#24 Bevallen: met de juiste technieken meer vertrouwen | Mind Het Moment

Heb je het gevoel dat jouw bevalvoorbereiding steeds ingewikkelder is? Met meer technieken, meer weten, meer "moeten"? Misschien mag het juist simpeler.

Wat als het gewoon simpel mag zijn?

• Omdat je jouw je kortste route naar ontspanning allang kent
• Alleen het verschil tussen je gezonde verstand en je kritische binnenstem hoeft te ontdekken
• En waarom een paar simpele technieken (volhouden) vaak meer opleveren dan een hele verzameling met 'handige' tools

Wat voelt voor jou vanzelfsprekend — ademhaling, een geur, een affirmatie, een bodyscan? Ontdek het door te proberen, niet door eerst alles te willen weten.

Aan de slag met je geboorte voorbereiding?

Meld je aan voor de gratis masterclass Goed Voorbereid Bevallen

Of schrijf je in voor de bevalcursus die bij jouw past

Meer informatie: www.jouwmaeva.nl

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Mag het ook simpel zijn. We maken het onszelf soms zo onnodig moeilijk en ingewikkeld. Alsof we erop uit zijn te moeten struggelen, alsof het per se lastig moet zijn, omdat het anders niet telt ofzo. Fijn dat je luistert naar Jouw Maeva Moment, de podcast over een goede voorbereiding op jouw bevalling. Ik ben Eva, oprichter van Jouma Eva, waar ik zwangere vrouwen en hun partners begeleid bij de voorbereiding op de bevalling vanuit Hiperworting, wetenschap en Human Design. In deze afleveringen reeks genaamd Mindset Moment deel ik mijn visie en kennis over mindset, bevallen, kraamtijd, ouderschap en misschien wel meer van het leven. Ik deel hier wat mij bezighoudt waar ik in geloof en wat ik zelf meemaak of meegemaakt heb, zodat jij hier wijzer van wordt. Naast deze afleveringen vind je op de podcast ook bevalverhalen, begeleide meditaties en technieken en inhoudelijke deep dives rondom één thema. Maar voor nu eerst dit. Al dus Tom Hanks in A Leak of Their Own in 1992. Neem bijvoorbeeld deze podcast van mij. Toen ik mijn plan hiervoor ging uitwerken, ja, ik starte al met een plan in plaats van gewoon gaan zitten en op opnemen drukken op mijn telefoon. Had ik het mezelf aardig moeilijk gemaakt achter de schermen. Met plannen voor drie verschillende soorten podcastafleveringen, een miniserie, maandthema's. En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, had ik ook alvast mijn andere passie, Human Design, erbij gehaald. Want het moest wel goed zijn, uiteraard. Maar de realiteit haalde mijn plannen genadeloos in. Er komt al een paar maanden slechts één soort aflevering online. En grappig genoeg ontstond dit natuurlijk pas nadat ik had losgelaten dat het meteen perfect moest zijn. En nu hoor je ironisch genoeg nog iedere keer in de intro dat grote ingewikkelde plan. Want ik kom er niet aan toe om de intro aan te passen. Ik had mijn eigen advies keep it simpel genegeerd. Dat doe ik wel vaker, is mij verteld, dat ik dingen lastiger of grootser of ingewikkelder maak dan misschien nodig is. En het draait vaak helemaal niet om dat meer doen, maar om de juiste dingen doen. En wat voor jou de juiste dingen zijn, dat weet jij zelf het beste. Als je jezelf in ieder geval de tijd geeft om je eigen gedachten te horen in plaats van door te blijven holen. Maar dat wat simpel en makkelijk voelt, is tegelijkertijd vaak ook heel oncomfortabel. Dan voelt het to good to be true. Te simpel, te makkelijk. Alsof je niet genoeg moeite moet doen. Jeus het alles goed willen doen. Zoveel mogelijk achter de hand hebben voor het geval dat, zoveel mogelijk streven, dat voelt pas productief en als een goede tijdinvestering en inzet. Maar wat zijn nou de dingen die echt het verschil maken? Vo je werk bijvoorbeeld, voor je bevalling, voor de mensen om je heen. Dat zijn vaak helemaal niet de shiny objects of de shiny projects, of de ingewikkelde jong leerkunsten die je op je puntjes van je tenen uitvoert om alle ballen in de lucht te houden. Het zijn vaak de simpele dingen, de oprechte aandacht, het gebaar dat je aan iemand denkt, dat je rekening met ze houdt, dat je je best doet en dat je je inzet toont, of je daar nou grandioos bij op je bek gaat of niet. Het gaat zelden om het resultaat, maar om heerlijk cliché te blijven, om de route daar naartoe en hoe je die weg bewandelt. Voor mij zat onder die drang om het meteen goed te doen met mijn podcast, vooral de angst om niet goed genoeg te zijn. De angst om mezelf te laten horen om kwetsbaar te durven zijn in een wereld die online de illusie wekt dat het gras bij anderen altijd groener en groter is. Het vraag lef om je eigen grasveldje te zaaien terwijl de hele buurt meekijkt en je soms ook ongevraagd van advies voorziet. Om het dan te blijven verzorgen, ook als het er pokdalig uitziet en met meer paardenbloemen en klavertjes dan gras heeft tot het vermaken van je buren. Maar als je vol houdt, heb je straks niet alleen een mooi groen grasveld. Je hebt vooral ook heel veel geleerd. Dus zelfs al zou jouw groene weide nu onder de hete zomerson verpieten, of onder een zwembad, true story. wij zijn nu de trotse eigenaar van zo'n prachtig dorrenbruine vlek in het midden van ons grasveld. Heb jij nu de vaardigheden ontwikkeld om sneller deze keer dat gras weer te laten groeien? En dan gebeurt er iets interessants. Want dan staat diezelfde buurt ineens bij je op de stoep. Hey, hoe doe jij dat? Alsof ze je eerder niet voor gek hebben verklaard. En nu ben ik daar echt nog lang niet hoor. Tenminste, heeft nog niemand bij me aangeklopt over mijn podcast. Wel over mijn cursus en mijn praktijkoverigens en over wat ik doe met Human Design. Maar als ik simpelweg was begonnen aan die podcast met één aflevering, dus één format had gekozen en gewoon had gedacht: ik ga gewoon beginnen. Dan had ik mezelf heel veel denkwerk kunnen besparen. Het experimenteren in de praktijk heeft me namelijk veel meer geleerd dan ik met al die plannen had kunnen ontdekken. Want van al die complexe afleveringen en series maakte ik het ook zo groot dat ik het kapot ging denken. Dat ik vastliep: wat moest dan eerst? En hoe moest het dan? En dan had ik allemaal extra dingen nodig die ik nog niet had en was ik dus ook bijna niet begonnen. Dus als jij nu iets vergelijkbaars hebt in je werk of in een passie die je wilt beginnen, of die bevalling waar je je op wilt voorbereiden, you name it, hoe kun jij dan zo simpel mogelijk beginnen? Wat is die eerste stap? Waarschijnlijk hoor je nu direct tientallen bezwaren vanuit je kritische binnenstem die alles onmogelijk vindt. En vooral ook als het wel realistisch lijkt, veel te simpel. Want als het makkelijk is, dan zal het vast niet waardevol zijn. Maar echt, wat is de makkelijkste versie? Alleen al met dat experiment kom je veel meer te weten dan dat je het alleen maar gaat zitten uitdenken. Dus dat je complexe plannen en tijdlijnen en strategieën gaat bedenken. Die hebben absoluut ook hun plek overigens. Want zonder plannen of strategieën had ik hier nu ook niet gezeten. Maar die hebben weinig. Die voegen weinig toe wanneer je niet ook praktijkervaring opdoet. Dus probeer het allebei te doen. Probeer plannen te maken, probeer groots te dromen, maar zet ook die eerste stap, zodat je ook onderweg kan gaan bijsturen. En dat stukje praktijkervaring opdoen. Dat betekent overigens niet dat we roekeloos gaan doen. Het hoeft niet ineens te betekenen dat je allerlei risico's gaat nemen? Het mag echt allemaal simpel zijn. Volg gewoon je gezonde verstand als je jezelf de vraag stelt hoe het makkelijker kan. Jouw gezonde verstand praat tegen jou in het nu en laat jou ook beslissingen nemen over iets waar je nu iets mee kan. Zoals op de snelweg bijvoorbeeld de inggeving krijgen om nu de afslag te nemen. Merk je dat jouw gedachten vooral in het verleden of heden zitten, dan praat je niet met je gezonde verstand, maar met je kritikaster. En dan mag je alles weer terugbrengen naar oké, wat kan ik nu doen? Ook als de nu niet echt gelegen komt. Want zelden is een situatie echt ideaal. Dan kan je twee dingen doen: wachten op een beter moment of roeien met de riemen die je hebt. En geen van beide is altijd de beste strategie. Zelden is er maar één manier om het altijd goed te doen. Het wisselt door de context, door je energie, door jouw behoefte en wat je gedaan wilt krijgen. Of je beter kan roeien met de riemen die je hebt of dat je gewoon wachten op een beter moment. Om even een voorbeeld te noemen, als ik een meditatie wil opnemen, dan kan ik dat doen terwijl ik mijn kinderen heb rondrennen in de woonkamer. En dan heb ik daarna heel veel extra werk omdat ik al die audio moet gaan zetten bewerken, omdat ik jullie die krijgende kinderen op de achtergrond wil besparen op het moment dat jij een ontspannende meditatie luistert. Of ik wacht dus op een beter moment om die meditatie op te nemen en kies iets anders om te gaan doen. Dan heb je dus de regie genomen over het proces en heb je het er niet maar bij laten zitten. Dus laat het jouw proces zijn. Ook als het onderweg rommelig is, ook als niemand anders het meteen begrijpt. En ook als je onderweg 10.000 keer bijstuurt en mensen echt geen flauw idee meer snappen van wat jij nou aan het doen bent en het dan weer anders gaat doen. Doe het gewoon op jouw manier en heb scheid aan wat andere mensen daarvan denken. Of het nou een podcast is, of voorbereiden op je bevalling of een carrière switch maken of ineens beginnen met pottenbakken, noem het maar op. Vier gewoon net als ik doe die eerste stappen, dus die eerste 500 podcastdownloads bijvoorbeeld. Die zie ik gewoon echt als die eerste 500 grasprit op mijn prachtig groene velje. En die ga ik uitbundig vieren, want zonder die eerste 500 komt er uiteindelijk geen groene weide. En ik trek me er nu bewust niks van aan wat andere mensen hiervan zouden vinden. Of ze het wel groot genoeg of goed genoeg zouden vinden om bij stil te staan. Dan is better than perfect. En dat is zo'n beetje mijn vaste affirmatie gewor, wat ik ook hard nodig had. Toen ik er op die ene vrijdag af een paar weken terug achterkwam, dat ik een podcastaflevering, die ik al netjes helemaal had klaargezet, vergeten was online te zetten op woensdag. In mijn hoofd ontstond er gelijk een hoop gekibbel over manieren om het uit te leggen of om het uit te stellen tot de woensdag daarna. Maar de meest makkelijke route, dat was gewoon die vrijdagmiddag om vier uur op publish drukken zonder enig verdere uitleg. En zo I did. En niemand heeft er volgens mij iets van gemerkt. Dus make it simple, make it yours en make it stick. Dat is echt wat ik je wil meegeven. Laat het simpel zijn. Wat overigens vaker wel dan niet ook opgaat voor je bevalling voorbereiden. Je hoeft niet bezig te zijn met alles wat logisch of handig lijkt. Terwijl je eigenlijk misschien wel vermoed dat dit misschien niet helemaal je ding is. Het draait nogmaals, vaak helemaal niet om meer doen of moeite doen, maar om de juiste dingen doen. Denk bijvoorbeeld aan de technieken en tools die je voor jou het meest natuurlijk voelen, ademhalen of mediteren of misschien wel visualiseren voor jou. Waardoor je bijna gaat denken, dit is te simpel. Ik doe vast niet genoeg mijn best. Of zou het echt zo makkelijk kunnen zijn juist door daar je aandacht op te richten, dat doet veel meer dan alles goed willen doen. Of zoveel mogelijk technieken en tools achter de hand hebben voor het geval dat. Als iets makkelijk is, zit namelijk jouw automatische piloot aan het stuur. En die weet de kortste route naar ontspanning en veiligheid. Vooral als je die het hardst nodig hebt. Dus ga wat de technieken betreft op zoek naar dat wat simpel en makkelijk voelt in voorbereiding op jouw bevalling. Ga op zoek naar jouw automatische piloot. Of dat nou ademhalingstechnieken zijn, geuren, affirmaties of juist een bodyscan om er een paar te noemen. Jouw bevalling dient zich aan lang niet altijd wanneer het jou uitkomt. En dan heb je meer aan een handjevol technieken en tools die je zonder nadenken kan inzetten. Dan aan een toolbox vol gereedschap waar je eerst nog de handleiding voor moet lezen. Dus mijn afsluitende vraag aan jou voor deze week is: wat gaat soepel makkelijk en simpel? En mag het van jou ook simpel zijn? En dan hoeft de uitvoering overigens nog niet perfect te zijn. Niemand begint met perfectie of is altijd on top of their game. We beginnen allemaal met als klungelende newbies. Met alles wat we voor het eerst gaan doen. Dus geef jezelf ook de gelegenheid om op je bek te gaan. Dat is de grootste leer, de grootste leerschool. En ik ga hier de aflevering mee afsluiten, want anders ga ik ook in herhaling vallen. Je bent altijd welkom in mijn cursus als je jouw voorbereiding op de bevalling tot een feestje wil maken in plaats van een moedje. Want ik focus me echt op hoe het voor jou makkelijk en moeiteloos en leuk zijn om je voor te bereiden op de bevalling. Die bevalling is namelijk al hard genoeg werken. En dan mag die voorbereiding echt wel gewoon prettig zijn als het op de technieken en de tools aankomt. Kijk in de show notes voor de link. En mocht je vaker een liefdevolle reminder willen dat het ook makkelijk mag zijn of geïnspireerd worden, want dit soort visies deel ik namelijk ook in mijn wekelijkse mail van maandag. Je ontvangt dan wekelijks een mailtje met inspiratie en tips en een kijkje achter de schermen in mijn praktijk- en gezinsleven. En dat is soms net even die extra reminder die je nodig hebt. Zeker als je elke week de afleveringen luistert en op maandag ook nog eens de mailtjes leest, dan kan het niet anders dan gewoon hartstikke goed zitten met jouw mindset en jouw voorbereiding op de opvalling. Ik wens jou voor nu nog een hele fijne dag of nacht. En tot de volgende keer.