#3 De baby die niet kon wachten: Hoe HypnoBirthing hielp bij een onverwachte stortbevalling in de woonkamer | In Het Moment

Wat doe je als je baby besluit dat er geen tijd is voor het ziekenhuis? In deze allereerste aflevering van de serie 'In Het Moment' deel ik het bijzondere bevalverhaal van Alicja.

In de aanloop naar de kerstdrukte volgde Alicja met haar man bij mij de HypnoBirthing cursus. Als baby Alek zich op een gewone zaterdagavond aankondigt, blijkt hoe diep de voorbereiding is geworteld. Terwijl de tafel wordt afgeruimd en de oudste naar bed gaat, navigeert Alicja de weeën met een kalmte die iedereen verbaast. Zo kalm, dat de verloskundige een verrassing wacht: het hoofdje is al zichtbaar!

In deze aflevering hoor je:

• Hoe Alicja door yoga en ademhaling onbewust al de hele dag in haar 'bevalbubbel' zat.
• Dat een goede voorbereiding geen afvinklijstje is, maar een basis van vertrouwen in je eigen lichaam.
• De cruciale rol van een betrokken partner die ondersteunt met aanraking en aanwezigheid.
• Waarom je lichaam precies weet wat het moet doen, zelfs als het anders loopt dan gepland.

Alicja’s verhaal is een krachtig voorbeeld van hoe mindset de kleur van je bevalling bepaalt. Of het nu bij kaarslicht is of – zoals hier – onverwacht in de woonkamer nog voor de oppas er is.

Heb jij een bevalverhaal dat je wilt delen? Stuur mij een berichtje (mail naar eva@jouwmaeva.nl).

Vond je deze aflevering waardevol? Deel hem of laat een review achter. Hiermee help je andere ouders deze podcast te vinden!

Abonneer je nu en mis geen enkel bevalverhaal, meditatie of deep dive voor Jouw Maeva Moment.

Aan de slag met je geboorte voorbereiding?

Meld je aan voor de gratis masterclass Goed Voorbereid Bevallen

Of schrijf je in voor de bevalcursus die bij jouw past

Meer informatie: www.jouwmaeva.nl

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Je luistert naar de podcast Jouw Maeva Moment. Ik ben Eva, oprichter van Jou Maeva, waar ik zwangere vrouwen en hun partners begeleid bij de voorbereiding op de bevalling vanuit Hynburting, Wetenschap en Human Design. In deze aflevering reeksgenaam in het moment deel ik vooral verhalen van ouders die zich hebben voorbereid op de bevalling en wat dit hen heeft gebracht. Dat is niet alleen maar de droombevalling bij elkaar. Hier hoor je eerlijke, herkenbare en soms ook hilarische verhalen over hoe het is om te bevallen. Ik deel deze veren met toestemming van de ouders in hun eigen woorden en soms een beetje van mij. Na elk verhaal deel ik ook mijn eigen reflectie als geboortecoach. Wat valt mij op? Wat herken ik en wat kan jij hiervan meenemen? Fijn dat je er bent. Laten we beginnen.

Alicja's verhaal

SPEAKER_00 0:50

In de eerste aflevering van In het Moment gaat het over de bevalling van Alicia. Alicia is ontzettend trots op haar bevalling en mailde mij een paar weken na de geboorte van haar zoontje enthousiast haar verhaal. Eerder deelde ik het op Instagram en nu ook hier in de podcast. Het is ook een verhaal wat je niet snel vergeet. Ter voorbereiding op de bevalling van hun tweede kindje heeft ze samen met haar man in november van 2024 een Hypnebirthingcursus bij mij gevolgd. November en december waren druk met werk, het gezin en de aanstaande feestdagen. Maar toch zijn ze erin geslaagd om de voorbereiding een plekje te geven. En dan komt er op een zaterdagavond in januari een baby die geen tijd heeft om te wachten. Dit is het verhaal van Alicia en baby Alek. Het begint als een doodgewone zaterdag. Overdag heeft ze een vaag drukkend gevoel in haar bekken. Niet alarmerend, maar het is aanwezig. Als ze met haar dochtertje in de winkel staat, voelt ze lichte golven over haar buik trekken. Wee je nog zacht, maar ze zijn wel anders dan anders. En ze denkt misschien begint het vandaag. Ze rond de boodschappen af en gaat weer naar huis. En thuis doet ze iets wat achteraf precies een gouden zet blijkt. Ze rolt een yogamatje uit en doet samen met haar dochter 20 minuten rustige yoga en daarna begint ze aan het avondeten. Aan tafel, te midden van de maaltijd, komen de golven terug. Regelmatig elke vijf minuten. Na een half uur bellen ze de verloskundige: het begint. Aan de telefoon spreken ze af dat ze haar opnieuw bellen als de golven, de weeën, een minuut duren. In de tussentijd, en dit vind ik zelf zo mooi, gaat het leven gewoon even door. De tafel wordt afgeruimd, de avondspits met het naar bed brengen begint en ze stapt even onder de douche om zich op te frissen. Ze pakt de laatste spulletjes in de tas voor het ziekenhuis en regelmatig masseert haar man haar rug en haar bekken. Alicia navigeert de golven, de weeën, met de ontspanningsoefeningen die ze heeft geoefend, de regenboogontspanning en het tot vijf tellen. Haar gedachten waren rustig en haar lichaam wist wat het moest doen. Achteraf vertelt ze dat misschien twee golven wat krachtiger waren, de rest daar ademde ze zo doorheen. Als de volloskundige tweeënhalf uur later bij hen thuis arriveert, kletst Alicia gewoon met haar tussen de weeën door. Ze glijdt als het ware in en uit de weeën en in en uit haar bubbel. Iedereen is kalm en ze nemen de tijd om rustig door te spreken wat de volgende stappen zijn. Alicia wil namelijk graag in het geboortecentrum bevallen. Twintig minuten later bellen ze de oppas en informeren ze bij het geboortecentrum. Terwijl ze wachten tot de oppas arriveert, verandert er iets. Alicia ervaart een drukkend gevoel: ze moet plassen en dan breken ook nog eens te vliezen. De verloskundige stelt voor om nog even te voelen hoe ver ze is voordat ze vertrekken naar het geboortecentrum in Amersfoort. Een logische check. Maar wat ze dan zien, had niemand verwacht. Want tot ieders verbazing blijkt het hoofdje als zichtbaar. Door de snelheid en de verrassing, vertelt Alicia, ben ik uiteindelijk op mijn rug bevallen in plaats van op mijn handen en knieën. Dat is het enige wat ik jammer vond. Maar die woonkamer zijn we niet meer uitgekomen. En dat zegt eigenlijk alles. Met één golf is namelijk het hoofdje geboren en met de volgende golf, nog voor de oppasser is en nog voor we de woorden uit konden zijn, ligt baby Alek al in haar armen. Het is tien uur dertien in de avond. Een kwartiertje later wordt ook de placenta geboren en Alekt meteen uit beide borsten. Die oppas wacht een verrassing bij aankomst. Wat

Wat jij hiervan kan leren

SPEAKER_00 4:43

me zo ontzettend raakt aan het verhaal van Alicia is dat ze eigenlijk de hele dag al rustig in haar proces had zonder het echt te beseffen. Die yoga met haar dochter, het rustig koken, het douchen. Dat was aan de ene kant afleiding, maar aan de andere kant ook haar manier van aanwezig blijven in haar lichaam en zichzelf laten ontspannen. En dat je er niet met je hoofd als het ware tussen gaat zitten. Ze deed precies wat ik ouders in de cursus meegeef meebewegen en vertrouwen op jezelf en het proces, de golven navigeren met je ademhaling. Een van de meest gemaakte fouten, zeker bij een eerste kindje, hoewel Alicia hier dus van haar tweede kindje bevalt, het kan vaker voorkomen, maar ik zie het het vaakst of hoor het het vaakst terug bij eerste bevallingen. Is dat je meteen in die bevalmodus schiet. Dat je bij de eerste beste weeën die je denkt te voelen, of bij het breken van de vliezen, meteen denkt van oké, en nu moet ik er vol bovenop zitten. En dat de wee timer tevoorschijn komt, of dat je heel geforceerd al op je bevalbal gaat zitten, of al helemaal in de actimodus komt van we moeten nu hals over kop naar het geboortecentrum of het ziekenhuis of wat dan ook. En dat is niet helpend. Want het enige wat dat lichaam op dat moment wil, is een veilige, en een kalme en een geruststellende omgeving, waar al die hormonen in jouw lichaam kunnen opbouwen tot een niveau dat de bevalling ook daadwerkelijk begonnen is. En je dus ook enige verstoring kan hebben zonder dat de weeën weer helemaal wegvallen. En in het begin ben je vaak ook nog een beetje aan het aftasten. Is dit nog de generale repetitie? Of zijn dit al daadwerkelijk de echte weeën? En dan wil je niet te snel in die bevalmodus zitten en eigenlijk nog zo lang mogelijk doen alsof er niets aan de hand is. Dus zoals Alicia. Nog even twintig minuten yoga doen en gewoon het avondeten gaan koken. En even onder de douche stappen. En dan merk je vanzelf wel op of de weeën blijven hangen of dat het verdwijnt. En als het naar de achtergrond verdwijnt, dan hoef jij er met je aandacht nu niet bij te zijn. Dan is het waarschijnlijk de generale repetitie. En krijg je op een ander moment van je lichaam wel een seintje dat de bevalling begonnen is. Het kan je zeker bij een eerste kindje waar vooral die aanloop best wel een paos kan duren. Heel veel stress en gedoe schelen later in de bevalling, omdat je ook je reserves nog spaart. Want stel, dit was bij Alicia nu niet overdag begonnen, maar s'nachts. En ze was niet lekker in de bed blijven liggen, maar ze was gelijk met de wee-timer beneden in de woonkamer op de bevalbal gaan zitten. En had de hele nacht die weeën zitten timen. En dan ochtends tegen de partner gezegd. Ja, ik ben al de hele nacht bezig en ik heb niet geslapen. En de verloskundige zegt vervolgens: van ja, maar we kijken het nog even aan. En ik kom over een paar uur weer terug. En er gebeurt overdag eigenlijk niet zoveel. En de volgende nacht begint het weer wat te rommelen. Dan kun je het zomaar hebben dat jij voor jouw gevoel al meer eens 24 uur aan het bevallen bent, maar dat dat lichaam nog helemaal niet aan het bevallen is. Dus echt waar, ik kan het niet vaak genoeg benadrukken. Maar ga in het begin die weën negeren. Ga doen alsof het er niet is. Ga jezelf afleiden op een manier die voor jou prettig voelt. Want we willen niet juist nu stress gaan creëren in het lichaam. Maar juist de dingen die je op dat moment een prettig en een goed gevoel geven. Zoals bijvoorbeeld even yoga doen. Of even een rondje wandelen, of een dutje doen op de bank, of onder de douche gaan staan. Of een appeltaart bakken. Of welke dingen je allemaal nog meer zou kunnen bedenken. Waarvan jij denkt dat lijkt mij heel fijn op het moment dat ik me gewoon even wil kunnen afleiden. van eventuele sensaties die ik ervaar. Want je krijgt vanzelf in de gaten of het serieuze wezen zijn, waar jij meer aandacht bij moet hebben. En waar jij misschien ook op den duur je ademhaling of een andere ontspanningstechniek voor wil inzetten. En naast dat Alicia dus eigenlijk heel goed in de smiesal had ze er niet te snel met haar aandacht bij moest zijn, was haar partner ook op het moment dat Alicia daar dus behoefte aan had, heel actief en betrokken aanwezig had. Hij bood steun door aanwezig te zijn en met aanrakingen en door diverse keren te masseren. En dat is ook iets wat ik in de voorbereiding altijd benadruk. Een ondersteunende partner maakt echt een groot verschil. En niet door als een soort van toeschouwer aanwezig te zijn, maar echt als deelnemer. En om dat goed te kunnen doen, is het van belang dat je als partner ook snapt wat er gebeurt. Dus wat een bevalling inhoudt en welke technieken de voorkeur hebben en wat normaal is in het proces en wat misschien afwijkend is. Zodat je als partner ook niet verloren bent op het moment dat je eigenlijk niet zo goed snapt wat er gebeurt, maar dan dus ook juist weet wat normaal is. Wat voor vragen je zou kunnen stellen op het moment dat je het eigenlijk niet zo goed weet. En dan word je dus echt een actieve deelnemer van die bevalling in plaats van een toeschouwer. En je kunt zoveel betekenen voor elkaar. Dus echt laat die kans ook niet liggen. Wat ook mooi is, is dat Alicia zelf aangeeft dat ze eigenlijk minder tijd had gehad voor de voorbereiding aan de voorkant dan ze had gehoopt. November en december waren druk en toch haar lichaam wist wat het moest doen. Dat is niet ondanks de voorbereiding. Maar dankzij de basis die ze wel hebben gelegd de kleine acties en de momenten die zich hebben opgestapeld. En je geboortevoorbereiding is geen to-do-lijst die je moet afvinken. Het is iets wat je doet, wat je toepast, en dat het vervolgens kan beklijven. En dat kan dus ook in een drukke periode als je er bewust mee bezig bent en er tijd voor maakt in plaats van tijd voor zoekt. Wat ik jou vooral wil meegeven met dit verhaal, is dat bevallen niet iets is dat je doet. Het is iets wat je lichaam doet. Het is niet iets wat jij in je hoofd besluit te gaan doen. Jij mag dit wel, dit proces ondersteunen met rust, met aandacht vanuit het vertrouwen dat je hebt in jezelf en je lichaam en de mensen die bij je zijn. En Alicia laat zien hoe krachtig dat is. Zelfs als het sneller gaat dan gepland en je ergens anders bevalt dan je eigenlijk had bedacht. Misschien juist dan. Het gaat niet om wat er gebeurt, maar om hoe dingen gebeuren die jouw bevallingsverhaal vormen en of je hier positief en met trots of met vragen en twijfels op kan terugkijken. Lieve Alicia, dankjewel voor het delen van jullie verhaal. En luisteraar jij bedankt voor je aandacht en ik hoop dat dit je mag inspireren. Ben jij zwanger en wil je je voorbereiden? Weet dan dat ik aanstaande ouders begeleid bij deze voorbereiding op de bevalling. Je vindt alle informatie via de link in de show notes. Wil jij jouw bevalverhaal ooit delen in de podcast? Stuur me dan een berichtje. Ik krijg nooit genoeg van bevalverhalen. De link om contact op te nemen vind je ook in de show notes. Wil jij geen enkele aflevering missen? Volg of abonneer je dan via de podcast-app die je gebruikt. Naast bevalverhalen zoals deze deel ik ook begeleide meditaties speciaal voor in de zwangerschap en afleveringen waar ik de diepte in duik over wat een goede voorbereiding op je bevalling echt inhoudt. Dus of je nu op zoek bent naar inspiratie, rust en kennis. Er is voor elk moment wel iets. Vond je deze aflevering waardevol, dan zou ik het heel fijn vinden als je een beoordeling achterlaat in je podcast hebt. Daarmee help je andere aanstaande ouders om deze podcast te vinden. Vijf sterren een korte zin: doe wat voor jou goed voelt. Het maakt echt een verschil en ik ben er je oprecht dankbaar voor. Tot de volgende keer.