#20 Vertrouwen in je bevalling is een resultaat, geen voorwaarde | Mind Het Moment

Eerst moet ik vertrouwen hebben, dan kan ik beginnen met voorbereiden op mijn bevalling. Toch?

In deze aflevering draai ik het om: vertrouwen is niet de ingang naar een goede bevalvoorbereiding, het is het resultaat ervan.

In deze aflevering ontdek je:

• Waarom je geen onbreekbaar zelfvertrouwen nodig hebt om te starten met je voorbereiding
• Hoe voorbereiden draait om navigatieskills leren, niet om een droomscenario regisseren
• Waarom een idee van je ideale bevalling waardevol is als kader, maar gevaarlijk als script
• Hoe je met BRAINS als navigatietool in het moment zelf kan duiden wat jij nodig hebt
• Waarom "start before you're ready" ook voor jouw bevalvoorbereiding geldt

Begin vandaag nog met het herschrijven van jouw bevalverhaal: Leg een hand op je buik en zeg tegen jezelf en je kindje: ik heb geen idee wat me te wachten staat, maar dit gaan wij samen doen. Herhaal dat de komende dagen en voel je vertrouwen en de mogelijkheden die je waarneemt groeien. 

Aan de slag met je geboorte voorbereiding?

Meld je aan voor de gratis masterclass Goed Voorbereid Bevallen

Of schrijf je in voor de bevalcursus die bij jouw past

Meer informatie: www.jouwmaeva.nl

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Eerst moet ik weten wat ik wil. Eerst moet ik geloven dat het goed komt en dat een fijne bevalling voor mij mogelijk is. Eerst moet ik me sterk voelen, eerst moet ik vertrouwen hebben, zelfvertrouwen hebben, voordat ik kan beginnen met voorbereiden op mijn bevalling. Maar wat als dat precies omgekeerd werkt? Dat het zelfvertrouwen of het vertrouwen niet de ingang is naar voorbereiding, maar het resultaat ervan. En dat voorbereiding juist de ingang is naar een fijne, positieve bevalling. Niet zek het hebben van vertrouwen wat jou die garantie geeft, maar juist het verdiepen in wat kan ik nou verwachten en hoe kan ik me daarop voorbereiden. Fijn dat je luistert naar Jouw Maeva Moment. De podcast over een goede voorbereiding op jouw bevalling. Ik ben Eva, oprichter van Jouw Maarva, waar ik zwangere vrouwen en hun partners begeleid bij de voorbereiding op de bevalling vanuit Hyperworting, Wetenschap en Human Design. In deze afleveringen reeks genaamd Mind het Moment deel ik mijn visie en kennis over mindset, bevallen, kraamtijd, ouderschap en misschien wel meer van het leven. Ik deel hier wat mij bezighoudt, waar ik in geloof en wat ik zelf meemaak of meegemaakt heb, zodat jij hier wijzer van wordt. Naast deze afleveringen vind je op de podcast ook bevalverhalen, begeleide meditaties en technieken en inhoudelijke deep dives rondom één thema. Maar voor nu eerst dit. Voor wie is voorbereiden op de bevalling eigenlijk? Als je het mij vraagt voor iedereen die zwanger is, voor iedereen die een kindje verwacht. Voorbereiden is echt niet alleen maar voor die persoon die er al van uitgaat dat ze een mooie bevalling gaat ervaren, of die al snapt hoe ademhaling en ontspanning werken. Het is juist ook voor iemand die nog maar minuscuul durft te geloven dat een fijne bevalling ook voor hen is weggelegd. Dat geloven in een ideaal scenario betekent niet dat je daar automatisch in terechtkomt. Daar heb je echt ook skills voor nodig. Net zoals dat je leert autorijden voordat je van A naar B kan gaan. Het gaat echt om het jezelf leren kennen, jouw verwachtingen, maar ook hoe je lichaam reageert op stress, wat een normaal bevalproces is, zodat je ook kan duiden wat afwijkend is. En hoe je niet alleen maar met je gedachten, maar ook met je lichaam kan communiceren om dus bijvoorbeeld de sensaties van de weeën te navigeren. Voorbereiden op de bevalling is dus ook echt voor die persoon die op zoek is naar de tools om om te kunnen gaan met een bevalling. Niet alleen maar om te snappen hoe zoiets werkt. En er is een mythe: dat je eigenlijk al helemaal vertrouwen moet hebben in een bepaalde ervaring of in een bepaald bevalscenario voordat je gaat beginnen. En dat sommige mensen ook worden geboren met een soort onbreekbaar zelfvertrouwen. Maar de meest van ons worden daar helemaal niet mee geboren. Het idee dat je al vertrouwen moet hebben in jezelf of in je bevalling of dat je moet uitgaan van één ideaal scenario om je voorbereiding te kunnen laten werken, dat is niet het hele verhaal. Voorbereiden of je dat nou doet met Hebnburthing of met een andere filosofie, is ook waardevol als je nog geen idee hebt wat je wil, als je twijfelt, als je onzeker bent, als je angstig bent. Voorbereiden geeft je namelijk de handvaten zodat je iets kan met dat waar je over nadenkt of dat wat op je pad komt, in plaats van dat je het allemaal maar moet aankijken als zo'n hert in de koplampen. Het stelt je in staat om te reageren en te anticiperen in plaats van alleen maar reactief te zijn. Voorbereiden draait dan dus ook niet om jouw klaarstomen op één ideaal scenario of om het regisseren van jouw bevalling. Voorbereiden dat is eigenlijk het aanleren van navigatieskills. Vergelijk het even met vroeger, toen we nog geen Google Maps hadden. Je moest kaart lezen. Dus je moest eerst een kaart leren lezen. Eerst snappen wat er nou op dat papier stond en hoe je nou al die dingen kon interpreteren. Maar vervolgens moest je ook de skills hebben om dat wat je op de kaart zag te kunnen herkennen in de echte wereld om je heen. En ging je stap voor stap door jouw route heen. Je kreeg niet van tevoren een voorspelling van waar misschien wel wegwerkzaamheden waren, waar een files stond of wat een alternatieve route was als je een obstakel tegenkwam. Dat moest je allemaal in het moment aanzien. En zo werkt een bevalling dus ook. Je ontdekt pas onderweg wat jij ervaart en wat jij nodig hebt en wat er op je pad komt. Je kijkt dus per kruising, per afslag naar wat de volgende stap is. En het grootste misverstand over bevalvoorbereiding, zeker bij hypnobirthing, is dat je je dus gaat voorbereiden op één droomscenario, alsof er maar één route is naar een fijne bevalling. Maar er zijn legio routes naar een fijne bevalling. Sterker nog, er zijn meer vrouwen die na de rand zeggen van God, dit ging eigenlijk helemaal niet zoals ik het van tevoren verwacht had, maar ik zou het helemaal weer overnieuw doen op deze manier. Dus dat je van elk scenario jouw droomcenario zou kunnen maken. Hypnorting bereid je dan ook echt voor op alle scenario's. Althans, zo doe ik dat in mijn voorbereiding. Ik haal de focus af van dat scenario en leg jou en ik breng jou terug bij jouw vermogen om te gaan navigeren. Een voorbeeld daarvan is bijvoorbeeld Brains als navigatietool. Dat is een setje vragen die jou in het moment helpt om met jouw zorgverlener af te stemmen wat de volgende stap mag zijn en hoe jullie die gaan vormgeven. Maar wat jou ook handvaten kan geven aan de voorkant om te kunnen duiden van. hey, maar hoe verhoud ik me eigenlijk tot wat de normale gang van zaken is. En is dit iets waar ik met mijn zorgverlener over moet spreken? Het geeft jou inzicht in de medische noodzaak en de prioriteiten. En soms kom je er via Brains achter dat je bijvoorbeeld lekker op je ademhaling en je ontspanning mag focussen of een andere houding. En soms kom je erachter dat je juist wel een medische interventie wil inzetten. Dus het gaat echt over het leren hoe duid ik wat mij nu op dit moment helpt. Wat is er nu als eerste nodig en wat wil ik dan dus gaan inzetten. In plaats van dat ik jou aan de voorkant ga vertellen van ja, joh, als je dit doet, dit ABC't, dan kom je uiteindelijk bij die droombevalling uit. Want dat kan ik jou helemaal niet garanderen. Maar dat is ook helemaal niet het doel van de bevalling of de voorbereiding daarop. Maar het is wel heel waardevol om een ideaal beeld, een droombevalling, te hebben als kader. Dus niet als script, dus niet als een ABC'tje, maar als kader om alles aan op te kunnen hangen. En wat is dan jouw ideale beeld van die bevalling? Dus wat gun jij jezelf? En dit is voor iedereen wat anders. Er is hier ook geen goed of fout in. Dus wat zijn de eerste dingen die nu misschien tijdens het luisteren al in je naar boven komen? Wat zou ik echt heel geweldig vinden als mijn bevalling zo zou mogen gaan? Want vanuit dat kader kan je gaan duiden welke scenario's of interventies bijvoorbeeld relevant zijn om vooraf over na te denken. Dus wat zijn dingen die afwijken van jouw ideale scenario? Of die jij spannend vindt of waarvan je denkt, wat gebeurt er eigenlijk op het moment dat dit zou gebeuren? Hoe kan ik dan navigeren? De vraag erachter is namelijk dat jij vanuit dat kader van die droombevalling kan gaan duiden. Waarom wil ik dit scenario? Wat zit hieronder? Is dat een behoefte aan autonomie? Is dat een behoefte aan geborgenheid? Is dat het kunnen geven van borstvoeding? Is dat zelf mijn kindje aanpakken? Is dat een bepaalde manier van aangesproken worden? En noem zo nog maar legio andere voorbeelden op. Op het moment dat je echt gaat nadenken over oké, wat is mijn ideale droombevalling en waarom is dat eigenlijk mijn ideaal? dan ga je veel dieper dan het wel of niet krijgen van een ruggenprik, of het wel of niet uitscheuren tijdens je bevalling. Dat zijn de randvoorwaarden of de dingen die in het moment misschien gewoon hartstikke nodig zijn, maar dat hoeven niet per definitie de factoren te zijn die jouw bevalling maken of breken. Die essentie van wat jij wil, waar jij behoefte aan hebt vanuit dat droomscenario kunnen overbrengen aan je zorgverleners en je partners. Dat behoedt jou voor een minder gewenst scenario. En dat zorgt er ook voor dat jij je niet inschrijft op een one way ticket naar een negatieve bevallervaring. Want uitgaande dat er maar één route is naar een fijne bevalling. Dan heb je dus 99 alternatieven die jou leiden naar een negatieve bevalling. Ik heb liever dat je je kaarten anders schudt en dat je jezelf meer kansen geeft om bij een fijne bevalling uit te komen. En dat je dus ook achteraf kan zeggen. Het ging compleet anders dan ik wilde. Maar als ik het over zou mogen doen, zou ik het exact weer zo doen. Dat je dus echt dat scenario aan de voorkant gaat loslaten. Dus je gaat het neerzetten als kader, niet als een script, niet als een route, maar als kader van wat wil ik eigenlijk en waarom wil ik dat? Want die waarom gaat jou helpen, duiden naar jouw partner toe, naar jezelf toe, naar je zorgverlener toe, wat jij nodig hebt in de momenten dat je voor keuzes staat. Dat navigeren, dat leer je namelijk niet van de een op de andere dag. Dat is echt een vaardigheid. Dat ontstaat niet ineens tijdens de bevalling. En zeker dat zelfvertrouwen om die keuzes te maken, ontstaat niet ineens tijdens die bevalling. Dat creëer je echt door te gaan experimenteren met ademhalingstechnieken, met meditaties, met houdingen, met doorspreken van scenario's samen met je verloskundigen. Door het samen met je partner oefenen in een veilige setting zonder consequenties. Want elke keer als het dan lukt om bijvoorbeeld je eigen systeem te kalmeren. Of dat je met je verloskundigen iets hebt opgehelderd wat jou die weken daarvoor enorm heeft bezig gehouden, maar nu ineens uit de lucht is. Dat bouwt jouw zelfvertrouwen op. Dat sterkt jouw geloof en dat jij in staat bent om dit aan te kunnen. En dat jij dit kan dragen op welke manier het zich ook gaat aandienen. Dat is het vertrouwen wat jou tijdens de bevalling in staat stelt om in die overgave te stappen. Want daar gaat het dan vaak over. Je moet in de overgave. Maar dat betekent niet dat je alles maar leidzaam en passief ondergaat. In de overgave stappen betekent dat jij accepteert wat er op dat moment op je pad komt en dat zo goed mogelijk gaat navigeren door dicht bij jezelf te blijven. Dat is echt iets heel anders dan iets leidzaam ondergaan. En dat vertrouwen en die overgave daarin durven gaan stappen, daar ben je misschien niet mee geboren. Dat heb je opgebouwd de afgelopen weken of misschien de afgelopen jaren, en is sterk beïnvloed door de omgevingen waar jij je in hebt bevonden. Dus wat is er jou verteld over bevallen? Wat heb je daarover opgeslagen? Dus wat heb je van je moeder meegekregen, van je vriendinnen, wat heb je op school geleerd, wat zie je op de televisie? Om zo maar een paar voorbeelden te noemen. En start before you're ready. Is dus echt ook een hele toepasselijke quote hier, omdat je echt mag beginnen met die voorbereiding voordat jij je er klaar voor voelt. Voordat jij alles van de bevalling begrijpt, voordat je een bepaalde zwangerschapstermijn hebt bereikt, voordat je dat ene boek hebt uitgelezen, voordat die informatieavond eindelijk is die gepland is bij je verloskundige of voordat je start met de eerste cursusles bijvoorbeeld van de bevalcursus. Het allerkleinste begin. Wat jij vandaag al zou kunnen doen, is dat je een hand op je buik legt en even tegen jezelf en je kindje zegt: ik heb geen idee wat me te wachten staat, maar dit gaan wij samen doen. Dit gaat ons lukken, dit wordt ons feestje. En blijf dat eens herhalen de komende dagen. Dat is het begin van het herschrijven van jouw bevolverhaal. Want de meesten van ons hebben, zoals ik net al een beetje introduceerde, helemaal geen sterk eigen verhaal. We hebben niet zo goed zicht op wat we wel willen. We hebben vooral zicht op wat we niet willen. En we hebben vooral voorbeelden van die sensationele tv-series en die reality programma's die op drama gericht zijn. En niet op wat een zwangere echt nodig heeft, op wat aanstaande ouders echt nodig hebben. Als jij nu de bevalling spannend vindt of een beetje zegt van ja, ik weet niet zo goed wat ik kan verwachten, dan heb jij daar wat in te doen. Want jij wil niet blind die bevalling ingaan. Je wil jezelf meer geven, zodat je kan navigeren. Je zou het ook niet leuk vinden als je ergens in de middele gedropt zou worden zonder kaart en zonder telefoon. Dan zou je op zijn minst graag wat hints mee willen krijgen, zodat je je weg terug kan vinden. Een bevalling werkt precies hetzelfde. Dus zorg niet dat je daar zonder kaart aan begint. Zorg dat je tools in handen hebt om te kunnen navigeren op het moment dat duidelijk wordt wat jouw uitdagingen zijn tijdens die bevalling. En zelf ben ik heel naïef en positief mijn eerste zwangerschap ingegaan. Ik had niks anders meegekregen van huishuid dan dat bevallen geweldig is en dat deed je gewoon thuis en dat ging allemaal vanzelf. En grappig genoeg had de moeder van mijn man precies hetzelfde van bevallen gaat gewoon lekker thuis. En dat is hartstikke magisch. En wij hadden dus met z'n tweeën echt zoiets van nou, geweldig toch? We zijn zwanger en die bevalling, die doen we even. En dat wordt hartstikke mooi en we hadden er helemaal vertrouwen in. Wij werden door onze omgeving, door andere mensen, vooral heel naïef genoemd, en wij kregen ook heel veel nare opmerkingen over het idee dat we thuis wilden bevallen, bijvoorbeeld. Maar juist door die negativiteit uit mijn omgeving, koos ik heel bewust voor een uitgebreide voorbereiding op de bevalling met Hypneburting. En dat voelde voor mij destijds echt als een warm bad, als eindelijk die groep gelijkgestemden die het proces ook positief wilde benaderen. Want ondanks dat het heel gangbaar en normaal is tegenwoordig om de bevalling af te schrijven als iets wat je moet doorstaan en wat naar is, en wat voor de meeste vrouwen eindigt in drama. Dat iets normaal is, of eigenlijk moet ik het anders zeggen dat iets veel voorkomt of veel wordt herhaald, wil juist niet zeggen dat het normaal is. Dit is niet de norm voor bevallen. Jij kunt je eigen norm van bevallen gaan opzoeken. Want er zijn zoveel meer waarheden als het aankomt op de bevalling. En ik ben er echt van overtuigd dat je de bevalling niet hoeft te zien als een hoop risico's om te managen of als een ervaring om te doorstaan. Maar dat je het echt mag zien als het welkom van je kindje op deze wereld en het welkom van jezelf als moeder of als ouders op deze wereld. En dat het ons vooral aan navigatieskills ontbreekt om dit in te richten als dat warme, mooie welkom in plaats van een tanden knarsende ervaring die we maar moeten doorstaan met witte knokkels om even in beeldspraak te gebruiken. Bevallen hoeft geen strijd te zijn. Ook al vertelt de hele wereldje wat anders. Bevallen hoeft geen strijd te zijn. Het welkom van jouw kindje mag absoluut mooi en vreugdevol en warm zijn en geen wedstrijd waar je uitgeput weer uitkomt. En soms loopt een bevalling anders. Is het hard werken. Zijn er medische ingrepen nodig. Maar dat hoeft niet. Op het moment dat je daar namelijk aan de voorkant al helemaal vanuitgaat, dan ga je daar ook sneller op handelen en ga je dus ook sneller in actie komen om die bevalling onbewust te medicaliseren. Je kunt het voor jullie beide, voor jullie alle drie mooier en comfortabeler maken door jezelf aan de voorkant meer te gunnen dan die strijd. Niet vanuit een soort toxische positiviteit en we negeren alles wat met het medicaliseren te maken heeft en wat fout kan gaan schuiven onder het tapijt. Nee, absoluut niet. Daar hebben we ook aandacht voor. Maar dat is niet het enige waar we het vergrootglas op leggen. We kijken naar de dingen die anders kunnen lopen. En we focussen absoluut op dat wat jij wel wil gaan ervaren, op dat wat jij jezelf gunt tijdens die bevalling. En op dat wat jou helpt om spannende, uitdagende of oncomfortabele situaties om daarmee om te gaan. Dus jouw navigatieskills. Vobereiden op de bevalling begin bij het jezelf gunnen dat jij het waard bent. En bij het jezelf laten geloven dat jij dit ook kan waarmaken. Dat is ook de essentie van waarom ik dit überhaupt doe, waarom ik alles over bord heb gegooid en heb besloten dat ik ga voortaan ouders voorbereiden op de bevalling. Niet omdat er één manier is waarop ouders zouden moeten bevallen, of omdat ik vind dat verloskundigen of ziekenhuizen allemaal anders zouden moeten doen. Maar wel omdat ik ouders gun, dat ze het ouderschap starten vanuit een heel krachtig I got this gevoel. in plaats van dat slachtofferschap van het is me allemaal overkomen en me allemaal aangedaan. Het ouderschap begint namelijk pas echt na de bevalling. Dan ben je verantwoordelijk voor een klein mensje wat voor alles naar jou kijkt. En ik gun het je gewoon dat je daar met kracht aan begint, dat je dan kan varen en kan leunen op die euforie van maar hij. Ik heb die bevalling gewoon gedaan. Mijn lichaam kon dit. En zag je hoe sterk ik was, en dat je dat kan gebruiken om die start met je kindje vorm te geven. Dat ik je zo enorm? Dus vraag je ook eens af: wat gun jij jezelf? Wat gun je je kindje? Wat voor eerste indruk van deze wereld wil jij aan je kindje geven? Hoe wil je dat jullie eerste momenten eruit zien, jullie eerste dagen, weken, maanden. Wil je meenemen uit die transformerende en uitdagende ervaring van een bevalling? Want ik maak het ook echt niet mooier dan het is. Een bevalling is gewoon echt een uitdagende, transformerende ervaring. Maar dan hoeft het nog steeds geen strijd te zijn. Dus ik vraag aan jou de moed om dat oude verhaal. De bevalling is een hel. En de bevalling is een strijd, en de bevalling gaat nooit zoals je wil, om dat verhaal los te laten. En je te gaan focussen op het oké, maar wat wil ik dan wel ervaren? En wat heb ik dan nodig om te navigeren? Dus hoe geef ik mezelf die kaart en dat kompas en al die andere tools die mij helpen om een weg te vinden als ik de weg even kwijt ben. Want dat is het verschil tussen een fijne en een minder fijne bevalling. Daar staat of valt ook je autonomie of je regie of je controle. Welk word je er ook op wil plakken mee? Op jouw vermogen om in het moment om te kunnen gaan met wat er op je pad komt. Of dat nou fysieke sensaties zijn, of dat nou keuzes zijn waar je voor staat, of dat nou je interactie en je connectie met je partner is of met je zorgverlener, daar staat of valt uit mee. Dus gun jij met jezelf om er meer van te maken van een strijd. En ook als je het nu niet weet wat je nou wil van die bevalling. Als je ook maar minuscuul ergens gelooft of het ook voor jou weggelegd is dat het een fijne bevalling kan zijn. Ik gun je echt dat je dat zaadje laat ontkiemen. En dat je voorbereiding niet meer gaat zien als een manier om een perfecte bevalling te regisseren. Want het is zoveel meer dan dat. Dus ook als je twijfelt, als je niet zeker weet, ga je eens oriënteren op waar en op welke manier en met wie je zou willen voorbereiden. Als het voor jou goed voelt om dat met mij te doen, dan begeleid ik je echt met liefde in voorbereiding op jouw bevalling met mijn cursussen. Check daarvoor even de show notes. Maar ga echt op zoek naar een vorm en een persoon die bij jou passen om je te begeleiden in deze bijzondere periode in je leven. Jullie verdienen echt het allerbeste. Daar ga ik vandaag mee afsluiten. Ik heb je volgens mij alweer genoeg gegeven om over na te denken. Net als alle andere keren, mocht je vragen hebben, mocht je iets willen delen, je mag me altijd een mailtje sturen, natuurlijk. Maar je kunt ook in de show notes via een speciale link mij rechtstreeks een voice berichtje of een sms'je sturen. En dan kom ik ook bij jou erop terug. Ik vind het altijd leuk om van je te horen. Dus schroom niet. Ook als je denkt: van ja, maar waarom zou ik dat opsturen? Of ik weet eigenlijk niet of je daar wel op zit te wachten, echt waar, ik hoor ontzettend graag van je. En ik help je ook graag verder op het moment dat je een vraag hebt. En voor ik afsluit met tot de volgende keer wil ik nog heel even ook met je delen. Dat dit voor mij, deze aflevering, ook echt wel een mijlpaal is. Want dit is inmiddels aflevering 20. Als we het dan hebben over het hele Start Before You're Ready. Ik heb meer dan een jaar rondgelopen met het idee om een podcast te gaan starten. En dat ik nu inmiddels aflevering 20 mag opnemen, wat wil zeggen dat ik al twintig aan één gesloten weken een podcast online heb gezet en dus een podcast heb mogen opnemen. Echt, ik ben zo ontzettend dankbaar dat ik ben gesprongen voordat ik me er klaar voor voelde. Het is niet hetzelfde als een bevalling, natuurlijk. Want mijn podcast kan ik een soort van voor me uit blijven schuiven, eindeloos. Maar op zoveel vlakken speelt dat. Start before you're ready en het lef hebben. En later ervaar je pas wat het voor je mag doen en wat het voor je heeft gedaan en wat de waarde is van dingen. Dus echt waar, gun het jezelf to start before you're ready. Om het te doen op een rommelige, klunsige, onhandige manier. Om het te doen met minimaal vertrouwen. Om het te doen op een manier waarvan je denkt. Maar dat zou je toch helemaal anders moeten doen. Ik ben ook gewoon gestart met die podcast. Maar ik ben zeven jaar geleden, bijna acht jaar geleden inmiddels. Ook maar gewoon mijn bevalling ingegaan met geen flauw idee. Behalve die handvaten die ik mezelf had gegeven door middel van die Hipnorting cursus. En als ik het kan, dan kan jij het ook. Daar ben ik van overtuigd. Ik ben ervan overtuigd dat iedere vrouw, iedere ouder het in zich heeft om op een mooie, fijne, warme manier te bevallen. Of dat nou thuis in een bevalbad is met die populaire zoutlamp of op de operatiekamer naar een keizersneden. Ik ben er echt van overtuigd dat er in elk scenario een sfeer van warmte en vreugde gecreëerd kan worden voor moeder en kind, voor de ouders en de baby. Daar ben ik van overtuigd. Dat is echt de essentie van waarom ik doe wat ik doe. En wat me ook het setje heeft gegeven om op een andere manier dan dat ik het me eigenlijk allemaal voorgenomen had, gewoon te beginnen met deze podcast. En inmiddels mag ik dus al aflevering 20 online zetten. Dus lieve vrouw, lieve ouders, start before you're ready. Doe het voordat je je er klaar voor voelt. Doe het voordat je het vertrouwen voelt. Om dat vertrouwen, die confidence, die volgt pas op het moment dat je bent gaan lopen. Op het moment dat je het bent gaan doen en je erin bent gaan verdiepen. Ik wens je nog een hele fijne dag of nacht. En tot de volgende keer.