#9 Als het ineens anders loopt dan je had gehoopt

Deze week liep even compleet anders dan ik had gedacht.
We kregen te horen dat ons kindje nog steeds in stuit ligt, ik bleek onverwachts trombose te hebben en ineens werd ik medisch. En ja, ik echt moest echt even schakelen.

Maar het liet me ook weer beseffen hoeveel er de afgelopen jaren in mijn mindset is veranderd.
Want sommige dingen in het leven overkomen je gewoon. Daar heb je geen invloed op. Maar je hebt wél invloed op hoe je ermee omgaat en waar je op focust.

In deze aflevering neem ik je mee in wat er deze week gebeurde, hoe ik daarmee omging en waarom ik juist nu heel bewust kies voor vertrouwen.

Transcript

Copy

SPEAKER_00 0:01

Hey, welkom bij weer een nieuwe aflevering van de Puur en Evenwicht podcast. Ik ben weer aan het wandelen, dus sorry als ik af en toe een beetje heig. Maar het is nogal een intense week geweest. En er is gewoon heel veel gebeurd en het was voor mij ook best wel even een rollercoaster en even schakelen. En ik wil je daar even in meenemen. Vorige week vrijdag toen het lesjarig, ze is vier jaar geworden. En wij waren een paar dagen van tevoren waren wij, als ik met een vriendin even een paar dagen weg geweest. En haar kindjes hadden een week eerder ze buikgriep gehad en die waren er nu eigenlijk gewoon helemaal vrij van. Dus ik dacht, ik hoop dat het ons bespaard blijft en dat leek ook zo. Maar toen krijg ik ineens op de verjaardag van Lis, krijg ik buikgriep. Nou, ik kan je vertellen, dat is vrij heftig als je 36 weken zwanger bent, 36 graden is. En alles eruit komt. Gelukkig was het maar heb ik er denk ik een dikke dag last van gehad. Dus dat viel me relatief mee. Arie en Lis die klachten ook al een beetje over dat ze niet helemaal lekker waren, maar die hebben eigenlijk geen verschijnselen gehad, gelukkig. To was het vorige week zondag was het twee jaar terug dat Rens is geboren en is overleden. En ik merkte ook al wel een tijdje dat ik toch. Je leeft en dat voelde ik vorig jaar precies zo, je leeft naar zo'n dag toe. En het is ook gewoon emotioneel. En dit jaar was het ook nog weer ook niet of het meer beladen is. Maar omdat je een kindje in je buik hebt en je beseft zo dat dit kindje zal Rent nooit ontmoeten. En ieder geval niet fysiek bij aanwezig zijn, ik geloof in alles dat hij gewoon om ons heen is en ontschitst. En ja, daar geloof ik heel erg in. Maar ja, je mist hem gewoon je fysiek op aarde. En op zondag sta je daar gewoon heel erg bij stil. En vooral als je dan 36 weken zwanger bent, dan is dat zo'n besef moment. Het was gewoon een hele belade dag. Het zijn gewoon lekker. Weze wandelen met het gezin en wezen fietsen. Gewoon echt even samen geweest en goede gesprekken gehad. En we hebben les een heel mooi boekje gegeven. Die gaat eigenlijk het heet Magisch Kindenboek en het is echt geweldig. Je kunt daar je eigen verhaal in geven en ook foto's. En het boek maakt er een verhaal van. En je kunt dus ook waar we het boek over laten gaan. En we hebben het boek hebben dus gemaakt voor Lis dat ze een broertje of zusje krijgt. En dat Rens een vlindertje. En die is altijd bij haar. En ze gaan samen op reis. En die leert haar ook allemaal mooie mindset lessen dat ze goed is zoals ze is. En dat ze altijd op zichzelf mag vertrouwen. En dat ze ook weet dat er altijd iemand is waar ze hulp aan kan vragen, dat dat Rens is en die altijd bij haar is. En aan het eind van het boek wordt dan een babytje geboren en een stukje uit het boek wat mij heel erg raakte. Iedere keer als ik het lees, dan word ik daar een beetje emotioneel van. Maar er wordt gezegd. Sommige broertjes wonen in een bedje. Sommige broertjes wonen tussen de sterren. Maar allebei leven ze altijd in je hart. En dat vind ik zo'n mooi stukje. Wzo is het ook, weet je, Lis die gelooft ook die heeft het heel vaak over Rens. En die gelooft ook dat Rens ook altijd bij aan is. Als hij dan een vlindertje ziet, zeg ze, hé Rens, gewoon op zo'n mooie, kindelijke manier, dat ik denk van ja, dit is ook wat wij houden meegeven. Dat je Rens is niet meer fysiek bij ons, maar Rens is er wel altijd om ons heen. En ja, dat vond ik gewoon heel mooi. Dus ja, dat was zondag. Maandag morgen werd ik wakker. En ik had heel erg last van één bil. Het was een soort steken een beetje zo'n soort zenuwpijn of zo. Zo voelde het in mijn ene bil. En ik heb het wel zo vaak omdat ik heb de laatste tijd ook wel hele zware benen en zo. En dan moet ik even de doorbloeding op gang komen. En dan meestal ga ik even wandelen en na vijf minuten trek dat weg. En het was eigenlijk dat het maandag niet meer wegtrok. En ik had aan het einde van de middag had ik mijn telefoon en zei ik van, nou, gewoon, hoe is het nou met je? En toen zei ik, ik heb zo'n last van eigenlijk van die ene pil en kan heel lastig zitten en opstaan. Ik voelde hem ook echt een oma. Ik dacht meer, want ik had zelf ook al even op internet gekeken. Ik dacht meer, ja, Icias hoor je heel vaak aan het einde van de zwangerschap een soort beknelde zenuw. Zo voelde het ook wel een beetje. Maar ik las ook dingen over trombose. Dat het dat ook kon wezen. Dus Arlie zei van weet je, anders bel je gewoon even de verloskundige en dan hoor je gewoon even wat het zou kunnen zijn. Dus ja, ik dacht ook van nou ja, weet je, je kan altijd even bellen. Misschien kunnen ze er wat mee of ik dacht eigenlijk meer, ik moet even naar de fiesho. Want het is niet helemaal lekker ofzo. Ik had een deskundige gebeld en zij gaf ook aan van ja, goh, ik vind het lastig te beoordelen. Stel dat dat wel trombose is, dan kan beter de huisarts even kijken. Het was half vijf en ze zei van misschien kun je nog even terecht. Nou, dat kon gelukkig. En de huisarts was ook wel echt heel meegaand. En ook dat hij zei van met alles wat jullie met Rentsch hebben meegemaakt, kan ik me voorstellen dat je gewoon even een extra check wilt. Ik denk niet dat het zo is. Maar laten we toch maar even extra checken. En ik wijs je door naar de spoed. Wij zijn op maandagavond ik mijn moeder gebeld, die heeft les op bed gelegd. En Sanaria en ik zijn naar de spoed gegaan. Dat duurt natuurlijk tien lang, tien breed, maar daar hebben ze ook gekeken en toen zeiden ze wel van, nou weet je, op de spoed kijken we eigenlijk alleen naar de grote aderen. Ja, omdat dat tussen aan het steeds levensbedreigend is. Maar we pakken de kleinere aderen en zo. Dat is meer iets waar je dan even voor terug moet komen. Toen was eigenlijk ook de conclusie van de grote aderen ziet er allemaal goed uit. En ze zei ook van nou je bent totaal geen tromboseklant. En weet je, jouw benen zien er gewoon normaal uit. Totaal geen typisch trombozenbeen. Dus wij denken voor 80, 90% dat je het niet hebt. Zo ga je eigenlijk een beetje gerust had naar huis. En het was wel grappig, want ze moest die aardig gingen echoen. En ik wist dat het kindje nog in stuit lag. En dat echo, dat was niet heel fijn op het duur zaten ze ook bij mijn liefes en dat moest ze heel erg dichtdrukken. Nou ja dat deed echt wel heel erg veel pijn. En het was ook een mannelijke dokter die het deed. En toen zei hij ook van om het goed te maken, wil ik nog wel even je buik echel om te kijken of het kindje nog in stuit ligt. Dus toen hebben ze direct gekeken, want ik zou woensdag zou ik een lichtingsecho hebben. En ja, toen bleek dus eigenlijk toch dat het kindje nog in stuit lag. Dus dat was voor mij toch wel even schakelen. Jammer ook. Dat ik dacht van goh, het brengt toch extra risico's met zich mee. Maar in ieder geval, ik wist dat het kindje in stuit lag. En wij kreeg dus de boodschap om de volgende dag even terug te komen. Even extra check. Waarschijnlijk had ik het niet. Dus zo ging ik eigenlijk de volgende dag, en ik zei dat tegen Hari zei van zou ik even met je meegaan? Nou, ik zag dus gewoon even een extra check, want ze moet jij er weer vrij voor nemen. Ik ga wel even alleen. Toen kwam ik in het ziekenhuis en toen gingen ze toch verder kijken. Toen had ik toch de overgang van mijn bilden naar mijn been zat toch een verdikking eigenlijk in de aderen. Het is een vorm van trombose, het heet tromboflebitis. Maar het is dus wel dat daar een aarde eigenlijk verstopt zit. En in de zwangerschap willen ze daar gewoon ook geen risico meenemen. Dus ze zeggen ook van we willen het gewoon gaan behandelen. En we schuif je bloedverdunes door. Alleen dan ben je ook wel direct medisch. Het was even veel. En het was ook even. In mijn hoofd moest ik echt even schakelen. En ik denk dat dat ook heel normaal is. Dat je weet je, je gaat gewoon van wat anders uit. En dat is denk ik ook de les die ik jullie hierin mee wil geven. Sommige omstandigheden in je leven heb je gewoon geen invloed op. En dat tussen aanhangersgeven, overkomt je. Maar dan is het: hoe ga je daar mee om? En ik merk gewoon dat ik daar door alle mindset coaching die ik heb gevolgd en door daar zo mijn bezig te zijn. Dat ik daar zoveel in gegroeid ben ten opzichte van vroegen, dan kon ik als iets anders verliep dan anders. Ik compleet in stress schieten en dan bleef ik maar focussen op alles wat er dan anders ging en wat er mis ging en op alle risico's. Misschien herken je het wel. En ik denk dat het niet meer dan logisch is als je zoiets te horen krijgt, dat het gewoon even is. Het wordt allemaal even anders. Ja, het wordt allemaal even anders. En ik dacht ook wel van, nou ja, een kindje in stuit, hoe gaat het allemaal? Nou ja, je hoort er vaak hoor je daar de horror verhalen van. Maar dat is ook wat mensen doen. De positieve verhalen die hoor je niet vaak, maar alle verhalen waar iets mis bij ging of waar het niet zo ging zoals gepland of gehoopt, dat hoor je. Want dat is waar de meeste zich op focussen. En toen was ik ook thuis. En nou ja, weet je, ik heb er met Arie ook heel uitgebreid over gehad. En over dat stukje medisch. Die konden we al heel snel. Ik ga dan op zoek naar eigenlijk bewijzen die mij opluchting geven, wie de focus afhalen van het zware en wie het voor mij luchtiger maken, dat ik daar een beter gevoel van krijg. En toen zeiden we ook tegen elkaar van je, eigenlijk bij Lis en bij Rens was ik bij de medisch. En hoe gek het ook klink, en ook bij Rens kijken we daar heel liefdevol op terug. Wij zijn in het ziekenhuis zo fijn behandeld en zo menselijk zo werd naar ons geluisterd. Dus eigenlijk kijken we daar gewoon met een heel positief beeld kijken we daar op terug. En dat is ook wat bij ons nu ook voor je, dat we zeiden van gewoon eigenlijk zijn we dit al gewend. Kijk, ik ben niet gewend om thuis weeën op te vangen. Ik lag bij Lis, lag ik al in het ziekenhuis. Bij Rens lag ik ook al in het ziekenhuis. Het is prima. Het is prima dat ik in het ziekenhuis, ik wou sowieso al in het ziekenhuis bevallen. Dus dat zijn allemaal dingen die me op dat moment opluchting geven. En ja, dan het stukje stuitlegging. Nou, daar had ik even. Of daar moest ik meer moeite voor doen om weet je, ik ken het gewoon letterlijk niet. Ik weet wel, en dit klinkt ook heel gek. Maar ik weet hoe het bij koeien gaat. Als een kalfje achterwaarts wordt geboren, gaat dat echt wel heel anders dan op een normale manier dat het gewoon met het hoofdje eerst wordt geboren. Maar ook daar ben ik gaan inlezen. Ik ben me oké, wat zijn de dingen die ik zelf nog kan doen dat het kindje kan draaien. Nou, ik heb me verdiept in dat ze het in het ziekenhuis gaan draaien. Ik heb me verdiept. Ik ben gisteren ben ik naar acupunctuur gegaan. Die tip krijg ik ook, was ook heel lief van iemand die mij daarop tipte en die zei van goh, ik heb moxa-therapie gedaan. En daardoor is het kindje vanzelf gedraaid. Dus ik ben, weet je, dan ga ik me daarin verdiepen. Dan ga ik kijken oké, is dit iets wat bij mij past, waar ik mij goed bij voel, ik heb mij ingelezen, ik dacht, nou, het is altijd het proberen water. En ik heb mij de verloskundige die kwam nog ook met oefeningen, dat heet een spinning baby's. En daarbij richt je eigenlijk ook op dat het kindje zich vanzelf draait. Dus weet je, ik ga dan die dingen opzoeken. Ik ga die combineren. En ik ben me ook gaan inlezen van goh, je wilt eigenlijk alle scenario's en niet dat je altijd van het ergste moet uitgaan, maar wel dat het je niet overkomt, ik dacht van oké, stel dat het niet lukt dat het kindje vanzelf draait of dat het lukt om in het ziekenhuis te draaien. Oké, wat dan? Dus ik ben me gaan verdiepen in een natuurlijke stuibevalling, keizersnee. Wat wil ik dan? Wat geeft mij op dit moment een goed gevoel? En zo maak je iedere keer keuzes. En dat is ook iets wat ik. Want ik krijg heel veel lieve berichtjes van jullie. En hoe het nu met me ging. En hoe ik er zelf nu onder ben. En eigenlijk op dit moment ben ik er heel rustig onder. Ik heb gelukkig ook geen pijn meer. Dus dat is gewoon echt heel fijn. En ik ben ook rustig onder het verloop hoe het zou gaan. En dat komt ook omdat ik in de identiteitsstap van iemand wat er ook komt. Ik kan dit. Ik kan dit samen met mijn kindje, ik kan dit samen met Arie, wij komen hier doorheen. En ik denk dat dat ook een hele belangrijke is dat je stelt jezelf gerust en niemand heeft er wat aan als ik compleet in de stress schiet. En weet je, het is ook weer een keuze om weer te kiezen. Bewust voor vertrouwen. En natuurlijk is stel dat het in sluit wordt geboren, brengt het ook weer spanningen met zich mee. Maar ik kies wel heel bewust om te vertrouwen van mijn lijstje kan dit. Wat er ook gebeurt, hoe het er ook gaat uitzien, dat weet ik nog niet. Vanmiddag hebben we een intakegesprek in het ziekenhuis. En dan gaan we ook de mogelijkheden bespreken. Wat kunnen we doen, wanneer bel ik, al die praktische dingen eigenlijk. En ik laat het over me heen komen. Op dat moment ga ik keuzes maken wie op dat moment voor mij goed voelen. En waar ik vertrouwen van krijg. Ik denk dat dat de les is wie ik ook weer de afgelopen week heb geleerd dat op sommige omstandigheden in je leven heb je gewoon geen invloed. Maar je hebt wel invloed hoe je ermee omgaat en waar je op dat moment op focust. En is dat op alle dingen wie er misgaan, wie er niet zo gaan zoals je hoopt. En natuurlijk, soms brengt het gewoon heel veel teleurstelling met je mee. Maar helpt het je om in die teleurstelling om misschien het verdriet te blijven hangen of focus je op iets wat op dat moment je net een beetje opluchting geeft. Die opluchting, daarmee ga je zelf stapje voor stapje vind ik het beter voelen. En weet je, dit is ook qua brein, als je je brein hierop traint, dan komt je brein ook weer met bewijzen voor andere dingen heel, maar als dat dan al een stukje opluchting geeft, dan geef ik dit je ook, die gaat letterlijk met je meedenken. Omdat daar je focus op ligt. Dan geef iets andersje misschien ook weer een stukje opluchting. En dat is het, weet je, je kunt echt jezelf dit trainen. En ik merk gewoon hoeveel ik. Ja, ik ben natuurlijk heel veel met mindset bezig. En eigenlijk ben je dan ook een soort trots op jezelf dat je denkt van met alles wat er dan de afgelopen week is gebeurd. Ja, ik ben zoveel veerkrachtiger geworden. En dat geeft je zelf zoveel rust. Ik denk dat ik dat ik hem hierbij afsluit. Ik ben nog lekker een rondje aan het wandelen, het is nog lekker vroeg en het regent niet, dus dat is ook heel lekker. En dan spreek ik jullie de volgende keer weer. Nou, doee.