#18 Je bevalling: don't mistake effort for threat. Leer je zenuwstelsel het verschil met de juiste affirmaties | Mind Het Moment

Veel vrouwen gaan de bevalling in met goede voorbereiding, maar op het moment dat het echt zwaar wordt, slaat hun zenuwstelsel alarm. Niet omdat er iets mis is — maar omdat hun lichaam inspanning en bedreiging nooit heeft leren onderscheiden. En dat onderscheid? Dat kun je nu al trainen.

In deze aflevering neem ik je mee in het inzicht dat mijn eigen kijk op inspanning volledig verschoof: don't mistake your own effort for threat. Een zinnetje dat ik oppikte tijdens mijn eigen workouts, en dat sindsdien ook de manier heeft veranderd waarop ik naar de bevalling kijk — en naar de voorbereiding daarop.

In deze aflevering ontdek je:

• Waarom inspanning en stress fysiologisch bijna hetzelfde aanvoelen — en wat jouw zenuwstelsel daarmee doet
• Hoe je lichaam de sensaties van een wee kan lezen als bedreiging in plaats van als werk dat ertoe doet
• Wat het verschil is tussen doorbijten (vanuit weerstand) en aanwezig blijven (vanuit veiligheid) — en waarom dat tijdens de bevalling alles uitmaakt
• Hoe affirmaties als "ik ben veilig, ik ben sterk" aantoonbaar de stressrespons dempen — en hoe je ze nu al kunt inzetten tijdens dagelijkse inspanning
• Een concrete oefening om je zenuwstelsel alvast te laten proeven wat bevallen voelt: niet als kennis in je hoofd, maar als geleefde ervaring in je lichaam

Wil je hiermee aan de slag? Zoek deze week een moment van fysieke of mentale inspanning op en gebruik je affirmaties bewust op het moment dat je hoofd zegt "ik kan dit niet (meer)". 

Workout met Grow with Jo (zoek op pregnancy voor geschikte workouts in de zwangerschap of kijk bij haar postpartum video's)

Neem een kijkje bij The Archive voor Sensory Design met Pasha *Dit is een  affiliate link. Gebruik je hem? Dan ontvang ik een commissie op jouw aankoop, zonder dat het jou iets extra kost. Ik deel alleen wat ik zelf gebruik en waar ik in geloof.

Momenteel mijn absolute nummer 1 affirmatie muziek (luister hem ook samen met mijn kinderen): Als jij ooit vergeet van Anouk & Yora 

Voorgaande afleveringen over pijn: 

#16 Bevallingspijn: luister ernaar in plaats van vechten en verzetten, mijn persoonlijke ervaring met pijn 

#14 Pijn kan pas gaan als het mag bestaan tijdens jouw bevalling (window of tolerance)

#12 Hoe angst pijn versterkt (en wat jij daaraan kunt doen): de fear-tension-pain cyclus

#11 Doet bevallen pijn? Jij hebt er meer invloed op dan je denkt (pijn als interpretatie)

Maar kijk ook zeker naar andere afleveringen over mindset zoals bijvoorbeeld aflevering #8 over vertrouwen en dat dit niet de afwezigheid is van angst. 

Laat het me vooral weten als deze aflevering je iets heeft gebracht of als het vragen bij je oproept. Ik hoor heel graag van je! (via onderstaande link)

Aan de slag met je geboorte voorbereiding?

Meld je aan voor de gratis masterclass Goed Voorbereid Bevallen

Of schrijf je in voor de bevalcursus die bij jouw past

Meer informatie: www.jouwmaeva.nl

Transcript

Speaker 0:00

Stel je voor, je bent halverwege een intensieve training, een workout, je spieren branden, je adem is zwaar en alles in je lijf schreeuwt stopt. Maar je stopt niet, want je weet dat dit het werk is. Je weet dat hier de verandering plaatsvindt. Je herkent het als de inspanning die nodig is om verandering te bewerkstelligen. Je ziet het niet als een bedreiging of als gevaar. En nu vraag ik me af: heb je dat onderscheid ook als het aankomt op je bevalling? Fijn dat je luistert naar Jouw Maeva Moment, de podcast over een goede voorbereiding op jouw bevalling. Ik ben Eva, oprichter van jou Maeva, waar ik zwangere vrouwen en hun partners begeleid bij de voorbereiding op de bevalling vanuit HypnoBirthing, Wetenschap en Human Design. In deze afleveringen reeks genaamd Mind het Moment deel ik mijn visie en kennis over mindset, bevallen, kraamtijd, ouderschap en misschien wel meer van het leven. Ik deel hier wat mij bezighoudt waar ik in geloof en wat ik zelf meemaak of meegemaakt heb, zodat jij hier wijzer van wordt. Naast deze afleveringen vind je op de podcast ook bevalverhalen, begeleide meditaties en technieken en inhoudelijke deep dives rondom één thema. Maar voor nu eerst dit. Don't mistake your own effort for threat. Een simpel zinnetje, maar het raakt me omdat het iets fundamenteels raakt aan hoe we kijken naar inspanning, maar ook hoe we uiteindelijk omgaan met de sensaties van de bevalling. In eerdere afleveringen heb ik het al gehad over hoe pijn eigenlijk een interpretatie is, dat jouw zenuwstelsel een beoordeling maakt op basis van signalen, verwachtingen en context. En over je Fair, Tension Pain Cycle. En hoe spanning in je lichaam zorgt voor meer pijn. En over je draagkracht of je window of tolerance en hoe breed jouw venster eigenlijk is om ook met ongemak om te kunnen gaan. Vandaag ga ik die laag daaronder aanraken, wat ik nog niet zo direct heb benoemd, namelijk, wat als er voor jou geen sprake is van angst of tegenzin of spanning. Maar wat als er gewoon sprake is van inspanning. En jouw systeem toch die twee dingen, inspanning en gevaar, door elkaar haalt. Iets wat ik zelf heb meegemaakt, namelijk, maar wat ik ook terugzie bij vrouwen die ik begeleid het moment waarop jij je eigen inspanning gaat verwarren met een alarmsignaal of een bedreiging. Dit werd mij extreem duidelijk ineens zo'n ingeving, zoals we die allemaal wel eens hebben. Tijdens een workout die ik deed van Grow with Jo op YouTube. Als je haar nog niet kent, zoek haar voor alles even op. Ik link haar even in de show notes. Super fijne, vrolijke workouts die je thuis kan doen, ook in de zwangerschap overigens. Ze heeft ook hele fijne postpartum workouts. Maar dat is even een heel zij spoor. Maar op een gegeven moment was ik zo'n workout aan het doen. En er komt voor mij, en ik denk dat je dit ook wel kan herkennen. Altijd zo'n punt waarop mijn hele lijf me duidelijk laat weten. Oké, dit is zwaar. Ik voel mijn spieren verzuren. Ik ben moe. Ik heb eigenlijk geen zin meer. Voelt niet zo chill meer. En ik weet dat het een workout is. Ik weet dat er geen gevaar dreigt. Maar naarmate ik dichter bij mijn grens kom, gaat mijn hoofd zich alsnog vullen met allerlei gedachten. Als ik kan dit niet. Dit is te veel. Ik doe het vast niet goed. En dat ik eigenlijk het minste of het geringste ook ga aangrijpen om sensaties uit te vergroten. Om wat minder hard mijn best te doen. En ik kon er niet echt mijn vinger op leggen wat er nou gebeurde. Tot ik dat dus dat zinnetje. Don't mistake your own effort for threat. hoorde van Pasha in The Archive waar ik aan sensory design training doe. Sindsdien ben ik iets anders gaan doen op die momenten tijdens mijn workouts. Dus waar ik voorheen heel erg van het doorbikkelen en doorbeuken was. We gaan gewoon door. Want ik ga die workout afmaken en dit is waar we de meters maken, ben ik iets anders gaan doen. En ik voel dus letterlijk het verschil in mijn lijf. Niet in de intensiteit van wat ik voel, zeg maar, maar in hoe ik met de sensaties omga. En dit klinkt misschien nog een beetje onduidelijk. Dus ik ga het je uitleggen. Want dit is ook iets wat kan gebeuren tijdens je bevalling. En dit kunnen herkennen, dat kan denk ik al een wereld van verschil maken. Want wat er even concreet gebeurt in je lichaam bij fysieke inspanning en stress, dan worden eigenlijk grotendeels dezelfde lichamelijke signalen waargenomen en geactiveerd. Je hartslag gaat omhoog, je ademhaling wordt sneller, misschien ook wel zwaarder? Je spieren gaan zich aanspannen. Je krijgt het warm, je gaat zweten. En je zenuwstelsel kijkt naar die signalen. En die vraagt zich eigenlijk continu af. Ben ik veilig of is dit onveilig? Moet ik me nu uit de benen maken? En dit is precies waar het gaat wringen. Want effort, inspanning, ziet er van binnenuit dus bijna hetzelfde uit als jouw reactie op een bedreiging. Dus het verschil zit hem niet in de signalen van je lichaam zelf, maar in het label, in de beoordeling die jouw systeem eraan hangt. Dus ziet jouw lichaam, jouw brein, jouw zenuwstelsel, die inspanning als het werk, wat gedaan moet worden om wat ergens toe leidt, of als het gevaar waarvoor je moet vluchten of waar je je tegen moet verzetten. En dat klinkt misschien als een heel simpel onderscheid. Maar hier komt dus ook dat stukje van doorbijten en doorbeuken terug. Want effort is niet hetzelfde als overal maar doorheen wikkelen. Het is iets veel subtielers. Het is de bereidheid om aanwezig te blijven bij iets wat oncomfortabel is, wat onzeker of zwaar voelt, zonder er meteen van weg te willen bewegen. En fysiologisch gezien is dit ook precies de zone waarin je je draagkracht kan laten groeien. Tussen dat wat je makkelijk afgaat en dat wat jou overspoelt of het gevoel geeft dat je aan het water trappelen bent. Daar bouw je de capaciteit op om met die dingen om te gaan. En net is dat de eerste keer dat je zo'n workout gaat doen, dan sta je een beetje klungelig voor je tv heen en weer te springen en ben je halverwege back-af. Maar doe je dat een aantal keer, dan kun je ineens zo'n hele workout afronden en ga je er ook steeds krachtiger doorheen bewegen, merk je ook dat je bijvoorbeeld zwaardere gewichten kan pakken en dat soort dingen. Jij moet je systeem leren een onderscheid te maken tussen inspanning en de beoordeling van is iets gevaarlijk en moeten we wegwezen. Want als jouw systeem nooit geleerd heeft dat onderscheid te maken, als het gewend is om alle vormen van intensiteit en inspanning te lezen als gevaar, dan heb je een probleem. Zeker als je dat betrekt op de bevalling. Want als jij alleen maar hebt gehoord over bevallen dat het allemaal naar is en dat het vervelend is, of als je in het dagelijks leven elke vorm van ongemak zoveel mogelijk uit de weg gaat, dan gaat jouw lichaam hoogst waarschijnlijk de sensaties van een W of de sensaties van de bevalling automatisch het label geven van een bedreiging. Want je bent niet gewend om om te gaan met ongemak en inspanning. En dan gaat jouw lichaam dus alarm slaan in plaats van dat het zich openstelt en uitdaagt voor groei en ontwikkeling. Voor transformatie. Iets wat de bevalling in essentie ook is. En dan gebeurt die schakeling naar alarm, dus niet omdat er iets mis is, maar omdat jouw zenuwstelsel, inspanning en gevaar op dezelfde stapel gooit. Omdat het dus niet in staat is die twee van elkaar te onderscheiden. En dan ga je dus weerstand bieden. Dan ga je dus ook jezelf naar beneden praten tijdens een workout of tijdens de bevalling. Dan ga je je spieren aanspannen. Dan ga je je ademhaling oppervlakkiger maken. Dan ga je dingen forceren. En eigenlijk onbewust ook zit te saborteren. En een workout heeft dat al niet van je nodig, maar een bevalling al helemaal niet. Bij een bevalling is precies het tegenovergestelde van je nodig. Namelijk dat je je overgeeft aan de sensaties op dat moment. In een andere aflevering heb ik dat ook al genoemd. En je overgeven aan iets betekent ook niet dat je het allemaal leidzaam moet ondergaan. Maar dat jij erbij blijven bij die sensaties. Dus dat je bij dat ongemak, bij die onzekerheid, bij de ik heb eigenlijk geen flauw idee wat ik aan het doen ben. Maar ik vertrouw erop dat dit de bedoeling is, dat je daarbij kan blijven. Het is de bedoeling dat jij jouw lichaam gaat leren wat inspanning is en wat gevaar is, dat het dat onderscheid kan gaan maken. En een zwangerschap geeft jou precies die window of opportunity. Er is ook een vrij duidelijke deadline. Maar het geeft je de gelegenheid om hier bewust van te gaan worden van die zone. Wat is nog comfortabel? Wat voelt overweldigend? Wat voelt nog vertrouwd, wat voelt onzeker. En je zenuwstelsel dus alvast is te laten proeven. Wat is voor mij inspanning? En kan ik dus ook gaan herkennen als inspanning en als werk wat ertoe doet. En wat zijn redenen om wel alarm te slaan en gestress te raken. Dat is belangrijk omdat een bevalling zwaar werk is. Of je dat nou doet met hypnurthing of met een hele andere technieke filosofie. Of jij je er nou doorheen ademt, of dat het nou veel van je vraagt, mentale fysiek. Ook al zie jij er dus op en top zen uit aan de buitenkant. Tijdens de bevalling, jouw lichaam is knijter hard aan het werk. What you see on the outside does not fully, not always, reveal what goes on on the inside. Dus wat we aan de buitenkant kunnen zien, vertelt niet altijd het hele verhaal. Dus ook al ziet het er allemaal super zen uit als iemand met Hyund bevalt bijvoorbeeld. Dat wil niet zeggen dat die vrouw niet hard aan het werk is. Maar zij is op een andere manier aanwezig bij dat waar haar lichaam op dat moment doorheen gaat, bij die sensaties. En voor veel vrouwen is de transitiefase doorgaans de overgang van de ontsluitingsfase naar de persfase het meest uitdagende moment van de hele bevalling. Niet omdat er dan iets fout gaat, maar omdat het lichaam dan op volle kracht inspanning levert, omdat je je maximale effort aan het uiten bent. En als jij het signaal van effort, van dit is zwaar, of dit is veel, of dit is onbekend, niet koppelt aan dit hoort bij de bevalling, dat je dus in de stress schiet, dan ben je niet meer aan het bevallen, dan ben je aan het overleven. En dat vraagt iets heel anders van je overleven. Bevallen vraagt namelijk van je dat je meegaat in het zware werk, dat je de inspanning herkent als dit is wat mijn lijf moet doen en wat erbij hoort en waar we doorheen gaan bewegen en waar we sterker uit gaan komen. Bij gevaar zit je heel erg in risicomanagement, in je ertegen verzetten, in ervan wegrennen, in het bevriezen. Dan ben je niet bezig met transformeren. Dan ben je bezig met alles veilig stellen. Dan kun jij niet doen wat je moet doen op dat moment tijdens die bevalling. En dat kun je niet logisch redeneren op dat moment zelf. En je kunt niet tijdens die bevalling jezelf ineens toe gaan spreken met. Nou, doe eens even normaal. En dit hoort er gewoon bij. Dat komt op zo'n moment niet binnen. Dit is echt een respons. Dit is een vaardigheid die je van tevoren gaat ontwikkelen, dus nu in die zwangerschap. En dan ook terug even naar die workout. Want op het moment dat jouw hoofd dus dus ook gaat vullen met die ik kan dit niet, kun je tegen jezelf gaan zeggen van doorzetten en kom op en geef alles. Maar dat doe ik dus niet meer. Daar ben ik mee gestopt. Want dat is manen tot actie vanuit de weerstand. En dat werkt op zekere hoogte tijdens een workout. Maar tegen welke prijs? Want de stress voor je lichaam is aanwezig, die is echt. De meters die jij maakt in die modus waarin jij je onveilig voelt, die zullen nooit volledig geïntegreerd worden. Jouw brein is namelijk niet in staat om te leren en te ontwikkelen in deze toestand. Het wil maar één ding: overleven, bewegen naar veiligheid. En daar sta je dan, met al je goede voornemens en al je consistentie van je workouts. Je wil vanuit veiligheid aan die window of tolerance, aan die draagkracht, aan die capaciteit werken om ergens bij te kunnen blijven. En wat er voor mij dus verschoven is, is dus niet die knop omzetten met oké, we gaan de voorkant van Koningsbrug en alle motivatie eruitbeuken. Ik ben mezelf gaan geven wat ik nodig heb om me veilig te voelen in mijn eigen lijf en vanuit die veiligheid inspanning weer kunnen zien als inspanning. En dan ben je ineens wel capaciteit aan het bouwen. En hoewel bij een workout natuurlijk het eind gewoon in zicht is, want je weet tot wanneer je die workout gaat doen gaat en dan kan je daarna weer recalibreren en functioneren. Bij een bevalling weet je niet wanneer het eind in zicht is, waar die eindstreep ligt. Over het algemeen heb je niet een heel helder beeld van hoe lang zoiets nog gaat duren. En dan loop je zomaar het risico dat die activatie van jouw stresssysteem jouw hele bevalling dus onbewust gaat saboteren. In eerdere afleveringen heb ik je dus ook door die systemen heen gesproken. Dus als je daar benieuwd naar bent, luister die afleveringen dan vooral ook even. Maar je hebt dus ook tijdens jouw bevalling, net als dat ik dus bij een workout niet meer ben gaan inzetten op het doorwikkelen en doorbijten. Heb jij dus tijdens de bevalling ook iets anders nodig? Van jezelf, maar ook de mensen die jou bijstaan en die jou aanmoedigen. Want dat zinnetje, don't mistake your own efforts for threat. Dat was voor mij een soort van gouden kwartje, wat viel. Sinds ik dat heb gehoord, gebruik ik nu tijdens een workout, op de momenten dat ik het dus intens heb en zwaar krijg. Geen dingen als van I got this. En nog even en ik geef alles. Ik gebruik nu affirmaties als I am safe. I am strong, I am loved, I am supported. En ik gebruik de meeste nadru tijdens de workouts op de I am safe en I am strong. En ik doe ze bewust in het Engels. Voor mij is dat een soort reset taal geworden. Ik luister ook heel veel meditaties en affirmatieve muziek in het Engels bijvoorbeeld. Maar dit werkt uiteraard ook in het Nederlands en andere talen. Dus gebruik ook vooral je eigen zinnetjes. Maar zodra ik dus dit doe. De affirmaties gebruik tijdens mijn workouts, verandert er iets wezenlijks. De sensaties, die worden absoluut niet minder. De spieren in mijn armen, mijn benen, mijn billen branden nog net zo hard. Maar er komt van binnenuit een verschuiving. Er is een soort interne kracht die vrijkomt. Geen wilskracht, geen discipline, maar een herkenning. Dit is het werk. Dit mag er zijn. Dit helpt mij groeien. En dit kan ik dragen. Dit brengt mij dichter bij mijn doelen. En dit is ook veilig. Dat is de shift. Dat is het van alert op bedreiging naar intrinsieke motivatie om door te blijven gaan, verschuiven. En dat is ook precies de shift die jij tijdens je bevalling wilt kunnen maken. En het allermooiste is dus dat jij dat nu al kan voelen en kan ontwikkelen voordat jij gaat bevallen. Je hoeft dus niet te wachten tot die weeën beginnen. Je kunt je zenuwstelsel nu al gaan trainen in dat onderscheid maken. En niet door dus nu keihard te gaan trainen of veel te veel te gaan doen. Want dat werkt ook aan rechts in je zwangerschap. Maar door heel bewust ongemak te laten bestaan zonder het meteen weg te willen managen. Hier ben ik ook wat dieper op ingegaan in aflevering 14 over het stukje ongemak er laten zijn. Maar oefen bijvoorbeeld is met een lichamelijke inspanning waarbij je jezelf eraan blijft herinneren dat dit jouw lichaam is dat het werk doet, dat dit veilig is, dat dit een inspanning is die ergens toe leidt. Dat het geen bedreiging is, geen reden is om alarm te slaan. En dat kan bij sporten zijn, maar ook een lange wandeling bijvoorbeeld, of bij iets anders wat een beetje fysiek ongemakkelijk is. Dus wat jou uitdaagt. Als dat traplopen is, bijvoorbeeld, dan kan het ook traplopen zijn. Maar het mag ook een emotionele of mentale uitdaging zijn, zoals een moeilijk gesprek voeren of een spannende presentatie geven of ergens naartoe gaan waar je tegenop ziet. Want jouw lijf reageert ook op deze situaties met een hogere hartslag, een snellere ademhaling, klotsende oksel, zweethandjes, dat is ook effort. En die effort mag je ook gaan onderscheiden van een daadwerkelijke bedreiging. En het moment dat jij dan denkt van ik wil stoppen of ik wil wegrennen of ik ga mezelf verstoppen in een hoekje of zo, vraag jezelf dan af: is dit gevaar of is dit inspanning? En heb dan een zinnetje voor jezelf. Of geef bijvoorbeeld het zinnetje ook mee aan je partner, zodat die het je kan teruggeven op het moment dat jij in de bevalling zit. Maar geef jezelf een zinnetje wat jou helpt terugkeren naar dat perspectief van hey, dit is inspanning in plaats van dreiging. Bijvoorbeeld, dit is het werk, dit is goed. Ik ben veilig, ik ben sterk, ik ben gemaakt om te waren. Simpele korte statements die werken eigenlijk het fijnst hier. Omdat je ook bent, je bent druk bezig op het moment dat je dit zinnetje tegen jezelf wil zeggen. Dus je wil geen affirmaties van drie zinnen lang. En je wil dingen die jou eraan herinneren dat wat jij voelt oké is, dat het erbij hoort en dat het veilig is. En dat je dus eigenlijk je zenuwstelsel eraan herinnert dat er ook een andel voor handen is op het moment dat het deze sensaties waarneemt. En niet alleen maar dat die rode vlag van we slaan alarm. En een van de dingen die als je overigens niet zo van de fysieke inspanning bent op dit moment, maar hier wel mee aan de slag zou willen, is dat je ook naar affirmatieve muziek zou kunnen luisteren, gewoon tijdens je dagelijkse bezigheden. En ik link in de show notes een nummer wat ik zelf regelmatig ook luister, de tekst gaat bijvoorbeeld over hoe sterk je bent. En dat is precies wat je jezelf wil kunnen herinneren als het zwaar wordt. Want naast fysieke inspanning die jouw draagkracht vergroot, is je mind ook van grote invloed met de associaties die jij legt en waar jij in gelooft. Onderzoeken laten dit ook zien dat affirmaties die jij die jou verbinden met veiligheid en je eigen kracht. Dus de I am safe en de I am strong. dat die aantoonbaar de respons, de activatie van jouw sympatische zenuwstelsel dempen bij stress. Oftewel dat deze zinnetjes actief bijdragen aan het kalmeren in stressvolle situaties. Dus dat je rustiger kan blijven. En niet doordat je de sensaties wegstopt of negeert, maar omdat je je brein dus gaat leren dat het die situatie anders mag gaan categoriseren. Dat het van een bedreiging mag gaan naar dit is iets wat ik aan kan. En dat is geen magisch denken, maar dat is echt een herklassificatie die jouw zenuwstelsel dus anders laat reageren op dezelfde input. En dat sluit ook aan op wat ik in eerdere afleveringen al heb gedeeld over dat pijn een interpretatie is. En dat dezelfde prikkels een andere beoordeling kunnen geven. En wat ik al eerder heb gedeeld in afleveringen over mindsetten en affirmaties en de rol daarvan. Dus luister ook vooral de eerdere afleveringen die jou daarover aanspreken. Maar zoek deze week eens even een bewust moment van fysieke inspanning op. O van iets wat uitdagend is en waar jij inspanning voor moet leveren, waar je effort voor nodig hebt. En dat hoeft echt niet groots te zijn. Dat mag een trap oplopen zijn, of een stukje hardlopen, of een workout doen. En dan bijvoorbeeld een van Grode Joe, die ik zelf ook doe elke week. Maar het is duidelijk iets waarbij jouw lichaam aangeeft. Dit kost moeite. En dat je eigenlijk op het moment dat je hoofd zich ook gaat vullen met al die dingen als van dit is te veel en ik kan dit niet en ik moet stoppen. En dit voelt allemaal heel spannend en eng. Dat je dan niet jezelf gaat laten doorbijten. Je ook niet jezelf gaat zeggen van we gaan het allemaal negeren en we gaan doen alsof het niet is. Maar dat je tegen jezelf, hardop of in gedachten, die affirmaties gaat gebruiken. In mijn voorbeeld was dat I am safe en I am strong. In het Nederlands zou je dan bijvoorbeeld iets zeggen als van ik ben sterk en ik ben veilig. En voel maar wat er gebeurt als je dat op zo'n moment tegen jezelf zegt. Niet zozeer in je spieren en in de fysieke sensaties. Want hoogstwaarschijnlijk blijven die net zo intens. Maar in die interpretatie van wat jij voelt. In hoe jij het waarneemt en ook de kracht die jij voelt om door te blijven gaan in spite of. Dus ondanks dat dingen aanwezig blijven, dat jij dus inspanning kan blijven leveren. Het is niet de bedoeling dat als je dit gaat doen om de pijn of de intensiteit helemaal weg te stoppen. Of dat je helemaal niks meer voelt. Het is echt een oefening om je lichaam, je zenuwstelsel te laten ervaren. Ho het voelt, als effort gewoon effort is. Als inspanning dus gewoon inspanning mag zijn. En niet een reden is om alarm te slaan. Of dingen ervaren als een bedreiging. En als je dit een paar keer doet in een workout of op de momenten dat je het nodig hebt, dan heb je al iets opgebouwd wat jij mee kan nemen in je bevalling in. Niet als kennis. Niet als iets wat rationeel in je hoofd zit, maar echt als een geleefde ervaring in je lichaam. En dat is zo waardevol. Dus luister het liefst regelmatig ook die affirmaties die jou het gelov en het vertrouwen in je eigen kunnen en kracht bevestigen. Die dat bekrachtigen, die dat versterken. En als je daartoe in de gelegenheid bent, combineer dat met die fysieke inspanning. Je kunt aan de voorkant niet uitdenken hoe zwaar of intens voor jou die bevalling gaat zijn. Maar je kunt jezelf wel alvast de tools geven in het herkennen van die inspanning als inspanning. En niet als het bewijs dat er dus iets mis is. En je hoeft ook niet alles te begrijpen van jouw zenuwstelsel en de werking van je lichaam of de werking van de bevalling om dit te kunnen ervaren en te gebruiken. Je hoeft alleen maar bereid te zijn om op jezelf te vertrouwen. Om oké te zijn met het opzoeken van je grenzen. En om jezelf op het moment dat jij bij zo'n grenzen aankomt, jezelf anders toe te spreken dan je gewend bent. Effort is niet de vijand. Eff is hoe je bevalt. Effort is hoe je transformeert. Inspanning is wat jou helpt te bewegen door dit leven heen. Ook om nieuw leven deze wereld neer te zetten, dat is waar ik voor nu de aflevering mee ga afronden. Ik ben heel benieuwd of deze aflevering iets voor jou heeft laten landen. Dus laat het me vooral ook weten. Ik vind het heel leuk om jullie te horen. Ook als je vragen hebt, schroom niet om contact met me op te nemen. En mocht je nou benieuwd zijn naar alle linkjes en dingen die ik genoemd heb, kijk vooral even in de show notes. Maar ook als je benieuwd bent naar hoe jij je zou kunnen voorbereiden op de bevalling. Dan wens ik je voor nu nog een hele fijne dag of nacht. En tot de volgende keer.