#25 De grootste struggle voor vrouwen met ADHD (waar bijna niemand over praat)

Veel vrouwen met ADHD blijven doorgaan terwijl ze eigenlijk al lang voelen dat ze leeg zijn. In deze aflevering hebben we het over waarom zoveel vrouwen zichzelf pas serieus nemen als hun batterij op 0 staat, waar dat vandaan komt en waarom je niet hoeft te wachten tot het misgaat voordat je jezelf toestemming geeft om iets te veranderen.

Wordt hier gratis lid van de ADHD Vrouwen Community 🩷

Transcript

0:00

Hallo iedereen. Mocht jullie een kwaarse intro. Die is er even niet. Want zoals jullie waarschijnlijk wel weten, ik ben nu in Kroatië. En ik neem nu trouwens echt up to date op. Dus het niet dat ik nu zeg: ik ben in Kroatië en ik was er een maand geleden. Nee, ik ben er nu, of misschien twee dagen geleden dan als je de podcast luistert. Omdat mijn vriendin daar werkt. Tot en met oktober. En ik had daar twee maanden niet gezien. Dus ik kom haar hier opzoeken. Maar de wifi is echt heel slecht. En ik heb het vorige keer wel geprobeerd om het te editen de podcast. En dan erop te zetten. Maar het duurde onnodig lang. En ik vond het gewoon zonde. Omdat ik dacht, ik kan in deze tijd veel betere dingen doen en ook veel meer voor jullie betekenen. Dus ik dacht, nee, weet je, jullie zullen het vast niet erg vinden als ik een keertje geen intro en auto heb. En anders. Je moet het er maar mee doen. Dus ja. Maar goed, tot het punt. Wat ik vandaag wil vertellen, is iets waar ik het eigenlijk niet eens zo heel vaak over heb. En dat verpaast me eigenlijk. Want het is wel iets heel belangrijks. En het gaat over waarom wij vrouwen met ADHD onszelf pas zo laat serieus nemen. En ik denk dat dat echt een van de grootste problemen is waar vrouwen met ADHD tegenaan lopen. Want we denken vaak dat het zit in het uitstellen en in onrust in je hoofd en het niet vergeet van afspraken. Maar het is toch vaak het feit dat je jezelf pas serieus neemt als het eigenlijk al te laat is. Want wat er meestal gebeurt is, je bent moe en je zegt van nee, nee, het valt wel mee. Je merkt ondertussen dat je hoofd gewoon helemaal overloopt. Maar je denkt al snel van hey, iedereen heeft het wel druk. Je weet van jezelf, ik loop vast. Maar je zegt gewoon tegen jezelf. Misschien moet ik gewoon een tandje bijzetten. Nog harder werken, beet mijn best doen. Dan ga je maar door, door, door, door. Nog even vol houden. Gewoon nog meer doorzetten. Welke al zei een tandje bij. En het ding is, voor je het weet, ben je ineens maanden of jaren verder en heb je eigenlijk alleen maar gerend door het leven. En ben je doorgegaan. Maar eindig jede dag wel altijd teleurgestat in jezelf omdat het niet is gegaan zoals je wilde, of dat er überhaupt dingen niet zijn gelukt. En ja, weet je, als je zeg maar zo erg struggelt met uitstellen bijvoorbeeld. Of dat je snel overprikkeld raakt. Of dat je jezelf continu teleurzaat zoals ik al zei, of anderen om je heen. Je raakt er gewoon aan gewend dat dat je leven is. En je weet het gewoon niet beter. Of je neemt weer even vakantie. Je denkt oh ja, weet je, vanaf nu ga ik het anders doen. Ik kom er bovenop en daarna ben je weer terug bij af. En ja, weet je, ik moet ook zeggen, ik wil niet te diep ingaan op wat de verwachtingen zijn van een vrouw in een samenleving. Want dan ben ik nog heel lang bezig. Maar dat is natuurlijk ook iets waar het wel ook mee te maken heeft. Het was natuurlijk vroeger show dat er van een vrouw werd verwacht dat je dan gewoon thuis blijft en gaat koken voor je man. Dat is echt gewoon het tegenovergestelde van het leven wat ik leid nu. Dus daar moeten we een beetje om lachen. In de loop van de tijd zijn er zoveel dingen veranderd. Vrouwen werken parttime, maar ook soms gewoon fulltime. En als je ook nog eens kinderen hebt, heb je er nog kinderen om op te voeren daarnaast. En het is echt niet altijd zo dat die taken eerlijk verdeeld zijn. Heel vaak is het zo dat er bepaalde taken toch bij de vrouw komen te liggen. Dus dat is nog wel een extra lading als je ADHD hebt. Dus ja, het is heel logisch. En als je ook dan gewend bent om in het ritme te zitten, als je gewend bent om alles zelf eerst op te moeten lossen. Dat je gewend bent dat je dat je het allemaal gewoon regelt. Dat je geen hulp nodig hebt. Ik moet zeggen, ik vind het vooral gewoon heel erg zonde. Want ik denk van als jouw beste vriendinnen of iemand die dierbaar is. Ja, wie dan ook? Je niet, je zus. Whatever. Als die iedere dag huilend thuis kwam van haar werk, dan zou je zeggen dat ze hulp moet zoeken. Of als diegene, weet ik veel, iedere avond uitgebut op de bank ploft. En gewoon helemaal leeg is, gewoon geen energie heeft om wat dan ook te doen. Al is het een voork afwassen, dat bedoel ik bedoel, dan zou je ook zeggen je hebt rust nodig. En ook als je kijkt naar dingen die je zelf misschien wel dagelijks vertelt. Als je jezelf dagelijks vertelt van ik schiet te kort, weet je, ik doe niet goed genoeg. Ik heb geen motivatie, ik kan niks. Het lukt allemaal niet. Als iemand die jou dierbaar dat zou zeggen over zichzelf, dan zou je ook direct tegenspreken. Snap je? Maar als het om jezelf gaat, dan gelden er ineens andere regels. En ik snap het, we zijn altijd strenger voor onszelf. Dus dat is ook niet dat ik denk van oh, nu moet je stoppen met het schenk voor jezelf zijn. Dat gaat niet zomaar. Maar we verwachten gewoon heel erg van onszelf dat we gewoon sterk zijn, dat we gewoon door moeten. We moeten alles zelf oplossen. En dan merk ik natuurlijk ook zelf: vrouwen komen ook naar mij die al jaren bezig zijn met het zelf oplossen, maar zonder succes. Maar ja, waarom eigenlijk? Ik heb net uitgelegd ook waar het door komt. Maar ja, eigenlijk is een betere vraag om te stellen, waarom kunnen we dat onszelf niet? Dat je gewoon moet wachten tot je compleet leeg bent, voordat je jezelf dus echt een toestelling geeft van god, nu ga ik echt voor verandering. Moet het eerst misgaan voordat je jezelf serieus neemt. Wat ik ook vaak hoor, is dat anderen het vast zwaarder hebben. Maar het is geen competitie. Het is geen competitie. Het is niet dat je moet bewijzen van nou ik heb genoeg geleden. Nu pas ga ik hulp zoeken. Het is iets wat je jezelf mag gunnen. Je mag jezelf vandaag al serieus nemen. En het is niet dat je jezelf serieus mag nemen als je bent ingestoord of omdat iemand anders het zegt. Maar omdat jij voelt dat het anders mag. Dat is het ook, je kan ook misschien denken van oh ja, iemand anders heeft het echt zwaarder dan ik. En ken iemand die heeft dit meegemaakt en dat meegemaakt. Nee, ik hoef echt geen hulp hoor. Maar als jij ergens voelt het mag, en het kan anders. Want het gaat nu niet zoals ik wil, dan is dat dan genoeg. Dat is gewoon al meer dan genoeg. En ik moet zeggen, dit is ook een van de lessen die ik zelf heb geleerd. Als ADHD coach is natuurlijk zo. Ik ben coach, maar het is ook natuurlijk een bedrijf. En ik dacht ook heel eerlijk gezegd, toen ik daarmee startte, dat ik dat allemaal zelf kon. En als ik dacht aan een coach, dacht ik altijd. Nee, dat ga ik echt niet doen. Ik dacht, die wordt opgelicht. Ik dacht ik dacht van alles eigenlijk. Maar dat waren voor mij eigenlijk alleen maar zoesjes om het niet te doen. Terwijl ik heb het dus nu wel gedaan. Ik heb nu wel een coach. En dat is voor mij echt zo'n grote verandering. Het is echt ja. Ik had het gewoon echt niet verwacht. En het heeft me ook toen beseffen van wow, dit was eigenlijk gewoon mijn eigen patroon ook. Dat ik gewoon zo erg was van. Ik kan het zelf. Ik kan dit zelf gewoon fixen. En weet je wat het ding is? Waarschijnlijk kon ik het ook zelf. Dus daar zit het hem ook niet in. Misschien kan jij ook zelf jouw obstakels oplossen. Alleen wat je toch vaak ziet, is dat je iemand anders nodig hebt om jouw bepaalde inzichten te geven. En hiermee bedoel ik eigenlijk van het kan zijn dat jij je over vijf, zes jaar ineens denkt: het begint nu al een beetje lichter te voelen. Maar 5, 6 jaar is lang, hè? Dat is lang. Terwijl je ook, dat is trouwens iets wat ik ga aankondigen, kan ik dit al delen? Ja, ik ga het toch delen. Ik ga namelijk een programma lanceren 5 juni. En dan ga ik eigenlijk, wat ik eigenlijk altijd allemaal benoem, dat gaan we gewoon doen in acht weken. Dus acht weken of dat je er jagen over doet. Ja, ik zou het wel weten. Dat was voor mij hetzelfde als het met mijn bedrijf. Ik dacht, ja, ik kan waarschijnlijk heel vaak heel veel fouten maken. Heel ongelukkig zijn omdat ik niet ben waar ik wil zijn, terwijl ik weet dat ik dat wel kan met de juiste begeleiding. Of ik kan nu gewoon kiezen om het aan de kant te zetten dat ik geen hulp wil en het mezelf gewoon te gunnen. Want ergens was het misschien ook wel dat ik mezelf niet helemaal gunde. Dus ja, ook een les die ik dus zelf heb geleerd. Dus nou, kortom, je hoeft dus niet te bewijzen dat je het zwaar genoeg hebt. Je mag jezelf nu al serieus nemen. Juist nu misschien. Dus ik denk dat ik daarmee ga afsluiten. Ik ben toch alweer 20 minuten aan het praten. En ik wilde eigenlijk nog twee podcast opnemen. Maar of het gaat lukken, dat weet ik niet. Het is best wel laat ook. Maar ik vergeet ook altijd dat ik lang van stof ben. En nu ga ik hem niet editen. Dus nu blijft hij zo lang. Dus we gaan hem even stoppen. Oké, heel gek. Ik heb dus nu geen auto erin gemonteerd. Maar ja, leuk dat je heb geluisterd. En ik zie je bij de volgende. En hou dus de WhatsApp community in de gaten, wat ik al zei, dat is de enige plek waar ik dus datgene ga lanceren, dat programma. Het gaat heel waardevol zijn. En ik heb ook heel veel zin in om het te lanceren. Alle community. Nog niet op Instagram, TikTok. Ik weet niet waar je volgt. Alleen de community. De link staat in de beschrijving. Dus je kan gewoon gelijk lid worden. En dan zie ik je daar.