#6 Zelfvertrouwen groeit niet in één grote stap

Vaak denken we dat zelfvertrouwen ontstaat door in één keer een grote stap te zetten. Maar juist de kleine stappen ertussen maken het verschil.

Kijk niet alleen naar je einddoel, maar vraag jezelf af: Wat is vanaf hier de eerstvolgende logische stap? Een stap die klein genoeg is om te zetten, maar je nét iets uit je comfortzone haalt. Want juist daar groeit je zelfvertrouwen.

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Hey, welkom bij weer een nieuwe aflevering van de Pur een Evenwicht podcast. Het is alweer even een tijdje geleden dat ik een podcast heb opgenomen. En dit keer is het niet vanaf Nederland, maar vanuit de rodeos. We zijn even heerlijk een beetje naar de zon. En even heerlijk genieten met nog met zijn rietjes. Tot wel even wat voeten in aarde. Want afgelopen zondag was het moederdag en een hele leuke dag gehad. Alleen s'avonds kreeg ik buikpijn. Dus ik zei tegen Arie, ik ga op bed. Ik voel me niet zo lekker. Ik heb een harde buik. Het voelt allemaal niet zo lekker. Dus ik ga even op bed. En ik denk dat het rond een uurtje of twaalf wordt wakker en ik ben zo misselijk en ik ga naar de wc toe. Ik moest heel erg overgeven en ik was echt totaal niet lekker. Dus toen ook direct werk mij voor de volgende dag ziek gemeld en wij zouden dinsdag gaan vliegen. Dus ja, ik had wel even een soort van stress dat ik dacht van zie, als ik nu ziek word ben, dat past natuurlijk niet als je op vakantie gaat. Maar maandag even rustig aangedaan, even wat dingetjes ingepakt. En nou ja, gewoon even lekker rustig aangedaan. En gelukkig ging het de volgende dag beter. Dus ik denk dat ik iets verkeerd heb gegeten. Arie zei ook altijd hij niet helemaal lekker was. Maar ik had de rest van de familie ook al even gevraagd, maar die hadden gelukkig nergens last van. Dus wat het is geweest, weet ik niet. Maar gelukkig was alles dinsdag wel weer goed. En toen gingen we ook naar het vliegveld. En we hadden best wel ruimte tijd genomen en we zouden vanaf Düsseldorf zouden vliegen. En ik had daar had ik een parkeer. Hoe zeg je dat? We parkeerden niet bij het vliegveld, maar op een andere parkeerhaven. En die had ik geboekt en wij kwamen daar op zich wel redelijk op tijd aan. Alleen toen meldde zij dat er onderweg was er een ongeluk gebeurd. En de shuttlebus. Ja, dat duurde toen nog volgens mij nog drie kwartier of een uur dat we daarop moesten wachten, en toen zou het ineens allemaal heel erg krap worden. En nou ja, wij waren al iets later vertrokken van huis. Dus het was allemaal even stress. En ik zei ook later tegen Arie van ik vind het wel, weet je, wij zijn beide heel erg rustig gebleven zo van nou ja, we gaan het gewoon zien, we kunnen er nu niks aan veranderen. Er is een ongeluk gebeurd. En ze moesten heel erg omrijden. Want ik had al wel gezien dat een uur voor vertrek zouden de check-in die zou sluiten. En wij zouden ongeveer rond een uur van tevoren zouden wij pas aankomen. Dus dan voel je die spanning wel een beetje. Gaan we het redden, gaan we het niet redden. Maar goed, ook op dat moment ook gewoon, we zeiden ook van we kunnen hier niks aan doen. We gaan gewoon ons best doen. En meer kunnen we niet doen. En je wilt ook de rust bewaren voor Lis en haar absoluut niet. Als je dan een kind bij je hebt, wat de spanning van de ouders merkt en wat dan ook nog lastig en moeilijk gaat doen, daar zit je helemaal niet op te wachten. Dus ik zei later ook wel tegen Arie van. Ik ben wel heel trots op hoe we dit hebben gedaan. En dat we beide gewoon heel rustig zijn gebleven en uiteindelijk alles gered. We moesten van tevoren zouden we ook nog even eten. Hebben we ook nog gered. We hebben ingecheckt. We zijn door de Douana heen gekomen en het scheelt dat het dan niet zo'n groot vliegveld is. En toen konden we eigenlijk gewoon direct doorlopen. We hebben daar direct eten besteld en we hadden het eten op. En we konden zo het vliegtuig inlopen. Dus allemaal, dan is het gewoon heel fijn dat je in het vliegtuig zit en dat het gewoon goed gaat. En ik had ruispilletjes genomen, want ik weet nog wel van vorige keren al slecht tegen vliegen, tegen reizen. Ik heb wel vaker dat ik dat ook moest overgeven. Dus daar was ik ook wel een beetje bang voor. Maar ik had ruispilletjes genomen en ik had lekker koud water had ik in de tas zitten. Dus dat is gelukkig ook allemaal goed gegaan. Dus het was gewoon heel fijn dat het uiteindelijk allemaal op zijn pootje terecht is gekomen. En s'avonds kwamen we hier aan en we hadden hier een auto gehuurd. Dus die zouden we even ophalen. En toen hebben we onderweg nog even boodschappen gedaan. Omdat we een huisje hebben en als je van ochtends helemaal niks in huis hebt, dat is ook niet echt fijn. Dus we hebben de terugweg nog boodschappen gedaan. En toen kwamen we: volgens mij was het rond de uur of negen of tien in de avond kwamen we pas bij ons huisje aan. Ja, beslaat. En Lysie had de hele dag niet geslapen. Dus ik vond het heel knap dat ze vanaf ochtends 8 uur was wakker tot s'avonds tien uur. En ze heeft zich zo goed ook in het vliegtuig gedragen. En gewoon heel blij hoe het achteraf allemaal is gelopen dat het allemaal heel goed is gegaan. En we hebben hier een heel fijn huisje. We hebben er bewust voor gekozen om niet tussen het massatoerisme te zitten. Ja, ik vind het gewoon fijn om lekker rustig. En ik vind het heel mooi om het Pitoreske Griekenland rodeos te zien. En niet tussen al het massatoerisme te zitten. Dus we hebben een huisje die wat verder vanaf de bewoonde wereld afstaat, het is echt wel, ja, we zitten hier tussen de locals en het zijn hele mooie huisjes. We hebben een eigen zwembad. Dus dat was ook heel fijn. Ik weet nog wel dat ik, toen ik vier jaar geleden, toen ik zwanger was van Lissa en Aria en ik naar Bonaire geweest. En daar hadden we ook een huisje met een eigen zwembad. Ja, en dat vond ik toen zo relaxed dat je gewoon op je eigen tijd kun je lekker even zonnen en lekker afkoelen in het zwembad. En dat heb ik toen als heel fijn ervaren. Dus dat was nu wel een van de voorwaarden, maar daar heb ik wel naar gekeken toen we dit huisje uitzochten. En het is gewoon heel relaxed. En met Lis ook, die vermaakt zich prima. We hebben al leuke dingen gedaan. We hebben mooie dorpjes opgezocht. We zijn lekker naar zee geweest. We zijn naar een waterpark geweest. En daar wou ik jullie ook wel even meenemen wat hoe Lis zich daar heeft ontwikkeld. Want het is echt. Liss is best voorzichtig. En dat heb ik als kind zijnde heb ik dat als heel prettig ervaren. Want ze loopt absoluut niet in zeven sloten tegelijk. Ze is heel voorzichtig. Ze bekijkt zich alles eerst heel goed. En als zij, nou ja, eigenlijk 100% zeker weet dat ze het kan, dan doet ze het. En weet je, daar is op zich niks mis mee. Maar nu merk je wel dat ze zichzelf wel mag blijven uitdagen. En dat zij dat stapje verder ook mag nemen. Dus wij komen in het waterpark aan en wij lopen naar de Kids area. En nou ja, weet je, daar staat, het was allemaal heel leuk opgebouwd. Er stond een heel groot piratenschip in het midden met water eromheen. En allemaal glijbaandjes eromheen. Dus echt voor kinderen van lisse leeftijd was het echt hartstikke leuk. En dus we lopen daar het water in. En het water is al heel vrij. Want ze heeft hier iedere keer een zwembadje gezeten. Gewoon met bandjes aan, zo'n zwemfestje aan. Dus dan zwemt ze ook gewoon in het diepe. Dus dat vond ik ook wel heel knap. Maar ze loopt er ook gewoon het water in. En ze zwaiden er ook bij in. Dus wij zeiden van kom Lis, gaan even van de glijbaan af. En Lis heeft gewoon een beetje een angst voor glijbanen. Toen zij klein was, hadden wij een speeltoestel gekocht en die stond toen net in elkaar. En wij stonden bij de glijbaan voor. En z bedenkt zich niet. En ze was er een paar keer afgewezen. En toen is zij boven vanuit de eigenlijk bij het trappetje is ze naar beneden gevallen. En daar zijn wij, maar ook Lis, dus heel erg van geschrokken. En sindsdien zijn glijbaan altijd spannend. En wij dachten van we beginnen bij het allerkleinste glijbaandje. Het was echt een babyglijbaan. Ja, heel klein. Het is echt als je je baby ervan af laat gaan, dan kun je je iets bij voorstellen dat het gewoon heel simpel is. En ze durfde niet. En weet je, je begint gewoon heel klein. Dus kom maar Lis, we gaan het gewoon proberen. Geef maar een handje, dan gaan we je helpen. En dat duurde een tijdje en dan duurde een tijdje. Toen durfden ze alleen van de babyglijbaan. En wij dachten aan het begin wel even van gaan we naar een waterpark toe. En ja, Lis die durft nog niet van de glijbaan. Maar we dachten ook van, weet je, we moeten ook gewoon even de tijd geven. En we hebben voor Liss altijd een hele mooie uitspraak. En dat is dat wij altijd zeggen, Lis kan alles. En als we het nog niet kunnen, dan gaan we oefenen. Net zo lang totdat we het wel kunnen. En dat is echt een beetje een soort mantra van haar geworden. Dus als zij dingen niet durft, dan zeggen we dat ook altijd. En dan zie je al dat er een soort van soort van opluchting komt van oké, ik mag dus oefenen. Ik hoef alles niet in één keer te kunnen. En ze zegt soms ook wel eens. Ik kan dat niet. En weet je, en dat is natuurlijk een hele noemen dat wel, zijn fixed mindset. Maar dan sluit je je eigenlijk al af voor groei. Voor, als jij zegt van ja, zo ben ik, of ik kan dit niet, dan is het wat het is. En dan sta je niet open voor andere dingen. Dus toen zou je ook van weet je, als je zegt Lis, van kun je beter zeggen, ik kan het nog niet. En weet je, en dan ga je ook uitleggen van als ze heel vaak oefenen. Weet je, mama kan ook niet alles in één keer. Maar als we gaan oefenen, dan komen we steeds een stapje verder. Dus zo zijn we met haar ook gaan oefenen. Iedere keer een hoger geluidbaandje. En op den duur durfde ze alleen van. Het was dan een soort. Het was dan net iets teiler. En weet je, zo ga je iedere keer een stapje verder. En eerst met ons. En dan een handje geven, en dan alleen. Dat peutenbad ging het echt hartstikke goed, had ze alle glijbaren onder controle. En je zag haar dat zij steeds meer zelfvertrouwen kreeg. En dat is zo mooi om te zien dat een kind gaat dan echt stralen. En een kind wordt dan helemaal enthousiast en oh, ik kan dit al. Ik vind het zo mooi om te zien hoe een kind dan kan groeien. En toen gingen we even verder kijken. We zijn nog even naar Lazy River geweest. En nog wat andere dingetjes wat gewoon heel rustig was. En op den duur zien we dus. En dat wisten we niet, dat dat er ook was. Maar ze zagen we een gebied voor kinderen. Het was dan van 3 tot 12, en het waren best heog gleibanen. En ook best wel stijl. Maar zij had dus dat zelfvertrouwen van al die kleine stappen daarvoor. En toen zeiden we ook van, zullen we dit eberen? En ze keek ons aan. Ja, eerst samen met jullie, wij gingen met z'n tweeën gingen we naar boven toe. En dat zijn dan van die waar je ook wel. Die zijn dan voor nog wat groter, maar waar je dan met een matje van af gaat. Dit was dan niet met een matje, maar dat kon je dan gewoon zo af, maar ze waren ook best stijl. Dus daar gingen we eerst met z'n drieën van af, die bij ons op schoot. En dat ging heel goed. En die andere glijbanen waren dus niet mocht je niet met z'n tweeën. Omdat, die waren gewoon op kinderen gebouwd. En ja, die buizen waren ook te smal. En het waren vier glijbanen. En ze gingen eigenlijk een beetje. Eén was de makkelijkste. En vier was wel echt. Dat ging echt wel stijl. En echt wel hard. En toen zeiden ze ook van: Lis, zullen we de volgende proberen? Dan gaat papa beneden staan. En dan gaat mama boven staan. En dan gaat mama jou iedere keer boven helpen. En dan vang papa jou beneden op. Zullen we dat doen? En ze bedenkt zich ook niet te zeggen: ja, dat gaan we doen. Dus zing, bij de eerste ging heel goed. Ze ging zo zitten. Bij de tweede ging heel goed. En de derde was een soort van trechter, dat ik heel knap vond. En toen dacht ik wel, bij de vierde: dat was echt wel een stijde dat ik dacht van weet je, van kindje van 3 tot 12, dit is bijna vier. Als ze dit durft, nou, dat is echt een mega overwinning voor haar. En ze komt er weer aan en ik zie haar ook zo weer. Rennen weer naar boven toe, en weer naar mij toe. En toen zei ik sleuw van deze af. En ze ging er zitten. En ze gleed zo naar beneden. En hij ze ook van: Oh, ik stond beneden en ik zag de angst in haar ogen toen ze er afgleem. Maar ze ging gewoon en ze was zo trots op zichzelf. Dat ze het kon. En ze was zo. Ik ben van de allerhoogste glijbaan afgegaan. En wij zeiden ook tegen elkaar. Vanmorgen durfden ze nog niet van de allerkleinste babyglijbaan af. En we hadden nooit kunnen bedenken dat ze aan het einde van de dag dat ze echt van een glijbaan voor kindjes tot en met 12 af zou gaan, wie echt wel heel stij was. En de les die daarin zit, is als je zochten ze in één keer naar die grote glijbaan was gelopen, had ze dat nooit en te nimmen gedaan. En dat is ook voor jezelf als jij je comfortzone, weet je, vaak blijven we in onze comfortzone en dan willen we eruit. En dan maken we die stap zo groot dat we dat nooit kunnen geloven dat we dat zouden kunnen. Maar wat je bij Liss ook zag, door al die kleine stappen daartussen te nemen, door iedere keer wat is dan de eerst volgende logische stap. Eerst samen papa, mama, dan een handje. En zo kun je dat bij jezelf ook. Ga iedere keer net een klein beetje verder buiten je comfortzone. Doe net iedere keer dat stapje verder, wat je normaal niet zou doen, maar maak het niet te groot. Zodat je het helemaal niet doet, zodat je eigenlijk dan bevries je. Dan doe je niks. Maar als je het iedere keer een klein beetje groter maakt, dan zie je zoals dit was dan op één dag, wat je dan ziet, wat daarvan groei in zit. Maar als je dit bij jezelf ook doet, dan kun jij, het gaat niet om in één keer één hele grote stap te zetten. Maar het gaat om al die kleine tussenstapjes ertussenin. En als dat lukt, dan geef je dat je iedere keer krijg je een klein beetje meer zelfvertrouwen. Heé, ik kan dit alweer. Dit gaat ook goed. En je geeft jezelf eigenlijk, je geef je brein een bewijs. Ik kan dit wel. En dan gaat je brein ook met je meedenken. En die gaat jou meer kansen en mogelijkheden laten zien. En ik vond dit zo'n mooi voorbeeld van Lis. En ik denk van, dit kun je op alles betrekken. Door jezelf constant net een klein beetje meer uit te dagen, kom je veel verder dan in één keer één hele grote stap te zetten. En we zagen het gisteren ook weer bij ons in het zwembadje. En dat vond ik ook weer een mooi voorbeeld. Listie zwemt in het zwembadje zwemt ze gewoon zelf met zwembandjes en met haar zwemvesje aan. Het gaat allemaal heel goed. Alleen ze durfde nog niet van de kant af te springen. En dat snap ik heel goed, want ze had iedere keer dan word ik nat en dan ga ik onder water en vind ik eng. Maar ook hierbij hebben we weer je eerst tienduizend keer gewoon een handje geven, te samen inspringen. Maar haar dat zelfvertrouwen geven, kijk, het gaat goed. Je mag oefenen. Je mag het spannend vinden. En het mag ook spannend zijn. Wij zeiden ook van weet je, papa mama snappen heel goed dat het spannend is. Wij vonden het vroeger ook spannend. Maar door ze iedere keer dat stukje meer zelfvertrouwen te geven, gaat het een heel stuk beter. En op den duurden licht hier zo'n één hoorn in het water, zo'n zwemband. Toen zeiden ze van. Dan ga je met de zwemband spring je erin. Dan ga je ook niet onder water. Oh ja, nou ja, dat durf ze ook alweer. Dus iedere keer weer dat stapje verder. En toen hadden we die zwembad omgedaan. En toen hadden de duur, weet je, dan renden ze ook gewoon het water in met die zwembad. Zwemband. En dan komt die laatste stap: durf je er alleen in te springen. En op de duur is de volgende keer gaan we het zelf doen. Papa staat erbij. En je kunt dit. En toen ook weer die mantra. Dan staat ze op het kantje. En dan zeg ik, is kan, en dan schudsen ze, wat, alles. En als we het nog niet kunnen, gaan we oefenen. Net zo lang totdat we het wel kunnen. En hopp, ze springt er zo in en echt. Wat een trots stralde van het meisje af. En ze zei direct, ze lag in het water en ze zei direct nog een keer, nog een keer. Ja, en dit is weet je, als je dit ook als je met kinderen daar moeite mee hebt om ze zelf vertrouwen te geven, dan kan dit echt een hele mooie zijn om te benoemen van dat ze niet zeggen van ik kan dit niet, maar ik kan dit nog niet. En de mantra die wij dus hebben om te zeggen. Lis kan alles. En als we het nog niet kunnen, dan gaan we oefenen. Net zolang tot we het wel kunnen. Dit geeft kinderen ook letterlijk toestemming dat ze mogen oefenen. En dat het niet in één keer hoeft goed te gaan. En dat het verkeerd mag gaan. En zo staan wij er ook in dat ze hoeven niet in één keer alles te doen en die druk wezen ook niet opleggen. En ze mogen zichzelf, weet je, en dat is bij jezelf natuurlijk net zo: je mag jezelf toestaan om te oefenen, te proberen om te vallen en weer op te staan. Maar dat je je grotere doel voor ogen houdt. En ik denk als je dat doet, dan blijf je gaan. En dan blijf je net zo lang gaan totdat je het doel bereikt hebt. En dat is ook wat je je kinderen wilt meegeven. Dat stukje zelfvertrouwen dat ze mogen vallen en dat het niet in alles in één keer goed hoeft te gaan. Maar dat ze mogen proberen. Ja, dit was eigenlijk wat ik wat ik jullie wilde meegeven. Ik dacht, dit is wel een hele mooie les wat wij hier met Lisse hebben gehad. En hoe je dan eigenlijk een kindje zo ziet groeien en zo ziet stralen. En één keer zoveel meer zelfvertrouwen krijgen. En dan denk je, ja, moet je zien wat ze dan in een weekje voor zichzelf allemaal heeft bereikt. Want dit is misschien voor een kindje wat heel veel durft, zegt het misschien niks. Maar als je ziet waar Lis dan vandaan komt en wat zij in deze week heeft bereikt, ja, dan ben je gewoon als ouders apetrots op haar. Ja, gewoon zo mooi dat we haar dit kunnen bieden en dat zij mag blijven groeien, ik ga zo het is ochtends nog heel vroeg. Het is voor zeven uur. Dus ik ga zo nog even lekker een rondje wandelen. Meestal doe ik dat even iedere morgen vind ik heerlijk, voordat het nog lekker warm wordt, ga ik meestal drie tot vijf kilometer even lekker wandelen, even mooi de natuur in. De eerste dag toen ik hier ging wandelen, toen kwam ik direct een hele kudde met hetjes tegen. Het was ook zo bijzonder. En het is zo lekker rustig hier. Ik word alle krekeltjes. Ja, dus gewoon echt nog even genieten. Dit is dit ons één laatste dagje. Ik weet eigenlijk nog niet wat we vandaag gaan doen. We hebben gewoon even een lekkere rustige planning. En dan vliegen we morgenavond weer terug. Ik denk dat we vandaag even lekker een stadje ingaan en even wat kijken en even lekker zwemmen. En gewoon even lekker rustig aan. En dat vind ik ook wel fijn dat je gewoon dat je geen hele strakke planning hebt. Dat het gewoon relaxed is. En dat je kijkt wat de dag brengt. Ik heb deze vakantie echt als heel relaxed en fijn ervaren. Ja, dus gewoon heel fijn om nog even met z'n drietjes op pad te zijn. En dat je denkt van ja, weet je, over een paar maanden heb je er gewoon een kleintje bij. En ja, het is gewoon een hele bijzondere ervaring. Dus ik ga zo nog even lekker wandelen. En dan spreek ik jullie weer in de volgende podcast. Nou, doe.