#21 Hypnobirthing: sprookje of realistische voorbereiding? | Mind Het Moment

Is voorbereiden op je bevalling met hypnobirthing jezelf voor de gek houden, of juist een slimme manier om met vertrouwen aan je bevalling te beginnen? Het voelt vaak alsof je moet kiezen: blind geloven dat het gaat werken, of de harde waarheid accepteren dat bevallen onvoorspelbaar is en dat geen techniek daar iets aan verandert. Maar er is een derde weg — en die ontdek je in deze aflevering.

In deze aflevering ontdek je:

• Waarom hypnobirthing niet werkt zoals je denkt — en waarom dat juist goed nieuws is
• Het verschil tussen misplaatst vertrouwen, geen/uitbesteed vertrouwen en vertrouwen zonder garantie
• Wat onderzoek onder ruim 12.000 vrouwen laat zien over wat een bevalervaring nou echt beïnvloed

Inspiratie voor deze aflevering kwam uit de vele gesprekken die ik heb gevoerd over dit onderwerp de afgelopen jaren en uit deze reel van Brittney Hartley (@nononsensespirituality op Instagram)

Luister ook aflevering #19 Hypnobirthing bij een medische bevalling, doen of niet?

Wil je checken of jouw eigen voorbereiding vanuit vertrouwen zonder garantie komt? Beantwoord deze vijf vragen uit de aflevering:

1. Kan ik toegeven wat ik niet weet? Durf ik eerlijk te zijn naar mezelf of anderen waar/wat ik (het) niet precies kan verklaren of uitleggen?
2. Leg ik mijn vertrouwen in iets buiten mezelf wat mij passief maakt? Een plan, een techniek, een uitkomst.. Of help datgene waar ik mijn vertrouwen in plaats me juist om in actie te komen en assertief te blijven?
3. Blijf ik de juiste medische zorg en begeleiding accepteren naast deze voorbereiding? Mag het en-en zijn, kun je het allebei doen?
4. Kan en mag ik mijn overtuiging aanpassen als de realiteit me iets anders laat zien dan ik had verwacht? Mag je bijsturen?
5. Geef dit me rust zonder dat ik mezelf of anderen de schuld geef als het anders loopt of niet lukt?

Deel vooral ook je inzichten en/of vragen met mij via onderstaande link.

Aan de slag met je geboorte voorbereiding?

Meld je aan voor de gratis masterclass Goed Voorbereid Bevallen

Of schrijf je in voor de bevalcursus die bij jouw past

Meer informatie: www.jouwmaeva.nl

Transcript

SPEAKER_00 0:01

Is voorbereiden op je bevalling met hypnobirting geloven in een sprookje, of jezelf alvast voorbereiden op een nachtmerry. Het voelt soms alsof dit de enige twee opties zijn. Maar ik ga je vandaag vertellen dat er nog een derde optie is. Fijn dat je luistert naar Jouw Maeva Moment, de podcast over een goede voorbereiding op jouw bevalling. Ik ben Eva, oprichter van jou Maeva, waar ik zwangere vrouwen en hun partners begeleid bij de voorbereiding op de bevalling vanuit Hyperworting, Wetenschap en Human Design. In deze afleveringen reeks genaamd Mind het Moment deel ik mijn visie en kennis over mindset, bevallen, kraamdheid, ouderschap en misschien wel meer van het leven. Ik deel hier wat mij bezighoudt waar ik in geloof en wat ik zelf meemaak of meegemaakt heb, zodat jij hier wijzer van wordt. Naast deze afleveringen vind je op de podcast ook bevalverhalen, begeleide meditaties en technieken en inhoudelijke deep dives rondom één thema. Maar voor nu eerst dit. Hoewel ik zelf vooral ouders zie die de waarden inzien van Hynenburting, hoor ik ook veel kritische geluiden. Dat het onzin is, dat het jezelf voor de gek houden is, dat het niet realistisch is om je voor te bereiden op de bevalling. En vaak hoor ik nog het meest van mensen die nog niet eens de moeite genomen hebben om nog echt na te gaan wat Hynenburting is. Men denkt bij Hypnerburting al heel snel dat je alleen maar leert adem en ontspannen, of dat je je alleen maar voorbereidt op een thuisbevalling en dat je alles over bord mag gooien zodra het medisch wordt. En ik er juist van overtuigd ben dat Hynerburting nog waardevoller is bij een medische bevalling. Daar heb ik een eerdere aflevering over opgenomen, die zal ik even delen in de show notes, mocht je daar ook benieuwd naar zijn. Vandaag wil ik je juist meenemen in hoe en waarom hypnobirthing werkt. Waarom werkt het voor de een als een trein en voor de ander totaal niet? Zelfs bij ouders die heel bewust kiezen voor deze vorm van voorbereiding, blijft er soms een twijfel of argwaan aanwezig. Die vraag mag ik dit wel echt geloven? Dat bevallen anders kan zijn dan het verhaal dat we allemaal verkocht zijn over de heïsa en de paniek en de chaos, dat wat we over het algemeen op tv zien. Of richt ik me met deze aanpak wel op de juiste dingen? Of ben ik stiekem toch een beetje in sprookjes aan het geloven? Het voelt soms alsof je moet kiezen dat je of blind gelooft dat Hibneburting gaat werken en dat het je die droombevalling, die rust, dat gevoel van controle gaat geven. Of dat je accepteert dat de harde waarheid is dat bevallen onvoorspelbaar is, dat het rauw kan zijn en dat geen enkele techniek of mindset daar iets aan gaat veranderen. En allebei voelen deze visies op hun eigen manier niet helemaal goed. De ene voelt ontzettend naïef, en het ander voelt alsof je jezelf alvereidt op een teleurstelling. En ik hoop dat we onszelf toch wel meer kunnen dan dat. Want die fijne bevalling willen we allemaal. En het liefst ook de route daar naartoe. But if it were easy, we would all do it. Niet omdat Hymnerbirthing ingewikkeld is, of omdat bevallen zo ingewikkeld is, maar omdat het proces van moeder worden meer van je vraagt dan een simpele hek of ademhalingstechniek. Die transformatie raakt aan zoveel meer. En de populaire uitleg van Hymnerbirthing, die doorgaans wordt gegeven, die volstaat dan ook niet meer. Die uitleg is vaak iets in de trand van je leert ontspannen en je leert ademen en je focust je op je droombevalling en dan glijd je baby naar buiten, terwijl iedereen helemaal zen en gelukkig is. Ik kan je vertellen dat dat niet de definitie is van Hymnerbirthing. Maar vervolgens wordt je ook gezegd, daar moet je 100% in geloven, anders is je mindset niet positief of aligned genoeg. In andere woorden, deed je het niet goed of wilde je het niet genoeg? Dan is of Hypnebirthing de boosdoener en heb jij een broodje aap geloofd, of jij hebt het niet goed gedaan en jij hebt gefaald. Maar dit is wederom niet de definitie van Hypnebirthing. Zodra je iets voelt als of- of, de methode werkt of je doet het niet goed, dan tref je geen voorbereiding, dan geloof je in een sprookje. Als dit jouw benadering is van Hynebirthing of welke andere voorbereiding je dan ook kiest, dan ben je je niet aan het voorbereiden. Dan waan je je echt in het land van Delulu. Hydenbirthing is namelijk geen magische fix voor je bevalling. Het is een methode en een tool die je houvast kan geven. Net als dat we allemaal weten hoe we moeten ademen, weet ons lichaam hoe het moet bevallen. Maar we zijn dat proces onnodig ingewikkeld gaan maken voor onszelf. Een hypneburting bied je niets meer of minder dan een kader om weer te gaan vertrouwen op dat lichaam en om je gedachten te richten op iets wat jou een handelingsperspectief geeft in plaats van een vonnis wat je leidzaam ondergaat. En er is een patroon wat ik terug zie als het gaat om voorbereiden op de bevalling. Enerzijds gelooft iemand zo sterk in één specifieke uitkomst, methode of techniek dat je eigenlijk al je voorbereiding, al je vertrouwen, alles daar volledig instopt en aan vasthangt. Bijvoorbeeld die serene thuisbevalling, omdat je voor Hypneburting had gekozen. Zonder echt nagedacht te hebben over een plan B als het anders zou lopen. Want daar denken we niet aan, we focussen ons enkel op die droom. In het bevalplan staat dan ook dat droomscenario helemaal uitgeschreven, maar bij alle keuzes waar je mee geconfronteerd zou kunnen worden als het anders gaat, staat eigenlijk niet iets zinnigs vermeld wat jou of je zorgverlener verder helpt in dat moment. Misschien staat het beruchte zinnetje tenzij medisch noodzakelijker nog wel ergens tussen. Maar dit geeft jou en je zorgverlener op het moment dat het erdoor doet, precies nul handvaten. Net zo min als alleen het vermelden van nee, dat wil ik niet, je iets toevoegt, want wanneer wil je iets wel? Aan het eind van de dag wil iedereen een gezonde baby en een gezonde moeder. Dan heb je meer te doen dan alleen dromen. Het is net alsof je dan een huis probeert te bouwen op één pilaar in plaats van vier. Zolang jij erin gelooft en zolang die ene pilaar overeind blijft, voelt dat bouwwerk nog sterker dan een huis op vier pilaren en je twijfelt geen seconde aan de bouwkundige elementen en de schoonheid van je creatie. Maar zodra die ene pilaar het niet meer houdt, stort de hele boel zonder enige waarschuwing in elkaar. Je krijgt geen kans om het bouwwerk bij de eerste tekenen van hey, dit is misschien toch niet helemaal stabiel te gaan stutten erop of eronder. En dit zie ik tot mijn verdriet zo vaak gebeuren: dat alle antwoorden, alle veiligheid, alle vertrouwen wordt gezocht aan iets buiten zichzelf. In de techniek, in de hypnobirthing. Maar daar ligt de waarde helemaal niet. De echte kracht en het echte vertrouwen van iemand komt van binnen. Tools of technieken of methodes geven je simpelweg een handvat. Een houvast om dat innerlijke vertrouwen aan te ankeren. Zonder dat vertrouwen is het ademen, het ontspannen of bijvoorbeeld affirmaties op zeggen, meer een bezigheidstherapie en een afleiding van het echte innerlijke werk dan een oplossing. Aan de andere kant heb je precies het tegenovergestelde. Je gaat er vooraf al van uit dat voorbereiden toch geen zin heeft, dat het toch anders gaat dan je hoopt en verwacht, dus je kunt maar beter geen verwachtingen hebben. Dat kun je beter overlaten aan de experts, want dan kan het alleen maar meevallen. Ik hoor de zinnetjes regelmatig voorbij komen. Ik wacht het wel af, ik zie het wel. We kunnen er toch niks aan veranderen. Ze weten daar toch wel wat ze doen. De verloskundige weet toch alles, die vertelt het me wel. Als enige voorbereiding die ze treffen op de grootste dag van hun leven. En het klinkt ergens verstandig. Maar het is net zo goed een overtuiging als die eerste. Alleen nu vanuit een gebrek aan vertrouwen in plaats van te veel misplaatst vertrouwen. Het is alsof je gaat autorijden met een blinddoek op en erop vertrouwt dat de bijrijder je wel op tijd waarschuwt voor elke bocht en tegenligger. Je geeft jezelf aan de voorkant al geen kans om te reageren op dat wat jou onderweg tegenkomt. En je gaat er ook vanuit dat jouw bijrijder geen andere prioriteiten of focus heeft dan jou er veilig doorheen loodsen. Maar dat is zelden het geval. Vaker wel dan niet is de bijrijder tegelijkertijd ook voor anderen en zichzelf aan het navigeren. Daar zit jij dan, geblinddoekt achter het stuur. Geen van beiden werkt. Ofwel je kop in het zand steken, ofwel blind vertrouwen op één methode of één techniek voor één uitkomst omdat je één, of misschien wel helemaal geen plan hebt. Maar wat werkt dan wel? Als misplaatst vertrouwen en geen vertrouwen een spectrum vormen, dan zit daar nog een hele wereld tussenin. Die van het Delulu vertrouwen hebben in je droom en tegelijkertijd het bloed eerlijk durven zijn met jezelf over de realiteit. Dat stelt jou in staat om verkrachtig te zijn, om te geloven dat jij in staat bent om die bevalling, die droombevalling, te navigeren. Ook al weet je nu nog niet precies hoe of wat er gaat gebeuren. Jij pint je simpelweg niet vast op één scenario. En je hangt er ook niet je hele vertrouwen aan op. Je kijkt naar jouw eigen aandeel in die gebeurtenis. Hoe jij de ervaring tegemoet treedt. Dus niet alleen maar naar wat er gebeurt, maar ook hoe jij reageert op dat wat er gebeurt. En je bent dus niet aan het regisseren. Je staat er niet in vanuit het ik weet en wil dat het zo gaat. Je staat erin vanuit het vertrouwen, vanuit hoop en dromen. Vanuit het ik weet dat ik dit kan, hoe het ook gaat, die je steeds gaat afstemmen met de realiteit op dat moment. Dit noem ik ook wel vertrouwen hebben zonder garantie. Dat je geen voorspellingen nodig hebt, geen beloftes nodig hebt, maar een overtuiging hebt in jouw eigen kracht en capaciteiten, die niet instort zodra de werkelijkheid een andere afslag neemt dan jouw verwachtingen en jouw dromen. En dat gaat niet alleen maar op voor Hiemnburtingen of bevallen, dit gaat eigenlijk voor alles op waar jij je voorbereidt op iets waarvan je de uitkomst niet weet aan de voorkant. En dat zijn verrassend veel dingen overigens. Maar hoe werkt dat dan? Hoe heb je dan vertrouwen zonder dat het je iets garandeert? Bij de eerste strategie: het naïve vertrouwen, het misplaatste vertrouwen, leg je jouw vertrouwen in één uitkomst. En als die uitkomst verandert, verdwijnt daarmee ook jouw vertrouwen. Dan heb je niks meer om op te leunen, want hetgeen waar je in had geloofd, dat is ineens verdwenen. Bij de tweede strategie leg je je vertrouwen nergens. Dus je hebt ook überhaupt om te beginnen al niet iets om op terug te vallen als dingen spannend worden of afwijken. Als de persoon de bijrijder het laat afweten. Vanuit vertrouwen zonder garantie, leg je je geloof niet in een uitkomst, maar in jezelf. En dat verdwijnt niet zomaar. Niet als de uitkomst verandert, niet als de bijrijder ineens wat anders gaat doen. Want daar had je je vertrouwen überhaupt al nooit aan vastgemaakt. En het werkt niet omdat jij gelooft dat jij de uitkomst kan bepalen. Het werkt omdat jij bepaalt wat jij doet op het moment dat dingen spannend worden, op het moment dat jij een keuze mag maken. Het werkt omdat jij gelooft dat hoe jij reageert in het moment en hoe jij de realiteit ontmoet van wezenlijk belang is. En dat is precies waar de kracht van hypnobirting ligt. Dat een ritueel, een mantra of een ademhalingstechniek je kan helpen. Want die technieken aan zich veranderen niet de uitkomst van je bevalling. Ze veranderen wat jij doet binnen die bevalling. Hypnoburting versterkt niet alleen jouw vertrouwen in de bevalling zelf, maar ook in jouw eigen vermogen om deze krachtig te navigeren. Het rijdt jouw concrete manieren aan om in het moment zelf de spanning de baas te blijven, om dus dicht bij jezelf te kunnen blijven. En om je te herinneren aan waar de echte kracht ligt. Niet in de uitkomst, niet in wat er gebeurt, maar in jezelf. Dus niet in wat jou overkomt, maar in wat jij doet. En neem hier als voorbeeld die ademhalingstechnieken die je bijvoorbeeld bij Hypnoburting leert. Een veelgehoord misverstand is dat een rustige, kalme ademhaling ervoor zorgt dat die bevalling zelf kalm verloopt. Als je maar goed genoeg ademhaalt, dan is de pijn weg of wordt het minder of gaan de weeën soepeler. Maar dat is niet waarom dit werkt. Het werkt omdat die ademhaling jouw zenuwstelsel kalmeert, zodat jij kan blijven nadenken en kan blijven voelen, zodat jij vanuit zelfvertrouwen kunt blijven navigeren en jouw lichaam het proces van die bevalling kan blijven volgen in plaats van in een stressreactie te schieten en zichzelf te gaan tegenwerken. Het werkt niet omdat die ademhaling iets aan de omstandigheden verandert. Een ademhalingstechniek werkt omdat het jouw draagkracht om in het moment te kunnen blijven navigeren versterkt. Neem het voorbeeld dat tijdens die bevalling een verloskundige tegen je zegt. Goh, ik denk dat het toch beter is om nu naar het ziekenhuis te gaan verplaatsen. Een moment waarop de wens die je had om even bij het voorbeeld van de thuisbevalling te blijven. Dat scenario van inbad met je eigen playlist in je eigen woonkamer ineens niet meer de realiteit is. En op dat moment is de vraag niet oké, hoe kom ik dat dit gebeurt? De vraag is: hoe blijf ik mezelf nu dit gebeurt? Wat heb ik dan nu nodig met de situatie die verandert? Vanuit vertrouwen zonder garantie, kun je die schakeling maken zonder jezelf te verliezen, zonder meteen heel je bevalplan uit het raam te gooien. Dan kun je tegen jezelf iets zeggen in de trant van oké, dit was niet wat ik had gehoopt. En ik kan dit nog steeds aan. En dan zeg je dus beide tegelijk, niet het een in plaats van het ander. Dus het rotsvaste vertrouwen hebben dat die bevalling die jij voor ogen hebt, het een iets andere vorm voor jou is weggelegd. En je bent bloed eerlijk over oké, het droomscenario is nu even niet meer de realiteit, dus we gaan schakelen. Met een vertrouwen zonder garanties ben je dus in staat om mee te bewegen met de wendingen die jouw bevalling neemt. Zit je erin vanuit een rigide geloof in één scenario, of dat nou jouw ultieme droombevalling is, of het scenario dat jouw verloskundige of zorgverlener alles voor jou gaat fixen of je partner. Dan heb je maar één graadmeter, één element waar je alles aan hebt opgehangen. Op het moment dat je dan moet gaan schakelen, dan voelt het al veel sneller als een. Maar dit was niet de bedoeling. Dit gaat helemaal mis. Wat moeten we nu doen? Help. In het moment dat je die schakeling moet maken, wil je kunnen terugvallen op handvaten die jou het vertrouwen in jezelf weer onderstrepen en ondersteunen. En dit kan een ademhalingstechniek zijn of een vaste zin of een aanraking. En niet omdat die de situatie dan ineens veranderen, maar omdat die jou bij jezelf houden en jou helpen aanpassen aan die nieuwe wending. Dat is het verschil tussen geloven dat iets jou komt redden en geloven dat jij jezelf kan redden met een ritueel als hulpmiddel, niet als garantie. Uit een Nederlands onderzoek, onder ruim 12.000 vrouwen hebben we kunnen opmaken wat nou bijdraagt aan die bevallingservaring en of iemand positief of negatief terugkijkt op haar ervaring. En helaas kijk nog steeds 1 op de 5 negatief terug op haar bevalling en 1 op de 10 zelfs traumatisch. Dat zijn, als je het mij vraagt, nog steeds veel te veel vrouwen die negatief terugkijken op hun bevalling. Maar waar het interessant wordt, is om dan na te gaan. Oké, maar waar komt dat dan door? Wat hebben die vrouwen dan moeten doorstaan? Of wat is daar dan gebeurd dat zij dit dus als negatief hebben bestempeld? En dan zou je denken dat het vooral komt door wat er gebeurde. Maar de grootste voorspeller ligt in het stukje ervaren controle, gehoord worden. En het gevoel hebben we de autonomie te hebben gehad tijdens de bevalling. Dus het gaat eigenlijk helemaal niet over de interventies of de gebeurtenissen op zich. Met andere woorden, het gaat niet over welk scenario zich voltrekt. Dat bepaalt hoe jij terugkijkt. Maar of jij jou daarbin gehoord, gezien en begrepen hebt gevoeld. En de eigenaar bleef van de keuzes die gemaakt zijn. En dat is precies waar vertrouwen in jezelf wel invloed op heeft. En vertrouwen in één scenario dus niet. En hier kun je ook kritiek op uiten. Vooral op het stukje dat er best veel gewicht hangt aan je mindset. Want zeker vanuit Hyneburt en geredeneerd staat of valt alles met je mindset. Er spelen uiteraard nog veel meer factoren een rol in hoe jij ergens doorheen navigeert en hoe je daarop terugkijkt dan enkel en alleen jouw mentale houding en of jij wel of niet tools en techniek hebt gekozen om jezelf daarin te ondersteunen. Dus zie dit niet als een hard bewijs of als een wetmatigheid. Maar dit onderscheid in hoe mensen zo'n bevalling ingaan, dat zie ik dus wel echt heel regelmatig terug. En ook in hoe ze dan na de rand spreken over de bevalling die ze hebben ervaren. Als jij je vertrouwen vastlegt in één scenario, leg je ook de kans op een fijne bevalling vast in dat ene scenario. Gaat het anders, dan heb je niks meer om op terug te vallen. Maar als jij het vertrouwen in jezelf kan leggen, dan blijft dat vertrouwen overeind staan. Welk scenario zich ook voltrekt, is hypnoburting dan de Lulu? Is het geloven in een sprookje? Nee, als je het mij vraagt niet. Zolang je het vertrouwen plaatst in jezelf en niet in de zogenaamde hypnobeurt, die nuance is echt een belangrijk verschil. Want vertrouwen in jezelf geeft je het stuur in handen om te navigeren zonder blinddoek op. Terwijl vertrouwen in een hypnobeurt, wat dat trouwens ook precies mogen zijn, want er bestaat niet zoiets als de hypnobeurt. Je maar één scenario geeft om op te hopen en plaatst alles op een zijdraadje boven de afgrond. En het ontbreken van vertrouwen overigens aan de andere kant, plaats je ze aan de rand ervan met de boodschap: kijk maar hoe je aan de overkant komt. Ik gun jou dat je jezelf meer handvatig geeft om die oversteek te kunnen maken. En die balans tussen droom en bloed eerlijk zijn, is precies waar ik de taal voor zocht. Ik heb vele gesprekken mogen voeren over de zin en onzin van voorbereid op de bevalling en de zin en onzin van Hiemnerburting. En dankzij een reel van Brittney Hartley van No Nonsense Spirituality op Instagram vond ik ook eindelijk nu de woorden om dit te duiden. En heb ik dus ook deze podcast voor je kunnen inspreken. Want eerder lukte het me niet om het te kunnen reduceren tot dat verschil van vertrouwen zonder garantie versus misplaatst vertrouwen of het hebben van geen vertrouwen in je eigen capaciteit en alles willen uitbesteden? En ze inspireerde me ook in haar reel om je vijf vragen mee te geven om voor jezelf te checken of jouw eigen ritueel, techniek of overtuiging jouw vertrouwen zonder garantie sterkt of juist meer zit richting een van die andere twee vormen van vertrouwen. Vraag 1. Kan ik toegeven wat ik niet weet? Dus durf ik eerlijk te zijn naar mezelf of anderen waar ik het niet precies kan verklaren of uitleggen. O de technieken die je gebruikt of over hoe je bevalling gaat lopen, bijvoorbeeld. Vraag 2. Leg ik mijn vertrouwen in iets buiten mezelf? Een plan, een techniek, een uitkomst die mij passief maakt? Of help datgene waar ik mijn vertrouwen in plaats me juist om in actie te komen en assertief te blijven? Vraag 3. Blijf ik de juiste medische zorg en begeleiding accepteren naast deze voorbereiding? Dus mag het en en zijn, kun je het allebei doen? Vraag 4. Kan en mag ik mijn overtuiging aanpassen als de realiteit me iets anders laat zien dan ik had verwacht? Dus mag je bijsturen? Vraag 5. Geef dit me rust zonder dat ik mezelf of anderen de schuld geef als het anders loopt of niet lukt. En hoe je deze vragen ook beantwoord, je komt er vanzelf achter waar jouw vertrouwen zit. En of dat voor jou een vertrouwen is zonder garanties. Dus dat je ook echt eerlijk durft te zijn naar jezelf. Of dat het misschien toch nog wat meer het vertrouwen is wat je zoekt buiten jezelf. Het is zelden een vast antwoord. Je mag hem eigenlijk meer gaan zoeken in de ruimte. Dat je steeds opnieuw mag gaan kijken naar wat jij nodig hebt. Dus mag je hier ook steeds anders op antwoorden. Is er ruimte voor meer dan een ja of een nee? Dat is de best of both worlds. Niet hoeven kiezen tussen blind geloven of de harde waarheid accepteren, maar kiezen voor een vertrouwen dat allebei in zich heeft. Maar goed, ik ben zelf nog steeds biased, want ik geef Hyniburtcursussen. Dus natuurlijk vind ik Hypnebirtcursussen geen onzin, maar hartstikke waardevol. De grote vraag is vooral: wat vind jij? Vind jij Hynenbirthing sprookjes gedoe? Of zit er voor jou meer in? Daar begint jouw verhaal. En ik ben heel benieuwd naar wat deze aflevering voor jou teweeg heeft gebracht. Of dat je misschien inzichten hebt of misschien wel een ander standpunt wat je met mij zou willen delen. Want dit is een gesprek wat veel vaker gevoerd mag worden als je het mij vraagt. Ik vind het super leuk om van je te horen. Dus deel vooral ook je inzichten of opmerkingen met mij via de link in de show notes. Mocht je nou iemand kennen waarvan je denkt, die moet deze aflevering ook horen, stuur de aflevering gerust door. En dan ga ik daar nu de aflevering ook mee afronden. Ik wens je nog een hele fijne dag of nacht. En tot de volgende keer.