#30 ADHD en hulp vragen: de rol van maskeren en bewijsdrang

Waarom vinden zoveel vrouwen met ADHD het zo moeilijk om hulp te vragen? In deze aflevering ontdek je wat maskeren en bewijsdrang hiermee te maken hebben. Je leert waarom hulp vragen geen teken van falen is, maar juist de eerste stap naar meer rust, minder overprikkeling en beter samenwerken met jouw ADHD-brein.

Vind hier mijn Instagram 

Ontdek de ADHD Reset (1:1 ADHD-traject)

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Welkom bij Lichterleven met ADAD. De podcast speciaal voor vrouwen die hun ADAD begrijp willen begrijpen, meer grip willen krijgen en ruimte willen maken voor hun droom. Ik ben Chiara, jouw ADAD coach. En in deze podcast ontdek je hoe je kunt samenwerken met je brein, zodat jouw leven met ADAD niet alleen minder zwaar voelt, maar vooral nog lichter mag worden. Veel luisterplezier! Thanks voor het luisteren naar deze podcast. Ik hoop dat deze aflevering weer waardevol voor je was. Alle linkjes zoals naar mijn coaching aanbod, praktische templates en de gratis ADAD Clarity Call. En mijn socials vind je allemaal in de beschrijving. Hopelijk ben je weer lekker bij de volg. Je bent van harte welkom. En vond je de podcast leuk? Geef hem vooral het aantal sterren dat je hem waard vindt. Dus doe maar gewoon lekker vijf. Oké, tot snel. Hallo lieve vrouwen. Daar ben ik weer met een nieuwe podcast. Ik ga even de microfoon een beetje opschuiven. Ja, daar ben ik. Ik moet zeggen, ik zit er echt goed in. Ik dacht, misschien is het leuk om eigenlijk gewoon iedere podcast even te beginnen met een check-in. Want ik ga altijd gewoon bam. Dit is waar we het over gaan hebben. Maar even een check-in. Misschien ook even gelijk een check-in voor jezelf. Hoe voel jij je vandaag? Waar zit je in je energie? Soms vergeten we daar ook gewoon bij stil te staan. Dan worden we gewoon overgenomen door de waan van de dag. En dan ineens is de dag voorbij en heb je niet eens stilgestaan bij hoe voel ik me eigenlijk vandaag? Dus zoals ik al zei. Heb ik het al gezegd trouwens? Mij gaat in ieder geval goed. Het gaat wel lekker. De zon schijnt. Ik zit er lekker in, ook met werk. Er zijn superleuke vrouwen ingestat, onlangs in de ADD reset, mijn nieuwe traject. Dus mocht je daar nieuwsgierig naar zijn, ga naar mijn Insta. Daar staat ook een linkje naar mijn website. Nee, weet je wat? Ik zet ook het linkje van mijn website wel even hieronder. Dan kan je die ook vinden. Want ik wil niet te lang daar over praten, dat vind je allemaal daar. Maar in ieder geval, 6 juli heb ik dus de ADD reset gelaunchen, mijn nieuwe één op één programma. Dus ga vooral naar mijn omschrijving. Klik erop. En dan zie je vanzelf een beetje wat het inhoudt. Goed, maar dat is niet waar ik het over wil hebben vandaag. Ik wil het namelijk vandaag hebben over hulpvragen. En ik zal je ook gelijk zeggen waarom? Omdat we het veel te weinig doen. Dus eigenlijk wil ik de podcast vooral beginnen met deze ene vraag. Als je even heel eerlijk naar jezelf bent, vraag jij makkelijk om hulp. En als het antwoord nee is, dan is het helemaal oké. Maar ik vraag het vooral om na te denken voor jezelf hoe vaak jij van jezelf verwacht dat je alles maar alleen moet doen, dat hulpvragen falen is. Of dat je het misschien zelf ziet als opgeven. Wat ik dus heel erg denk, is dat dit een super vaak voorkomend patroon is van vrouwen met ADHD. En het is ook een patroon die ik zelf herken, ik ben ook niet heiliger in. En ja, eigenlijk ligt het aan een aantal dingen. Maar ik zal er vandaag maar één noemen, want anders zijn we zo lang bezig. Maar wat je waarschijnlijk misschien zelf wel hebt gemerkt, is dat als je een vrouw bent met ADHD, en dan is het vooral vaak als je laat gediagnosticeerd bent, dan weet je gewoon eigenlijk je hele leven lang al hoe je maskeert. En wat ik eigenlijk bedoel met maskeren, is dat je eigenlijk al heel erg gewend bent, om te verbergen hoeveel moeite dingen kosten. Te verbergen dat je dus ADHD hebt, dat je last hebt van bepaalde dingen. En het is heel logisch dat je dan op een gegeven moment daar aan gewend raakt. En dan denken van ja, weet je, het gaat toch prima? Ik red het allemaal wel, ik fik het uiteindelijk allemaal wel. Maar goed, dat is ook de reden dat dus heel veel vrouwen met een DHD pas achter een diagnose komen als ze bijvoorbeeld overspannen zijn of een burn-out hebben. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoeveel van jullie zijn er daardoor achtergekomen. Dat jullie gewoon. Het hoeft niet eens per se overspannen of een burn-out te zijn. Maar dat je gewoon erachter kwam toen je zo heel op je bord had dat je dacht. Ik kan het niet meer aan. Omdat we ons vaak heel lang heel groot kunnen houden. En het lukt ons ook heel lang om het maar zo te zeggen: dingen wel te laten lukken? Snap je een beetje wat ik bedoel? Dus ik hoor ook zo vaak van ja, weet je wat het is? Ik heb het altijd zo gedaan en ik red me wel. Ik heb ook heel vaak gehoord dat mensen dan zeggen van ja, ik ga gewoon opnieuw beginnen volgende week en dan gaat het allemaal wel lukken. Het lukt me altijd. Maar ik vraag me dan ook af: wat kost het je dan? Uiteindelijk kost het zoveel energie. En het is gewoon heel vermoeiend als het altijd zo is dat je het gevoel hebt dat je gewoon niet aan iemand anders hulp mag vragen. Je moet het blijkbaar maar volhouden. Want wat ik al zei, het is een patroon. Je hebt jezelf aangeleerd dat je dit gewoon of aangepraat eigenlijk vooral dat je dit gewoon moet kunnen. Je moet het volhouden. Je weet ook niet beter dan dat. En het is eigenlijk bijna alsof je gewoon denkt dat als je het maar volhoudt, dat je dan iets goed doet, dus dat wanneer je hulpvraag je fout, wat ik net ook al zei. En dat eigenlijk, als je dus het volhoudt om het op deze manier te doen dat je een of andere prijs wint, als het maar volhouden. En het is natuurlijk ook een stukje van onszelf wat we niet consistent vinden. We vinden onszelf vaak niet consistent genoeg. En dat wakkert ook een patroon aan van oké, weet je, ik moet dingen volhouden, ik moet dingen perfect doen. Eigenlijk zo'n bewijsdrang van ik kan het. Ik kan het wel. Ik kan meer, ja, en weet je wat is? Ik kan mezelf hier ook heel erg schuldig aan maken. Heel eerlijk gezegd, het is ook pas echt sinds de jaren de laatste jaren dat ik zelf ook hulp aanneem. Ik bedoel, het eerste voorbeeld wat er nu in mij opkomt, is dat ik laatst naar Kroatië ging, heb ik volgens mij wel een keer verteld. Mijn vriendin woont niet echt daar vast, maar ze is daar nu voor werk, dus we hebben ook een lange afstandrelatie. Ik ging er op zoeken in Kroatië. En toen daarna ging ik weer terug. Ik had een hele zware koffer mee. Dus ik moest van Rotterdam Airport, moest ik dus uiteindelijk weer terug naar huis. Dus ik moest met de trein. En ik had echt een best wel zware koffer. Ik ben best wel sterk, al zeg ik het zelf. Dus ik dacht van ja, ik ga die koffer gewoon tillen. Weet je, helemaal prima. En toen was er een meneer. En die zei van hé, ik zie je met die zware koffer lopen. Hij zag me niet eens tillen. Hij zag gewoon dat ik ermee aan het lopen was en de trap nog af moest volgens mij. Of op af, maar niet in ieder geval. Misschien moest ik erop en eraf ik weet het niet meer. En toen zei hij van ja, kan ik je helpen? Normaliter of na normaliter, vroeger kan ik beter zeggen, zou ik gelijk zeggen nee, ik doe het zelf. Soms ook echt zelfs met die toon. Omdat ik denk: hoe durf je mij hulp aan te bieden, zie ik eruit alsof ik het niet zelf kan. Ik ben ook heel benieuwd wie herkent dit. Ik denk eigenlijk dat heel veel mensen het herkennen, maar goed, verder met mijn verhaal. Dus deze keer was ik gewoon van. Ja, graag. Ik zou het heel fijn vinden als u me helpt. En toen heeft die man mijn koffer gedragen naar een ander station, want ik was op het verkeerde station. Ik was op het verkeerde Perron. Dus daarom moest ik ook nog extra met die koffershouden. Toen heeft hij hem helemaal gebracht naar de trein. Toen voel ik me ook echt een prinses. Maar ik voelde me niet schuldig. Normaal ben ik altijd als ik dan hulp. Als ik dan hulp aanneem of hulp vraag, dan heb ik een bepaald soort van opgelaten, een soort van schuldig gevoel. En ook een soort teleurstelling in mezelf: je kan het zelf niet. Maar ik wist van ik kan makkelijk die koffer zelf tillen. Maar moet ik het willen? Moet ik het willen dat ik daarna dan weer helemaal kapot ben? En nu ben ik het een beetje aan het overdrijven, maar ik bedoel, het gaat hier gewoon om het fenomeen hulp vragen. En het zit hem ook eigenlijk in het stukje: waarom zou je het dus niet makkelijker voor jezelf maken? Ik hoef niet te bewijzen aan iemand dat ik die koffer kan dragen. Net als dat jij ook niet aan jezelf hoeft te bewijzen dat je alles maar alleen kan, dat je alles maar alleen red. Het is niet nodig. Het is echt heel grappig als je een personal trainer neemt. Ik heb nooit een personal trainer genomen. Maar goed, stel, als jij een personal trainer neemt, dan heb je waarschijnlijk een doel als ik wil vijf kilo afvallen. Of misschien heb je als doel ik wil voor de zomer helemaal fit en in shape zijn. Of je wilt gewoon leren hoe je bepaalde oefeningen moet doen. Je wil fitter worden, op welke manier dan ook. En je schakelt een personal trainer in. En in principe kijkt niemand er gek van op. Want ja, je wilt toch dat iemand met je meekijkt en dat iemand bijstuurt. En je wilt toch ook dat als jij bijvoorbeeld een squat moet doen, dat je dat goed doet. En dat je niet vanuit je rug die squat doet, zodat je dan daarna rugklachten hebt. Nee, je wilt gewoon dat voelen op de juiste plekken, bij je benen, bij je billen. Er zijn nog zo talloze. Sorry, ik ga een beetje snel. Zo zijn er nog talloze voorbeelden. En dan vraag je je misschien ook af van oké, wat heeft die personal trainer dan daar in hemelsnaam mee te maken? Ik zeg het eigenlijk vooral, zodat je ook even zelf kan nadenken: hoe sta jij zelf dan tegenover hulpvragen? Ik had net die voorbeeld van die koffer, net van die personal trainen, maar ik heb het ook over dingen zoals hulp vragen aan je partner. Hulp vragen aan je vrienden. Hulp vragen aan familie, ouders. Wie dan ook je buurvrouw. Ik weet niet met wie je close bent. Maar vraag je hulp. Als je een keer iets niet redt bijvoorbeeld, je redt het echt niet om te koken. Vraag je dan hulp. Of je red het echt niet om de was te doen. Je doet altijd de was, maar het lukt gewoon niet. Of het lukt misschien zelfer niet. Vraag je dan om hulp. En weet je wat het is? We zijn zo gewend om alles alleen te doen, dat hulpvragen zo groot voelt. En we voelen ons vaak ook niet begrepen. Het is gewoon echt belangrijk om de relatie die jij hebt met hulpvragen eens echt aan te kijken. Want tuurlijk, je kan alles blijven dragen. Ik bedoel, je kan als je met een hele zware rugzak loopt, je kan waarschijnlijk dragen. Ik bedoel, wij als mensen heel veel aan. Ik bedoel, je hebt programma's zoals Expeditie Robinson Special Forces. wij kunnen echt heel veel aan. Maar de vraag is eerder: wil je dat nog langer alleen dragen? Wil je alles nog langer alleen doen? Dat is eigenlijk wat ik nu aan jullie vraag. Stel jezelf eens de vraag: vraag ik eigenlijk vaak hulp? En wat zou het me eigenlijk opleveren als ik dat wel vaker doe? En het kan ook in hele kleine dingen zijn. Het hoeft niet meteen iets super groots te zijn. Maar het begint al gewoon bij één kleine stap. Ik bedoel, het begint eigenlijk al bij wat ik al zei, die koffer bij mij. Dus dat is eigenlijk hoe ik deze podcast wil afsluiten. Ik denk ook echt dat ik hier gewoon zo aan van ga. Omdat ik gewoon zoveel gesprekken heb met vrouwen met de DHD die tegen van alles aanlopen en die uiteindelijk dan dus de stap zetten om met mij in gesprek te gaan. En uiteindelijk ook dus de stap zetten om hulp te vragen? Geloof me, er zijn zoveel vrouwen die wel hulp willen. Maar eigenlijk alles wat ik heb besproken deze podcast, dat ze daardoor denken van nee, ik doe het niet. Want ik kan het allemaal zelf. Dus weet je, wat levert het je op om een keer wel hulp te vragen? En moet een situatie er genoeg zijn om dat te kunnen doen? Dat is denk ik een vraag die ik je vooral die ik vooral aan je wil stellen. En wat ik al zei, ook hoe je hiermee omgaat, zelfs. Dat is ook wat ik dus doe in de ADD reset, maar wat ik al zei. Al die linkjes staan gewoon in de beschrijving. Misschien vind je het wat. Misschien denk je juist nee, ik kan alles wel zelf. Of ik vind het gewoon leuk om naar je te luisteren. Ik ondervind helemaal geen problemen. Maar weet dat je ook altijd bij mij welkom bent op gesprek. Ik kan me ook altijd een appje sturen. Ik ben er ook gewoon voor je. Ik zou zeggen: ga lekker naar die beschrijving. Vind me op Instagram. Neem een kijkje bij de ADD Reason. Als je denkt, het is iets voor mij. Wat zou ik er nog meer in zetten? Whatsapp. En als je denkt, daar heb ik helemaal geen zin in. Dan is in ieder geval de enige vraag waar ik dus nu echt mee wil afsluiten. Wat zou het jou opleveren wanneer jij hulp vraagt? En als je voelt dat je dat nodig hebt, wat zou de allerkleinste stap zijn die jij zou kunnen zetten om dat gewoon te doen? Dus dat is het echt waar ik mee afsluit. Heel veel liefs van mij. En jullie zullen me de volgende keer weer horen. Doe doei. Thanks voor het luisteren naar deze podcast. Ik hoop dat deze aflevering weer waardevol voor je was. Alle linkjes zoals naar mijn coaching aanbod, praktische templates en de gratis ADHD Clarity Call. En mijn socials vind je allemaal in de beschrijving. Hopelijk ben je weer lekker bij de volg, en je bent van harte welkom en vond je de podcast leuk? Geef vooral het aantal sterren dat je hem waard vindt. Dus doe maar gewoon lekker vijf. Oké, tot snel.