#5 Je eigen zuurstofmasker eerst: waarom rust geen luxe is (maar een basis) | Mind Het Moment

Twee weken lang vielen mijn kinderen om de beurt om met buikgriep. En ik? Ik probeerde gewoon door te gaan. Werk, huishouden, nachten zonder slaap - tot mijn lichaam écht niet meer kon. In deze aflevering neem ik je mee in wat er gebeurde toen ik mijn eigen oranje lampjes negeerde, en wat me uiteindelijk wakker schudde.

Herken jij die spanning in je schouders? Die mentale mist? Het gevoel dat je constant lijstjes moet maken omdat je het niet meer bijhoudt? Ik deel hoe ik (eindelijk) aan de handrem trok, waarom rust creëren iets anders is dan rust zoeken, en hoe dit alles je helpt - nu in je zwangerschap, straks bij je bevalling, en zeker in die kraamtijd.

Want rust nemen is geen vorm van luiheid. Het is het fundament van waaruit je er écht kunt zijn. Voor jezelf, én voor je gezin.

Laat me weten waar jij tegen aanloopt of hoe jij rust prioriteit geeft door me een berichtje te sturen via: 

eva@jouwmaeva.nl
door me te appen
Of check mijn Instagram en stuur me een DM

Aan de slag met je geboorte voorbereiding?

Meld je aan voor de gratis masterclass Goed Voorbereid Bevallen

Of schrijf je in voor de bevalcursus die bij jouw past

Meer informatie: www.jouwmaeva.nl

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Fijn dat je luistert naar Jouw Maeva Moment, de podcast over een goede voorbereiding op jouw bevalling. Ik ben Eva, oprichter van Jouma Eva, waar ik zwangere vrouwen en hun partners begeleid bij de voorbereiding op de bevalling vanuit Hyperwarting, Wetenschap en Human Design. In deze afleveringen reeks genaamd Mind het Moment deel ik mijn visie en kennis over mindset, bevallen, kraamtijd, ouderschap en misschien wel meer van het leven. Ik deel hier wat mij bezighoudt waar ik in geloof en wat ik zelf meemaak of meegemaakt heb, zodat jij hier wijzer van wordt. Naast deze afleveringen vind je op de podcast ook bevalverhalen, begeleide meditaties en technieken en inhoudelijke deep dives rondom één thema. Maar voor nu eerst dit. Je eigen zuurstofmasker eerst. Iedereen kent wel deze metafoor. Het moment dat ze in een vliegtuig zeggen, doe eerst je eigen zuurstofmasker op voordat je anderen helpt. En toch doen we vaak, inclusief mezelf, het tegenovergestelde. Ik neem je even mee in wat er de afgelopen twee weken bij mij gebeurde. De afgelopen twee weken waren alle drie mijn kinderen om de beurt ziek. De buikgriep. In de periode daarvoor had ik zelf de buikgriep. Dus ik was nog niet optimaal hersteld en er weer helemaal bovenop. En het huishouden had hier en daar al wat klappen opgevangen van het feit dat ik er dus even tussenuit lag. En vervolgens gingen ons de beurte kinderen omver, wat betekende nachten zonder slapen en overdag doorgaan en werk proberen te combineren met kinderen die thuis zijn en van alles van je willen. En alles wat zich opstapelt op werk, in je huishouden, in je relatie met je partner. Want je wordt meer een soort van militaire operatie dan een gezige boel thuis. Gedurende die twee weken gingen er al meerdere keren bij mij mijn interne oranje lampjes als het ware af, de waarschuwingssignalen. De eerste tekenen van. je kent het wel, die spanning in je schouders, last van je nek, dat je de hele tijd moe bent. Het gevoel hebt dat je van alles nodig hebt om te kunnen functioneren. Maar ook gewoon de mentale mist. Constand dingen vergeten. Constant lijstjes willen maken. Om je het allemaal niet meer bij kan houden. Ik raak ontzettend snel overprikkeld door geluid, bijvoorbeeld. Nou, dan moet je drie kinderen in één huis houden zetten. Dan heb je geluid genoeg. Dat draagt gewoon allemaal niet bij aan de veerkracht die je op dat moment hebt. Dus dat je om kan gaan met de stress die je op dat moment ervaart. Je krijgt ook nog dat extra laagje. Want als ik dan eens even ging zitten, want ik was moe, dan voelde ik me ook gelijk schuldig. Want er moest eten gekookt worden. Of de was moest weggeruimd worden, of aangezet worden. Of moesten kinderen opgehaald worden van school. Of er was altijd wel iets aan de hand. Tegelijkertijd ook op werk mailtjes die blijven liggen, maar ook gewoon de cursussen die ik moest geven. En dat je dan wel gewoon wil dat je daar scherp staat en dat je alles kan geven. Op den duur houdt het gewoon op. Terwijl je in het moment jezelf er echt van blijft overtuigen, dat je wel even door kan, dat je ironisch genoeg ergens wel denkt van ik heb geen zuurstof nodig. Gewoon even mijn adem inhouden tot het beter gaat om in de metafoor van het zuurstofmasker te blijven. Maar op de duur ga je onderuit. Op de nuur moet jij ademhalen, of je dat nou wil of niet. En ik kan me echt nog dat moment herinneren dat ik voor de zoveelste keer echt bijna huilend naar mijn man keek en zei: Ik kan niet meer. Ik ben zo moe en ik onthoud het allemaal niet meer. En het is alleen maar mama, mama, mama. Dat hij me op den duur ook echt aankeek bij de schouders pakte en zei: Jij gaat vanavond even op zolder slapen alleen. En ik doe alles met de kinderen. Dat was echt een verademing. Er zakte echt een soort opluchting door me heen. En tegelijkertijd ook wel zo'n stemmetje. Heb je daar niet eerder over nagedacht? Dat had je toch ook wel zelf kunnen bedenken. Want natuurlijk blijven we ook nog onszelf bekritiseren in deze momenten. Maar het was wel echt nodig op dat moment. En eigenlijk was ik al veel te ver gegaan. Eigenlijk had ik al veel eerder aan de bel moeten trekken. Maar als je alle ballen probeert hoog te houden, mag je jezelf ook een beetje ruimte geven voor het feit dat je gewoon door een ander de hulp aangeboden mag krijgen, dat je het niet allemaal zelf hoeft te bedenken. Want ik was letterlijk voor iedereen de flight attendant, behalve voor mezelf. En dat is denk ik iets wat vele van ons kunnen herkennen. Dat we 100% klaarstaan voor de ander. Maar dat we onszelf gewoon finaal vergeten. Zeker als we onder stress staan, als we onder druk staan en het gevoel hebben dat er van alles misgaat op het moment dat wij even gaan zitten. Maar ik wil echt dat je dat doet. Het was voor mij ook weer een wake-up call dat ik veel te ver door ben gegaan. Want ik had waarschijnlijk een veel betere moeder kunnen zijn voor alle drie mijn kinderen als ik eerder momenten van rust had genomen. En hoe ik dat dan nog moet doen, dat weet ik ook niet precies. Maar ik weet wel dat ik daar wel uitgekomen was op het moment dat ik je eerder tijd voor had gecreëerd in plaats van had gezocht. Want daar zit een belangrijk verschil. Wachten tot er eindelijk eens een gaatje komt voor rust, dat gaat namelijk niet gebeuren. Want je lijstje is nooit af. Op het moment dat je iets kan afvinken, komt er wel weer wat anders omhoog, of komt er wel weer een volgend kind. Mama roepen om het hoekje omdat ze weer wat van je nodig hebben. Dus maak die tijd voor die rust in plaats van dat je erop gaat zitten wachten. En de grootste grap eigenlijk nog, is dat het moment dat ik mezelf ook toestond om die rust te nemen, dus om bijvoorbeeld in mijn geval dus boven op zolder te gaan slapen, in mijn eentje wetende dat mijn man alles zou regelen, is dat ik meteen veel beter uitgerust wakker werd. Ik viel als een blok in slaap en had ook fatsoenlijke nachtsslaap. En daarvoor werd ik vaak wakker gemaakt door kinderen. Maar als mijn kinderen niet wakker maakten, dan lag ik te malen in bed. Was mijn hoofd constant bezig met alle dingetjes die nog open stonden als het ware s'nachts in plaats van gewoon te slapen. Maar door dus boven te gaan liggen en me af te zonderen, echt even volledig in mijn eigen energie te zijn, kon ik ontzettend diep slapen, werd ik uitgerust wakker. En tuurlijk, ik was nog steeds moe. Het is echt niet met één nachtje slapen ineens allemaal opgelost. Maar ik had weer een stukje van mijn scherpte terug. Een deel van die mist in mijn hoofd was weg. En ik had ook gewoon weer de capaciteit om er te kunnen zijn voor mijn kinderen. En niet gelijk geïrriteerd te raken op het moment dat ze toch een beetje klagerig waren, omdat zij ook gewoon de buikgriep hadden. door vervolgens die dag ook niet laten hoog te leggen. Het was eigenlijk een werkdag voor mij. Die dag die daarop volgden. En ik koos ervoor om echt alleen maar de essentiële dingen te doen. Ik heb volgens mij twee of drie mailtjes beantwoord die echt niet konden wachten. En ik heb de rest van de dag mijn laptop dichtgeklapt. Vond ik dat spannend? Ja, vond ik daar van alles van? Ook. Want ik heb genoeg te doen op dit moment. Want ik ben mijn cursus in een nieuwe vorm aan het gieten. Ik heb net deze podcast online gezet. Ik probeer op social media weer meer te posten, zodat jullie me allemaal kunnen vinden. En ook daar waardevolle tips kunnen vinden. Ik probeer mijn bedrijf aan de achterkant beter in te richten. Dus het is niet alsof ik heel veel tijd en ruimte heb om nou eens te zeggen van god, ik neem even een dag vrij. En toch deed ik het. En ik heb dus gewoon lekker buiten gezeten in de zon. Ik heb gebreden aan mijn vest. Ik heb op mijn gemak eten gekookt en ik heb gewoon vooral lekker liggen leuteren met mijn kinderen op de bank en een boekje gelezen en meegekeken naar hun tv-programma's bijvoorbeeld. En een dutje gedaan in de middag, ondanks dat ik de hele nacht al goed geslapen had. En daardoor voelde ik me uiteindelijk aan het eind van de week op vrijdag weer fit genoeg om wel een volledige dag te werken. Waarbij ik nog steeds aandacht heb voor mijn energiepeil. Want dat is een van de dingen. Het zijn geen quick fixes. Het is niet van oh, slaap een nachtje en alles is weer oké. Of oh neem een dag vrij en daarna is alles weer op de rit. Het heeft echt tijd nodig. Maar die kleine acties gedurende de dagen dat je dus meer ruimte geeft aan jezelf om die rust te nemen, zorgt ervoor dat je het vol kan houden. Net als bij een bevalling, het opvangen van de weeën, dat is draagelijk omdat je pauzes hebt om bij te kunnen komen. Gun jezelf ook in het alledaagse leven de pauzes om bij te komen van de stress en de acties die je moet ondernemen om je dagen gevuld te houden en je taken te doen. Neem niet genoegen met het idee. Als ik dit allemaal gedaan heb, neem ik rust. Juist in je zwangerschap, maar ook tijdens je bevalling, maar ook zeker in die kraamtijd. is het zo van belang om rust te prioriteren. Want als je goed voor jezelf zorgt, kun je ook veel beter voor een ander zorgen. En ik onderwijs dit, ik geef dit nu inmiddels al vijf jaar door aan ouders. En ook bij mij gaat het nog mis. Dit is niet iets waar je perfect in wordt. Dit is ook iets waar je nog geregeld de mist in gaat. Maar hoe vaker je hier bewust van bent, hoe meer je hier bewust van bent, hoe makkelijker je zelf ook wel die rust kan geven en kan schakelen. Dus hoe eerder jij je oranje lampjes als het ware serieus gaat nemen, hoe vaker jij je oranje lampjes serieus neemt, hoe makkelijker jouw lichaam ook kan schakelen. Dus hoe effectiever die kleine momentjes van rust dan ook voor je zijn. Omdat je dan dus sneller gaat reageren op je lichaam, heb je dus ook minder nodig om terug te keren naar stress. Om je bij een oranje lampje al reageert. En niet als die knalrood is en bij wijze van spreken met bloeiende sirenes afgaat. Je gaat eerder reageren, waardoor je dus ook beter om kan gaan met de stress en sneller terug kan keren naar een staat van rust en focus. En dat je dus ook weer goed in je vel zit. Dus maak de rust echt onderdeel van het proces en niet de onderbreking ervan. Maar ook maak rust niet de reward, maar dus gewoon het ding wat nodig is. Dus maak de rust echt onderdeel van het productief zijn. We zien rust nog zo vaak als een onproductieve handeling, als luiheid, als iets wat je mag doen als alles af is. Maar eigenlijk is rust het fundament. Dat heb ik deze afgelopen weken dus ook weer ondervonden. Als ik geen rust neem, kan ik er niet op de juiste manier zijn. Niet voor mezelf, maar ook niet voor mijn gezin. Dus rust nemen is geen vorm van luiheid, is geen vorm van onproductief zijn. Rust nemen is juist een van de belangrijkste dingen die ik kan doen voor mezelf en voor mijn gezin. En dat is dus ook een van de belangrijkste dingen die jij kan doen nu voor jezelf in de zwangerschap of in je kraamtijd. En straks tijdens die bevalling. Dat je de rust opzoekt in de pauzes tussen die weeën, zodat je die weeën weer goed kan incasseren. En ik weet dat dat lastig kan zijn. Want ik zag die pauzes tussen de weeën, zo gezegd, om in de metafoor te blijven, ook niet meer toen ik die zieke kinderen had die oms de beurt omvielen. Toen zag ik gewoon letterlijk niet meer wat de mogelijkheden waren om rust te nemen. Omdat ik zo ver door was gegaan. Dus de kunst is dan om gewoon echt even aan de handrem te trekken, zoals ik bijvoorbeeld heb gedaan. Door dan echt even een nacht te gaan slapen zonder verantwoordelijkheden te hebben. Maar bel bijvoorbeeld, je moeder of een vriendin om op te passen of om even samen af te spreken buiten. Of draag alles even over aan je partner of aan je collega. En ga gewoon naar huis of naar buiten een wandeling maken bijvoorbeeld. En als je aan die handrem hebt getrokken, dan wordt er vanzelf wel weer duidelijk van wacht, maar ik kan hier echt wel even die vijf minuten nemen. Of ik kan me wel even twee tellen opsluiten op de wc om tot rust te komen als de nood echt hoog is. Je gaat de mogelijkheden weer zien, zodra je jezelf ook toestaat rust te nemen. Ik hoop nu vast te houden dat ik die rustmomenten blijf zien. Dus dat ik daarvoor niet weer eerst aan de handrem hoef te trekken. En het is bij mij nu weer heel erg top of mind. Dus ik ga ervan uit dat dat maar gaat lukken. Maar mocht jij nu zoiets hebben van ik zie de mogelijkheid niet eens, trek dan gewoon aan de handrem. Dan maar even rigoureus. En dan ga je daarna wel weer zien hoe je het in het klein gaat doen. Probeer dus ook niet nu meteen een manier te bedenken die duurzaam is. Nu gaat het vooral over als je dus veel stress ervaart. Hoe ga ik nu rust vinden, zodat ik daarna met meer helderheid en draagkracht dus een duurzame oplossing voor deze situatie kan bedenken. Als ik het dan even allemaal samen moet vat. Meer doen is minder capaciteit creëren. We hebben die kronkel in ons hoofd dat meer doen altijd leidt tot meer resultaten, meer ruimte om rust te nemen. Maar meer doen leidt tot minder capaciteit. Dus als je nog meer gaat doen, ga dan vooral meer rust nemen. Om terug te keren naar die eerste metafoor, alsof we een zuurstoftekort willen oplossen door nog harder te ademen. Dat we eerst maar bij iedereen het zuurstofmasker opzetten en dan bij onszelf. Want wij zijn zo super goed in onze adem inhouden en hebben het niet nodig. Dat lost niks op. Het gaat echt over je eigen zuurstofmasker eerst opzetten, want dan heb je de draagkracht, maar ook de reserves omdat je de zuurstof krijgt, om dit langere tijd vol te houden. Dus herken jij je eigen oranje lampjes. De spanning in je lichaam, de mist in je hoofd, het gevoel van op je tenen lopen en neem je dat serieus. Neem jij dan rust. Stop jij dan registreer je het ergens. Om dat is echt het fundament van je dragekracht. Niet alleen nu in je zwangerschap of in je kraamtijd, maar ook straks tijdens de bevalling. En alles gaat door. Ik weet het. Het leven gaat door, dat wacht niet op jou. Maar dat leven gaat ook door als jij onderuit gaat, als jij niet meer functioneert. Dus wat kan je dan beter doen? Het leven maar even op zijn beloop laten. Dus die kinderen maar even extra achter de tv, of je partner even verantwoordelijk maken voor het runnen van het gezin. Die taak op werk maar even laten liggen totdat jij weer de draagkracht hebt om het uit te voeren. En die duurzame oplossing, die word je echt duidelijker op het moment dat je eerst even die rust gunt om echt even te voelen waar zijn we eigenlijk zijn? Hoe ver zijn we in die put gezakt van onszelf ondermijnen? Je zuurstofmasker opzetten, is dus geen luxe. Het is hoe je de landing haalt. Om maar even in dezelfde metafoor te blijven als waarmee we zijn gestart. En ik ben heel benieuwd of deze aflevering je heeft geïnspireerd om rust te prioriteren in plaats van te gaan zoeken en passen in je agenda. Laat me dat ook vooral weten. Als je dat leuk vindt, je mag me mailen, maar je mag me ook op Instagram bijvoorbeeld een DM sturen of een appje sturen. Net wat voor jou het meest prettig en makkelijk is. Al mijn contactgegevens vind je in de show notes. En ik ga nu vooral lekker een weekend vieren met mijn gezin. Ik neem dit nu op op een vrijdag. Ik heb sinds kort trouwens ook een social media vrij weekend ingevoerd. Onder andere om dus meer rustmomentjes voor mezelf te kunnen creëren in het weekend. Omdat daar stiekem best wel veel tijd verloren ging in het scrollen op social media. Dus mocht je mij in het weekend een berichtje sturen, kan het best wel even duren voordat ik reageer. Dan weet je dat vast. En ik kan het overigens iedereen aanraden om in het weekend of kies voor jou een dag of een tijd die logisch voelt, even geen social media te gebruiken. Het levert je echt heel veel rustmomenten op. Daar ga ik mee afsluiten. Tot de volgende keer. Wil je geen enkele aflevering missen? Volg of abonneer je dan via de podcast-app die je gebruikt. Naast inhoudelijke gedachtenpinsels over wat echte voorbereidingen op de bevalling nou inhoudt, zoals in deze aflevering. Deel ik ook bevalverhalen en begeleide meditaties voor de zwangerschap bevalling en kraanperiode. Dus of je nou op zoek bent naar inspiratie, rust of kennis, er is voor elk moment wel iets te vinden. Vond je deze aflevering waardevol, dan zou ik het heel fijn vinden als je een beoordeling achterlaat in je podcast hebt. Daarmee help je andere aanstaande ouders om deze podcast te vinden. Vijf sterren een korte zin, doe wat voor jou goed voelt. Weet dat het echt een verschil maakt en ik ben je er oprecht dankbaar voor. Tot de volgende keer!