#29 ADHD en investeren in jezelf: de liefdevolle confrontatie die je misschien nodig hebt

In deze aflevering praat ik over iets waar bijna elke vrouw met ADHD mee worstelt: waarom je moeiteloos investeert in anderen, maar blokkeert als het om jezelf gaat - inclusief mijn eigen ervaringen hiermee.

📱 Klik hier om me direct een WhatsApp-bericht te sturen

Stuur me een berichtje op Instagram

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Welkom bij Lichterleven met ADAD. De podcast speciaal voor vrouwen die hun ADAD begein willen begrijpen, meer grip willen krijgen en ruimte willen maken voor hun droom. Ik ben Kiara, jouw ADAD coach. En in deze podcast ontdek je hoe je kunt samenwerken met je brein, zodat jouw leven met ADAD niet alleen minder zwaar voelt, maar vooral nog lichter mag worden. Veel luisterplezier. Hallo, lieve vrouwen en welkom bij weer een nieuwe podcast. Ik wil het vandaag over iets hebben wat ik echt heel erg belangrijk vind. Het heeft vooral te maken dat ik het gewoon zo vaak om me heen hoor. En het gaat hier om jezelf investeren. En dan kun je gelijk denken aan geld. Maar ik bedoel het niet meteen op een manier van geld te geven aan jezelf, maar echt investeren in jezelf als in eigenlijk dat je jezelf wat meer geeft, dat kan zijn wat meer aandacht, wat meer rust. Het gaat eigenlijk om waarom vrouwen dus het heel makkelijk vinden om in anderen te investeren. Maar dat wanneer het om zichzelf gaat, ze compleet blokkeren. Want eigenlijk is het een soort van blinde vlek. Als iemand hulp nodig hebt, dan denk je ik rij er gelijk naartoe. Je gaat alle winkels af voor een leuk cadeau voor een vriendin. En je maakt moeiteloos tijd vrij voor vrienden, familie en iedereen die belangrijk voor je is. Iedereen om je heen. Maar als het gaat om iets wat jij zelf nodig hebt, dan is het ineens. Misschien later. Of het is nu niet echt handig. En ik red hem nog wel. Zo erg is het niet. Zo erg is het nog niet. Dat zegt voor mij al heel veel. En ik moet zeggen, ik zeg dit ook omdat ik hier zelf schuldig aan ben. Een voorbeeld is, ik heb echt al weken, of dan niet maanden, het idee van ik moet echt een keer naar de sauna gaan. Ik zeg moeten, omdat ik dacht van ik ben echt iemand iemand die heel hard werkt. En ik kan zelf ook soms denken van ja, weet je, als ik het echt nodig heb, dan ga ik pas naar de sauna. Of dan pas ga ik een massage nemen. En wat er dan uiteindelijk gebeurt, is je schuift alleen maar voor je uit, voor je uit, voor je uit. Dat deed ik ook. Nu ben ik dus wel afgelopen maandag wel geweest. Maar dat was ook echt pas na een tijdje. En het gaat er dus om dat je zelf altijd op de laatste plek zet. Terwijl je stiekem wel voelt, eigenlijk aan alles dat je het nodig hebt. En het is niet eens dat je het alleen maar in je hoofd gelooft, vaak geef je lichaam alle signalen. Denk aan dat je je gewoon heel moelt en dat je eigenlijk ook niet echt makkelijk in slaap komt. Je staat er eigenlijk aan ook als je dus gaat slapen. Het kan zijn dat je in een soort van rush bent, continu met van alles bezig, alles een beetje half afgemaakt. Oké, dat zijn natuurlijk niet signalen van je lichaam. Maar dat voel je. Je voelt wel, mijn hartslag gaat omhoog. Of ik moet me focussen. Dus mijn kaken zijn aangespannen. Die dingen, je voelt allemaal aan je lichaam. En vaak zit het er nog zelfs in dat je lichaam het wel voelt, maar je laat het niet helemaal toe. En wat ik net al zei, je blijft tegen jezelf zeggen van het is nu nog niet nodig. Het is niet zo erg. Dit hoort trouwens heel vaak van vrouwen die ik spreek, die dan zeggen van ja, het is nog niet zo erg. Ik red me wel, ik heb het altijd zo gedaan. En dan denk ik, ja, je hebt het altijd zo gedaan. Dus je weet niet beter. Dit is je normaal geworden, dat je altijd achter jezelf aanrenkt, dat je altijd voor iedereen openstaat, altijd alles doet voor iedereen. Maar uiteindelijk. Je blijft zelf op de laatste plek staan. En vaak denken we dat het probleem dan bijvoorbeeld geld is. Want als ik ook kijk naar mezelf. De reden waarom ik dan heel lang niet. Ik zei volgens mij zo naar, maar ik bedoelde de spa. Na de spa ging, was omdat ik dacht van oké, als ik naar de spa ga, dan wil ik wel echt alles geven. Dus dan wil ik en een massage nemen en lekker eten. En dit en dat. En dan voelde het een beetje alsof dat iets was wat ik dan moest verdienen. Wat natuurlijk nergens op slaat. Je hoeft niet eerst iets te verdienen voordat je het mag doen. En het ding is, wat ik al zei, het gaat niet eens om je geld, want we geven iedere dag wel geld uit aan iets. Maar de vraag is, aan wie gun je het? Want als het over jezelf gaat, dan komt er dus ineens een schulgevoel bij kijken. Heel eerlijk, toen ik naar de spa ging, want ik ben dus wel geweest, voelde ik me ook schuldig onderweg daar naartoe. Ik dacht, moest ik niet eigenlijk dan liever toch gaan werken? En toen dacht ik, nou, waar slaat het op? Ik voelde ineens zoveel twijfel. En ik had het idee van nee, weet je, ik had eigenlijk net zo goed deze dag kunnen pakken om. Maar ik stopte mezelf. En dat is het verschil. En ik zie dit bij zoveel vrouwen die ik spreek. Niet eens vrouwen alleen die ik coach. Ook vrouwen die ik gewoon die ik gewoon spreek. Vrienden, mensen met wie ik wel eens op de DM heb gekletst. En wat ik eigenlijk alleen maar hoor, is het lijkt alsof je gewoon de hele dag aan iedereen cadeautjes uitdeelt. Maar zodra iemand iets aan jou geeft, je krijgt zelf een cadeautje aangereikt, dan zeg je nee hoor, bewaar maar voor iemand die het harder nodig heeft. Terwijl jij misschien juist degene bent die al maanden op haar tandvlees loopt. Je bent al maanden degene die alles geeft aan iedereen en altijd aanstaat, altijd voor iedereen klaar staat. En hoe lang wil je dat nog doen? Hoe lang wil je dat nog doen? Ik snap het, dit soort overtuigingen zitten te diep. De overtuiging dat je pas iets mag ontvangen als je het hebt verdiend. En dat je je dus ook schuldig voelt als je wel even een moment voor jezelf neemt. Maar misschien is in jezelf investeren niet egoïstisch, maar is het juist de reden dat je straks meer kunt geven aan de mensen om je heen en niet steeds allemaal kleine beetjes. Maar dat je er gewoon echt volledig bij bent. En hoe langer jij dat blijft uitstellen, want dat is natuurlijk ook iets wat we vaak blijven uitstellen, hoe groter de kans blijft dat je uiteindelijk helemaal niks meer over hebt om te geven. En het leven gaat natuurlijk niet alleen maar om geven en nemen. Maar uiteindelijk kan het je wel je kop kosten. Als je alleen maar geeft, geeft, geeft, en uiteindelijk is jouw emmer gewoon op. Je kan niet schenken uit een lege emmer of een lege glas. Het spreekwoord niet meer. Maar in ieder geval, je snapt me. Als je glas leeg is, je hebt alleen op een gegeven moment nog maar kleine drubbeltjes over. Je geeft alleen maar wat ik zei, kleine bits, kleine stukjes aan mensen. En wat blijft erover voor jezelf? Want je zit zo vast in het patroon dat je alleen maar geeft, geeft, geeft wat is er nog over jezelf? Dus mijn vraag aan jou is eigenlijk: wanneer gun jij het jezelf? Om hetzelfde vertrouwen, dezelfde tijd. Dezelfde investering die je zo makkelijk geeft aan anderen, wanneer gun jij dat jouzelf? Dat is eigenlijk de vraag waar ik mee wil afsluiten. Misschien voordat ik de aflevering afsluit. Dat is misschien wel goed om te weten. Maandag open mijn nieuwe één op één traject, de ADRD reset. En ik deel dit niet omdat ik het doel heb om je iets te verkopen en dat ik dan nu zeg van nou investeer in jezelf. Ik heb een traject. Dat is het zeker niet. Want dit is juist wat ik allemaal heb verteld, dat je hele overtuigingen veranderen. En dat je ook leert hoe je dan die tijd voor jezelf neemt. En weet je wel. Ik hoop gewoon vooral dat er vrouwen zijn die voelen dat is precies wat ik nu nodig heb. Want uiteindelijk is mijn missie eigenlijk om die vrouwen te helpen. En omdat ik dus, wat ik al zei, dat ik zie hoeveel vrouwen eigenlijk zichzelf blijven uitstellen. Ze gunnen iedereen alles. Je partner krijgt een superleuk lief cadeau en die vriendin van jou krijgen weer een etentje, en dan heb je iets georganiseerd voor iemand anders. Maar aan jezelf kom je niet eens toe. Het voelt soms als een onbewuste keuze, maar het is stiekem een bewuste keuze. En daar bedoel ik eigenlijk mee te zeggen, het is een bewuste keuze, want zolang je er niks mee doet, dan blijf je in dat patroon vastzitten. En dat is het patroon waarin jij gewoon altijd als laatste aan de beurt bent. En als je tijdens deze aflevering hebt gedacht van ik herken mezelf hierin, dan hoop dan gewoon vooral dat je jezelf gunt om daar iets mee te doen. Of dat nou bij mij is, of het nou op een andere manier is. Het ding is, je hoeft niet te wachten tot september. Op het moment dat je alweer overloopt, wanneer je eigenlijk al nog vermoeider bent, dat je alweer helemaal in het gerel zit en in het ritme, in de stress. Je mag ook nu besluiten dat jij het waard bent om aandacht en tijd en hulp aan jezelf te geven. Daar wil ik dan echt mee afsluiten. En mocht je hierin herkennen. Ik zet wel even mijn Instagram in de beschrijving. Je kan gewoon mij een berichtje sturen op Insta. I don't buy, zeg ik altijd. Het is echt niet dat je mij een berichtje hoeft te sturen met ik wil nu met jou samenwerken. Nee, ik ben vooral nieuwsgierig naar waar jij nu tegenaan loopt, waar jij graag naartoe zou willen. En hoe wij ervoor gaan zorgen samen dat je daar ook komt, en dat je niet opnieuw vervalt in deze patronen. Dat vind ik uiteindelijk het belangrijkste. Dus Instagram staat in de beschrijving en ik spreek jullie snel weer. Thanks voor het luisteren naar deze podcast. Ik hoop dat deze aflevering weer waardevol voor je was. Alle linkjes zoals naar mijn coaching aanbod, praktische templates en de gratis ADHD Clarity Call. En mijn socials vind je allemaal in de beschrijving. Hopelijk ben je weer lekker bij de volg. Je bent van harte welkom. En vond je de podcast leuk? Geef hem vooral het aantal sterren dat je hem waard vindt. Dus doe maar gewoon lekker vijf. Oké, tot snel.