SPEAKER_00 29:48

De ene keer moest ik naar Arnhem vanuit Utrecht.

SPEAKER_01 29:52

De andere keer het zuidelijkste puntje van Brabant vanuit Utrecht.

SPEAKER_00 29:57

Dan is het weer richting het trukke Amsterdam. En dan is het opeens in Utrecht zelf.

SPEAKER_01 30:07

Het is verkeer, files. Wanneer moet je weg? Het vraagt aanpassingen. Want je wil natuurlijk op tijd komen. En dan kan je zeggen, als je richting Brabant gaat, moet je heel veel bruggen oversteken. En bij elke brug was het de vraag of er weer een file stond of niet. Dat is maar één ding. Maar het is ook elke drie, vier maanden een ander bureau. Andere collega's om je heen. Andere werkprocedures, andere energieën. Bij de ene club liggen ze helemaal strak als je even een droge opmerking maakt. Bij die andere club kijken ze echt aan van wie ben jij? Dus je moet je continu aan het aanpassen. En natuurlijk het werk zelf, nieuwe materie. Wat moet er gebeuren? Wat is hoofd, wat is bijzaak? Wat kan je binnen een paar maanden wat successen boeken? En dit soort prikkels zijn goed. Ik bedoel, juist als je snel verveelt, of eigenlijk niet zo goed weet wat voor type bedrijf nou bij je past, dan zou ik zeggen, ga de detaching in. Het is legaal job op. Dit kan je gewoon twee, drie jaar doen. Totdat je denkt van nee, dat type bedrijf was geweldig, daar ga ik eens een keer op zoek naar een vaste baan. Ik vind het ook heel erg bij mij als persoonpassen. Slur voelde bij werkgevers. En zelfs in de detaching voel je na vier, vijf maanden slur als het wel een beetje geland is. Maar dat is iets anders dan de angsten die ik voelde. Het is best moeilijk herstellen van mijn angsten en ook depressieve gevoelens die ik had als de omgeving elke keer wijzigde en er gewoon heel vol.

SPEAKER_00 31:49

Bij een angstig hoofd heb je gewoon heel veel behoefte aan voorspelbaarheid voorspelbaarheid van mensen.

SPEAKER_01 31:55

Voorspelbaarheid van plek. Ik had heel veel angsten voor plekken die ik niet kende, waar ik niet kon ontsnappen.

SPEAKER_00 32:02

Dus dat maakte dat gaf me heel veel angst. Ik kan niet weg.

SPEAKER_01 32:11

Ik heb denk ik echt het herstel van mijn mentale shit echt met twee jaar onnodig verlengd. Hierdoor. Het kon allemaal veel sneller herstellen. Ik had echt terugkijkend voorspelbaarheid en stabiliteit en saaiheid nodig. En ook nog natuurlijk de wijsheid van die saaheid en stabiliteit, dat is tijdelijk gewoon, neem een paar jaar. Word een paar jaar, wees een paar jaar gewoon een saaie, grijze, ambitieloze kantoormuis. Want als het weer mentaal goed gaat, dan kan je weer fucking in die gordijnen hangen.

SPEAKER_00 32:44

En meer stress aan en prikkels en weer avontuur zoeken en dat. Maar goed. Er waren natuurlijk ook wel.

SPEAKER_01 32:54

Ik heb dit trouwens ook niet dit wat ik net heb verteld, maar wel, er zitten wel wat hoofdstukken in mijn boek.

SPEAKER_00 33:02

Ik hoop dat je grachten lief voor je blijven. Zit die erin? Ik weet het niet of die erin zit. Ik heb het wel over die stabiele werkgever.

SPEAKER_01 33:18

Het ging over een brief schrijven waar iedereen tevreden over was totdat er heel veel reacties kwamen van klanten. En dat ze mij de schuld gaven en iedereen in een team wees naar mij terwijl ze het eigenlijk als team deden nou dat is eentje.

SPEAKER_00 33:36

Ik heb een soort gekke konkel in me over.

SPEAKER_01 33:39

Misschien omdat ik hier wel vaker over gesproken heb tegen jou, of in ieder geval in een tekst ooit gedeeld heb met de patje afsteuners echt jaren geleden.

SPEAKER_00 33:53

Het was ook een vorm van trots waarom ik die werkgever verliet. Want ik wilde, ik deed alles wat een senior deed.

SPEAKER_01 34:05

Want die senior die boven me zat, die ging stage lopen in een andere afdeling en ik had opeens ambities om en die ging. Maanden met zijn betekent, weet je, mocht ik alles alleen doen, die ging stage lopen, die werd uiteindelijk teamleider. Dus ik heb laten zeggen, twee jaar lang toen ik nog niet zo heel erg ervaren was in het gebied van communicatie en marketing. Het idee was met koppeltjes junior en senior van samenwerken en ervaringen. Daar snap je, was elke keer de senior weg. Dus ik moest heel vroeg pieken als senior. Het ging me best oké af. Behalve dat het heel veel paniekanvallen veroorzaakte. Dit was een van de redenen dat ik paniekaanvallen had, te veel stress, te hoge eisen aan mezelf stellen, te weinig begeleiding te vast in mijn hoofd kwamen zitten op onzekerheden die er eigenlijk helemaal niet zo toededen. Maar als je het met niemand kan sparren na dat.

SPEAKER_00 35:02

Dus ik heb jarenlang al die senior dingen gedaan. En toen zij wegging, werd hij eerst gekozen om het niet op te vullen.

SPEAKER_01 35:13

Senior, maar een soort meteor naast me neer te zetten. Dan was iemand die wel ouder was dan ik, maar minder ervaring had ondertussen in het vakgebied en ook zwaar op mij. En ook zwaar op mij leunde. Die ook zwaar op mij leunde. En ik heb natuurlijk een paar keer mijn ambitie kenbaar gemaakt van ik wil gewoon senior worden.

SPEAKER_00 35:33

Hoger salaris.

SPEAKER_01 35:35

Maar ook omdat ik gewoon vond dat ik het kon. En ja, ik heb ook nooit geheim gemaakt van mijn mentale shit waar ik mee worstelde. En dat was heel gek, want ik functioneerde op hoog niveau. Terwijl ik door heel veel mentale shit ging. Daar heb ik ook wel eens over verteld en over geschreven. En dat is heel raar. Laat maar zeggen dat je beloond wordt met bonussen en zo en complimenten, terwijl je gewoon elke dag echt zwaar vertiefd voelt. Niet een beetje vertief, maar echt zwaar vertief. Er zit iets mafs in mij. Dat ik zwaar naar de klote ben en gewoon nog steeds keeping up appearance of zo, maar ook nog steeds kwaliteit lever. En dat is geen complimenten. Dus echt mijn mentale gesteldheid ook jarenlang verlengd. Ik denk als ik toen af en toe, als ik me toen gewoon ziek had gemeld in twee, drie maanden.

SPEAKER_00 36:29

Voor mezelf had kunnen nemen, dat ik ook er sneller hersteld was. Maar het was dus ook een beetje trots dat ik niet senior mocht worden. Dan word je het optelson van irritaties.

SPEAKER_01 36:46

Ondanks dat ik mentaal iets stabieler voel. Sorry, mentaal iets stabieler voelde, maar nog steeds niet helemaal. Dacht ik toch, ik verlaat deze werkgever. Dus het is achteraf gezien allemaal goed te begrijpen, want het waren ook valide argumenten om deze werkgever te verlaten.

SPEAKER_00 37:13

Maar het heeft het herstel niet beter gemaakt.

SPEAKER_01 37:17

Tegelijkertijd heeft het wel alles in een stroomversnelling gebracht om een paar jaar later. Ik had net vrouwen die Charlie had uitgegeven toen ik deze werkgever verliet. Dus het heeft alles wel in een stroomversnelling gezet om drie jaar later mijn kantoorbaan op te zeggen en vooruit de kunstenaarschap te gaan.

SPEAKER_00 37:38

Ja.

SPEAKER_01 37:39

Dat is de reden dat ik nu in jouw oren praat. En waarschijnlijk ben je al lang in slaap. En nu zit ik ook allemaal dingen te denken van waarom wil je dit soort persoonlijke shit?

SPEAKER_00 37:48

Maar goed. Bij deze. Dat was gewoon een besef die opkwam bij die film tuner.

SPEAKER_01 38:04

Dus dan herinner je jezelf opeens aan een levensles van jezelf. Nou, als je benieuwd bent, deze film staat op Amazon Prime video. Ik heb echt genoten van deze film. Ik hou gewoon enorm van goede premissie. Vooral ook omdat die Nicky zo'n fucking gevoelige en aantrekkelijke en ook echt enorm mannelijke man is. Zijn verdienen is ook zo heerlijk autonoom. Da ga ik ook goed op. Autonome vrouwen. En er zit ook een hele lieve hond in. Die gaat niet dood. Er gaat wel alsof je zo één vis dood.

SPEAKER_00 38:37

Dat is dan weer welzienig. Nou ja, Amazon Prime. Voor je gaat slapen.

SPEAKER_01 38:47

Weet je wat het ook is? Er zit ook gewoon een fucking eenzaamheid in je mentaal zo klote voelen. Terwijl je gewoon nog elke dag op werk verschijnt en je gezicht laat zien op verjaardagen. Kijk, niemand ziet het, maar dat betekent niet dat die niemand ziet het, maar dan is die interne pijn nog niet minder waar. Ik snap het wel, weet je, als je worstelt met eetstoornis of stemmingsproblematiek of niet te verklaarbare moeheid, of angsten, of paniek, of somberte of uitputting. Ga zo maar door.

SPEAKER_00 39:23

Het is elke dag heel hard werken, heel hard werken om ook mentaal stabiel te blijven voelen. Je bent niet alleen. Dat is meer mijn punt. Vergeet die horizon stip. Ik zou zeggen horizon stip, maar dat kan niet. Horizon stip niet.

SPEAKER_01 39:49

Want er komt een moment dat je weer oké voelt. En dat je dan weer heel veel meer kunt doen wat nu nog onmogelijk is.

SPEAKER_00 39:57

Maar op een dag kom je daar. Alleen ja, nu is het vooral belangrijk om stabiel en heel saai te leven. Omdat er stel een grote kans te geven dat het opwaarts gaat. Dat is een fantastische quote in deze film. Waarschijnlijk ben je al lang in slaap gevallen. Hoop ik. En zo niet.

SPEAKER_01 40:33

Gezellig. Dat je nog bent. Ik hoop sowieso dat je gedachten lief voor je blijven. Dat je handjes nog steeds boven de dekens zijn.

SPEAKER_00 40:44

Ja, blijf gevoelig. Lieve ziel. Slaap lekker.